Φιλενάδα φουντουκιά μου

Το άργησα λιγάκι διότι μασουλούσα φουντούκια... από τον Δεκέμβριο. Κι έτσι πέρασαν οι μήνες και εγώ ανέπτυξα αυτή την αγαπημένη συνήθεια να τρώω και να γκουγκλάρω σχετικά, παράλληλα. Την πρώτη φορά ήταν ένα παντζάρι ξυδάτο που μου είχε κάνει εντύπωση πως καταφέρνει να είναι τόσο φυσικά χημικό μωβ. Κι έτσι έψαξα γι αυτό. Λοιπόν ο συνδυασμός του να τρώς κάτι και ταυτόχρονα να διαβάζεις τι περιέχει είναι απρόσμενα συναρπαστική εμπειρία. Αισθάνθηκα σχεδόν τα συστατικά να αποθηκεύονται στο σώμα μου και την καρδιά μου να θωρακίζεται γιατί λέει τα παντζάρια το κάνουν κι αυτό. Οκ, το κόβω. Ίσως είμαι λίγο υπερβολική. Δεν μπορείς να τα περιμένεις όλα από ένα παντζάρι. Και πριν λίγο άρχισα τα φουντούκια. Google. Φου. Φουρέιρα. Οχι. Φουν. Φουντούκια. Ναι. Α στο παντζάρι τον Δεκέμβριο εννοείται μου έιχε προτείνει Παντελίδη αλλά αρνήθηκα και πάλι αξιοπρεπώς. Η φουντουκιά είναι ένα μικρό φυλλοβόλο δέντρο, το οποίο παράγει καρπούς, περίπου τρία χρόνια μετά την φύτευση. Ανθίζει κάθε άνοιξη και οι καρποί εμφανίζονται το φθινόπωρο. Η φουντουκιά δηλαδή είναι δεντράκι της υπομονής. Μεγάλη αρετή της φύσης η υπομονή... και στα ανθρώπινα εδώ που τα λέμε καλό κάνει. Αν το φουντούκι το τρώς τρία χρόνια αφού φυτεύσεις, για όλα υπάρχει ελπίδα. Τα ειδικά μηχανήματα που σπάνε το κέλυφος του φουντουκιού λέει, λέγονται "σπαστήρες φουντουκιών". Ας είναι. 70g φουντουκάκια την ημέρα κάνουν πολύ καλό γιατί έχουν αντιοξειδοτικά που θωρακίζουν την νεότητα και άλλα τέτοια. Βέβαια ο ανταγωνισμός είναι σκληρός γιατί έρχονται στην τρίτη θέση μεταξύ των ξηρών καρπών και των ελαιούχων σπόρων, μετά από τα καρύδια και τα πεκάν. Οπότε φάτε καλύτερα καρύδια. Εντύπωση μου κάνει γιατί μια μέρα που έτρωγα καρμπονάρα δεν επεδίωξα ανάλογη συναρπαστική γκουγκλική εμπειρία. Ας είναι κι αυτό. Κάποια πράγματα ίσως είναι καλύτερα να μην τα ψάξεις και να μην τα μάθεις ποτέ. Το αγαπημένο μου σημείο στα διατροφικά άρθρα - η στιγμή που θα σου πει με πόσους διαφορετικούς τρόπους τρώγεται. Τα φουντούκια καταναλώνονται ευχάριστα ως έχουν, αλλά και καβουρδισμένα, αλατισμένα ή καραμελωμένα. Ω Θεοι της Ξηροκαρπίας γιατί δεν έχω φάει ποτέ καραμελωμένο φουντούκι;;; Έχουν ευχάριστη γλυκιά γεύση. Χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία ζαχαρωδών προϊόντων, ως προσθήκη σε σοκολάτες, σε προϊόντα σοκολάτας για επάλειψη, σε μπισκότα, σε διάφορα γλυκά, παγωτά και κέικ. Η κρέμα φουντουκιών μαζί με σοκολάτα ή με άλλες κρέμες χρησιμοποιείται πολύ για «γέμιση» γλυκισμάτων. Για το kinder bueno λέει ε; Επίσης μάλλον δεν το γνωρίζατε αλλά υπάρχει και φουντουκοβούτυρο. Είναι υπέροχο πόσα πράγματα στα 25 μου δεν έχω φάει. Και δεν μιλώ για ήττες. Δεν μιλώ για μια νύχτα εγώ. Μα δεν σε λένε Γιάννη, μα δεν σε λένε Γιάννη, κι έχω για σπίτι μου τη γή τον ουρανό ταβάνι. Συγνώμη το υποσυνείδητο μου τα φταίει, είναι που 'χω την Ελευθερία όλη μέρα στο μυαλό μου. Να μην το κουράσουμε τώρα όμως, θα σας το πετάξω στην αρχή να διαβάζετε για τα φουντούκια και να ρωτάτε τον έρωτα. Για να το λήξουμε με τα φουντούκια λοιπόν, να προσέχετε διότι προκαλούν αλλεργία σε ορισμένα άτομα και κατά συνέπεια θα πρέπει να αποφεύγεται η κατανάλωσή τους - μακάρι να ήταν τόσο απλό- . Τυχερή είμαι. Ούτε μία αλλεργία δεν έχω. Κι έτσι θα τρώω μια ζωή φουντούκια άφοβα.

Ανάβαση στο Αλδεβαράν

Πάντα του άνοιγε διάλογο με τα αντικείμενα που δεν τον υπάκουαν, και τα έβριζε, ας είχε διαβάσει πως αυτό είναι τεκμήριο βλακείας, κατά τον Σάρτρ , όμως δεν φοβόταν, 
ήξερε πως είναι έξυπνος.

 ***

Κάθε του γυναίκα την περνούσε από μια δοκιμαστική περίοδο δεκαπέντε είκοσι ημερών, αν ταίριαζαν στο κρεβάτι. Αν δεν ταίριαζαν ερρύθμιζε ο ίδιος να απομακρυνθεί ή να την εξωθήσει, πολιτισμένα πάντα, να απομακρυνθεί εκείνη (....). Τώρα άνθιζε στα τριάντα έξι (τριάντα τέσσερα ήταν αλλά έλεγε και πίστευε τριάντα έξι, έτσι, να ξορκίσει την ηλικία και έτσι τα χρόνια να καθυστερούν να τον πλησιάζουν, ψηλός, έχεις τις υγιέστερες και ωραιότερες οδοντοστοιχίες απ' όλους τους πελάτες μου, και με αναπνοή εκ φύσεως καθαρή και ευώδη, του θύμιζε μόνιμα ο οδοντογιατρός του, του πήγαινε για εξέταση προληπτικά κάθε δίμηνο, τα δόντια ήταν το πρώτο που φρόντιζε να ελέγξει σε κάθε νέα ερωτική του γνωριμία.

***

Η θάλασσα του άρεσε όταν ήταν παιδί, τώρα έχει γίνει συνοικιακό κοσμικό γεγονός, προπαντός το καλοκαίρι την έχουν κάνει κατοχή οι φτωχομπινέδες κοσμικοί. Την ακρογιαλιά την έχουν βαφτίσει “πλάζ”. Σαν ναυαγοί τριτοκοσμικοί, θυμίζει φεστιβάλ ζητιάνων, αλλοδαπών ζητιάνων μάλιστα. Ταλαίπωρες μαμάδες σε απεγνωσμένες διακοπές, μπουγαδιάζουν μωρά στο κύμα,
 σε θάλασσα που ο Ερμής την αισθάνεται ιδιοκτησία του, δική του.

-Όχι δηλαδή Μύρτο λογάριασε: δύο χιλιάδες κυράδες ίσον τέσσερις χιλιάδες αμασχάλες-αποφεύγω να σκεφτώ τι άλλο ξεπλένουν. Και όταν μία με μαγιό στέκει μαρμαρωμένη από μαγεία, ίσαμε τη μέση στο νερό και ατενίζει ρομαντικά το μέλλον, δεν ατενίζει, Μύρτο: κατουράει. Και συ ο μαλάκας κολυμπάς παραπλεύρως και κάνεις γαργάρα τα τουριστικά νερά.

***

Οι φωτογραφίες είναι θάνατος, τον καθηλώνουν τον άλλο σε μια στάση, τον καταδικάζεις, του λες, να, έτσι θέλω να μείνεις, στην αιωνιότητα, ουσιαστικά τον λησμονάς. Γιατί η μνήμη σου εσένα τον ξέρει σε κίνηση, του λες δεν σε παραδέχομαι εγώ έτσι με την ψυχή σου βαλσαμωμένη, την αγάπη που μου είχες, 
το μίσος που μου είχες, δεν σε δέχομαι εγώ σαν χαζό ηρώον.

Εγώ, Ερμή, από τον αγαπητό μου απαιτώ να κινείται...να τον θυμάμαι ξεκούμπωτον και να κατουράει χαμογελαστός σε φράχτη από εκδρομή μας εφηβική σε εξοχή αυτό. Αν σου πεθάνει άνθρωπος ή σκύλος – σκύλος κυρίως εμένα- και τον κρεμάσεις κάδρο στον τοίχο, τον έχασες.

***

Τη χάιδευε, τη μάλαζε απαλά, αποκοιμισμένη, και ταυτόχρονα ένας πειρασμός τον παρακινούσε να την διώξει, να την πετάξει από το κρεβάτι. Τη φαντάστηκε για ένα άστραμμα στιγμής με νυφικό πέπλο έξω από την εκκλησία, μετά την φαντάστηκε διαμελισμένη, με το νυφικό πάντα, από αυτοκίνητο είτε από αλλοδαπούς δολοφόνους, όμως έσβησε, εξόρισε αυτές τις σκέψεις που επέμεναν να γίνουν εικόνα, χάιδεψε τώρα απαλότερα τη Μυρτώ, βυθισμένη στον ύπνο των ικανοποιημένων ανθρώπων, υπέροχη, ολόγυμνη ( οι προηγούμενες όλες ζητούσαν να ρίξουν κάτι απάνω τους “μετά”) κολλημένη στην αγκαλιά του σαν ψήφος εμπιστοσύνης, υποσχόμενη ισόβιες χαρές και χάρες και συνενοχές, τρυφερά και, εξ αιτίας όλων αυτών, επίφοβη, σαν ελλοχεύουσα φυλακή.

***

Με το άγγιγμα να σου λέω (αλλά δεν θέλεις να ακούσεις) να λέω ναι, αυτό είναι αιωνιότης, όποτε θέλει ας αφανιστεί το ανθρώπινο γένος, άμα θα κοιμάμαι με την πλάτη μου κολλημένη στην κοιλιά σου και συ να ξέρεις ότι ευτυχώ- όμως δεν θέλεις. Δεν ξέρεις; Δεν μου δείχνεις. Δεν μου λές. Σ' εσένα, τι λες; Ώρες ώρες με πιάνει φόβος ότι ποτέ δεν θα γίνουν αυτά, κανένα, δεν έχεις ειδοποιηθεί ότι θα σβήσει το ανθρώπινο είδος, δεν ξέρεις ότι αυτό, οι δυο μαζί αποκοιμισμένοι μαζί, δίχως άγκυρα εμείς, δεν ξέρεις πως αυτό είναι αθανασία – γιατί να μας απασχολούν οι θεοί, ποιος τους έδωσε το πληρεξούσιο, εγώ, θέλω μόνο εγώ να βασανίσω τη ζωή σου (εγώ ίσον το σώμα μου), να γίνω εγώ σκοπός σου για να ευτυχείς και οι δυο να ευτυχήσουμε. Να ευτυχούμε. Και όταν κοιμάμαι, εσύ να έχεις αποκοιμηθεί πλάι μου, το χέρι σου τρυφερό μέσα από το ρούχο μου, να μου χαϊδεύεις το σώμα αλλά να μην το ξέρεις. Ανάβαση στο Αλδεβαράν. Η αφή, απαραίτητη όσο και η ανάσα για να μην πεθάνεις. Να μην πεθάνω. Τότε μπορείς να ζεις και δίχως την ανάσα, μόνο με την αφή. Βγάζει ανάσα το δέρμα σου, τη μυρίζω αντί για εισπνοή. Η αφή, το άγγιγμα, είναι θεός. Ο Θεός.

* Αλδεβαράν ονόμαζαν οι Άραβες τον αστέρα α του αστερισμού του Ταύρου, ενώ η αρχαία ονομασία αυτού από τους Έλληνες ήταν "νότιος σταθμός του Ταύρου".

* Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Π. Μάτεσι "Αλδεβαράν"

Οξύ-μωρο

" Το πιο σημαντικό! Ο σφιχτός κορσές από το φαρμακείο που φόρεσα από την πρώτη στιγμή και για ένα μήνα (ρωτήστε τον γυναίκολογο σας). Με αυτό τον τρόπο ξεπρηζόταν σιγά-σιγά η κοιλιά μου... Άσε που με τον κορσέ η εικόνα ξεγελούσε λιγουλάκι. Πάντως μεγάλη αλλαγή παρατήρησα μετά το χρόνο."

Τάδε έφη γνωστή παρουσιάστρια σε κείμενο της σχετικά με το "πως χάνουμε τα κιλά της εγκυμοσύνης" γιατί λέει, πολλές την ρωτάνε. Ε καλά, όντως, καίει το θέμα.

Στην αρχή σου το ξεκαθαρίζει να το ξέρεις "πιστεύω πως καμία γυναίκα δεν πρέπει να αγχώνεται για το πώς θα τα χάσει. Είναι τα ωραιότερα κιλά της ζωής μας", λέει.

Οπότε εσύ που διαβάζεις αγχωμένη το άρθρο της καλύτερα κλείσε το pc και πάνε φάε ένα κιλό παγωτό (Α! Αν είσαι έγκυος, θα είναι ένα από τα ωραιότερα της ζωής σου – αν δεν είσαι θα κλαίς αύριο που δεν εναρμονίζεσαι με τα πρότυπα που αναπαράγει η τηλεόραση).

Σου εξηγεί η Φ. 1.έκανα αυτό 2.έτρωγα σωστά 3. γυμναστική και μπάμ. Ρουφιέσαι. 

Στο 4 λυπάσαι την γυναίκα, την κάθε τελοσπάντων, αυτή που διαφημίζει το pretty bra, αυτή που σε ρωτάει σε διαφήμιση αδυνατιστικού ροφήματος αν την θυμάσαι πως ήταν πριν λες και είναι η γειτόνισσα, αυτή που ρουφιέται από μόνη της, αυτή που σφίγγεται μέσα στον κορσέ.

Μα κορσές;

Η Φ σου λέει πρέπει να αγαπάς το σώμα σου. Αλλά σφίξε λίγο τον κορσέ γιατί "τα ωραιότερα κιλά της ζωής σου" περισσεύουν και στην τελική "και γω ήθελα να ξαναφόρεσω το αγαπημένο μου σορτς" . Να αγαπάω εγώ το σώμα μου, να το αγαπούν και οι άλλοι να μην με λένε τοφάλα (άσχετα που ήμουν έγκυος) και όλα καλά.

Το οξύ-μωρο μέσα σου.

Επί πτωμάτων

από την juliette

Με αφορμή τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου είπα και εγώ να εκφράσω τις ανησυχίες μου.

Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε για ήρωες που θυσιάστηκαν για τον συνοριακά οριοθετημένο ετούτο τόπο που λέγεται Ελλάδα, ήρωες όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Μάρκος Μπότσαρης για κάποια Μαρία από την Σπάρτη και έναν Ορέστη από το Βόλο και πολλοί άλλοι που έδωσαν ψυχή και σώμα και κατέληξαν στο χώμα για να αλλάξει το εκάστοτε πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ακολούθησαν και άλλοι που δεν μας τους έμαθαν στα μαθητικά τα χρόνια, τους μάθαμε στους δρόμους και στο ίντερνετ ( το αναγκαίο κακό της τεχνολογικής εξέλιξης), μάθαμε που λέτε για τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τον Μιχάλη Καλτεζά και τον Νίκο Τεμπονέρα, όλοι δολοφονημένοι από το ίδιο το κράτος και το παρακράτος. Τα χρόνια κύλησαν όπως και το αίμα στο πεζοδρόμιο. Από το 2008 μετράμε νεκρούς ,ο Αλέξης , ο Νίκος, ο Θανάσης και ο Παύλος. Παρακολουθούμε από τις οθόνες του λάπτοπ μας την αδικία αμέτοχοι μέχρι να γίνει το ΜΠΑΜ, ένας ακόμη δολοφονημένος από μπάτσους και ακροδεξιούς (το ίδιο μου κάνουν και οι δυο) και εκεί που ζούσαμε το μικροαστικό μας όνειρο, ξεσπάμε. Πηγαίνουμε στις κηδείες , μιλάμε για αυτούς σαν να ήταν ο σύντροφός μας και αδερφός μας ,γεμίζουμε μίσος και ο καθένας οργανώνει την Αντί-δράση του μέχρι να κοπάσει. Οι ημερομηνίες θανάτου θα μαρκαριστούν στα ημερολόγια μας και κάθε χρόνο τέτοια μέρα θα ξεχυνόμαστε στους δρόμους. 

Η ανησυχία μου είναι η εξής:

Γιατί πρέπει να θρηνήσουμε κάποιον σε κάποιο πεζοδρόμιο κάποιας γειτονιάς για να αντιδράσουμε; Τι μας κρατά σε καταστολή και δεν έχουμε λυσσάξει να ανατρέψουμε τον κρατικό μηχανισμό; Γιατί ψάχνουμε ήρωες για να ταυτιστούμε μαζί τους και δεν αναλαμβάνουμε μόνοι μας τις ευθύνες μας; Έλα ντε! Από θεωρητικές φιλοσοφίες άκουσα πολλά, πράξεις αποζητώ και όχι να βαυκαλιζόμαστε μεταξύ μας. Καλό μήνα.

Walking in the sand

Σεπτέμβριος. Συνήθως περιλαμβάνει έναν αποχωρισμό. Μικρό, μεγάλο, σημαντικό,ασήμαντο προσωρινό ή μόνιμο. Θα δείξει.

Αυτό που θα σου λείψει μάλλον μπήκε στην ζωή σου εκεί που δεν το περίμενες, σαν το τραγούδι των Shangri Las. Τι είχε να σου πει εσένα ένα τραγούδι που μιλάει για έναν εφηβικό μελοδραματικό αποχωρισμό τραγουδισμένο από αμερικάνικό ποπ κοριτσίστικο συγκρότημα των 60s; Δεν θυμάσαι καν πότε άρχισε να σου αρέσει.

Seems like the other day
My baby went away
He went away 'cross the sea

It's been two years or so
Since I saw my baby go
And then this letter came for me

It said that we were through
He found somebody new
Oh, let me think, let me think, what can I do?

Άρχισε να σε εκπλήσσει, να σε τρομάζει ο τρόπος που το έβλεπες να αλλάζει...

Ίσως όταν άκουσες την Amy να μπερδεύει τους στίχους λιγάκι στο ρεφρέν του Back to Black, σκέφτηκες "πάλι τα λόγια της χάνει, ας είναι, την αγαπώ", όμως η Amy, ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Όπως κι εσύ. Ήξερες.

Remember
Walking in the sand

Walkin' hand in hand

The night was so exciting
Smile was so inviting

Then he touched my cheek
With his fingertips
Softly, softly we'd meet with our lips

Την πρώτη φορά που το άκουσες λοιπόν, ήταν ξένο, δεν ταίριαζε στ' αυτιά σου, δεν ήταν για σένα αυτός ο ήχος. Πίστευες πως δεν θα καταφέρεις ποτέ να βρεις τον τρόπο, να το κάνεις δικό σου. Βρήκε αυτό τον τρόπο όμως. Κι έγινε δικό σου. Ας είναι καλά η Hollie Cook που το μαγείρεψε ανάλογα.




Όσες φορές όμως κι αν το άκουσες από την Hollie. Όσο καλά κι αν το μαγείρεψε. Σου καθόταν πολύ ελαφρύ. Έπρεπε να το κάνει πιο καυτερό. Έπρεπε η γεύση, να μην είναι απλώς καλή, έπρεπε να είναι κάτι που δοκίμασες και δεν θα ξεχάσεις ποτέ την αίσθηση στο στόμα σου. Κι έτσι, συγνώμη Hollie, αλλά η Imelda, μαγειρεύει καλύτερα -κι ας μου κατσε λίγο βαρύ-.

Καρδιά μεταξωτό κρεμμύδι

Τώρα, που ψιλοκόβεις το κρεμμύδι και ετοιμάζεις το ριζότο σου είναι μια ευκαιρία να κλάψεις για όλα οσα σε πληγώνουν. Εσύ, που πάντα είσαι δυνατός και ντρέπεσαι να δείξεις πως πονάς, τώρα μπορείς...

Τα δάκρυα σου θα είναι δάκρυα μεταξωτά, χωρίς ενοχές, χωρίς ντροπή, δάκρυα συγκίνησης από κυριακάτικη ταινία στην τηλεόραση, δάκρυα χαράς από άφιξη αγαπημένου προσώπου, δάκρυα προστασίας. Δεν θα καταλάβει κανείς πως κλαις γιατί πονάς, πως κάτι σου λείπει. Τα δάκρυα σου θα έχουν την αξιοπρέπεια κάποιου που έχει την δύναμη να ψιλοκόψει το κρεμμύδι στο ριζότο του. Όχι, αυτά τα δάκρυα δεν είναι καν δικά σου. Κανείς δεν πρέπει να ξέρει.

Η καρδιά σου βρήκε μια στιγμή να σπάσει σε μικρά κομματάκια όπως το κρεμμύδι που ξεφλουδίζεις.
Φαίνεται σκληρό, κι όλες τις άμυνες του τις έχει υψωμένες - το κρεμμύδι-. Μα δεν χρειάζεται προσπάθεια... το κόβεις μία φορά στη μέση κι αυτό γίνεται χίλια κομμάτια.

Zero to jacked in 9 seconds

"Zero to jacket in 9 seconds", υπερμέγεθες το φανελάκι, διπλό έξτρα λαρτζ, και με κοιτάζει τούτος χωρίς στιγμή να με κοιτάει, καθαρίζοντας ξεδιάντροπα με πώρωση την μύτη.

Όρθιος στέκεται στον χώρο του μπαρ, κι εγώ εδώ είμαι, δηλαδή, απέναντί του, αλλά κάθομαι. Βρήκα θέση, γιατί κράτησε η Μαρία τη βαλίτσα μου έξω, έτρεξα και πρόλαβα να μπω στο βαγόνι του κυλικείου, μετά το 3 και πριν το 4. 

Έπειτα μπήκε η Μαρία,

μου άφησε το βαρίδι κι έφυγε.

Κανονικές θέσεις δεν είχε, γεμάτο το τρένο για Θεσσαλονίκη Κυριακή βράδυ, αλλά μη νομίζεις, ότι αν κλείσεις στα όρθια μειώνεται η τιμή. Πρόβλημά σου.

Ο “zero to jacked” είναι το θέμα μου τώρα.

Θα ‘λεγες εκ πρώτης «Κρίμα τον έρμο, άβολο ταξίδι με τόση ορθοστασία», εύσωμος βλέπεις ο κύριος, zero ευελιξία, αλλά εγώ κοίταξα καλά γύρω και εντόπισα καρέκλα κενή.

Θα γινόταν, αν το ήθελε, ο τέταρτος συνταξιδιώτης ανάμεσα σε άλλους τρεις που μοιράζονταν το 2^ο τραπέζι δεξιά του διαδρόμου, όπως το βλέπω εγώ. Δίπλα σε έναν νεαρό μαύρο, που έχει γείρει ήδη από την Οινόη στο παράθυρο και αφέθηκε σε ύπνο βαθύ, έναν Πακιστανό με βυσσινί μοκασίνια που παρακολουθεί αφηρημένος την κινητικότητα μιας οικογένειας σε μπροστινό τραπέζι -λες και παρακολουθεί βαρετό επεισόδιο αμερικάνικης σειράς- και μια αλλόκοτη γριά στα κίτρινα, που κάθε τόσο ξυπνάει και βρίζει τα άγια και την πουτάνα τη ζωή. Τώρα κοιμάται, βέβαια κι αυτή.

Αλλά ο “jacked” προτιμά την στάση παλούκι, με έναν φραπέ στο χέρι, και εγώ αγωνιώ και στοιχηματίζω μόνη μου πόσο θα αντέξει, έτσι αγέρωχος και συνεπής στην βαριά του πέτσα. Έχω μετρήσει ήδη, εκτός του καφέ, μια σπράιτ κι ένα τόστ σπιτικό τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο, κι ακόμα είναι 12 και 25. Στις 6 φτάνουμε.

3 και μισή. Η θέση στο πολυπολιτισμικό τραπέζι παραμένει άδεια, ο ελεγκτής των εισιτηρίων μπάστακας, μας μαλώνει, γιατί παραπονιούνται λέει, οι επιβάτες με θέση, ότι έχουμε κάνει κατάληψη στο μπαρ και δεν μπορούν να απολαύσουν το φαγητό τους, ο Πακιστανός ακούμπησε κεφάλι πάνω στο τραπέζι και ροχαλίζει, κι ο jacked βρήκε άλλη καρέκλα από έναν τύπο, που κατέβηκε στο Δομοκό.

maria antouanetta

photos : http://jlmaria.tumblr.com/

Απο-φασιστικότητα

Είναι μια απόφαση, που αρκεί απλώς να την πάρεις και να αρχίσεις να μισείς τους πάντες. Κάποιος πιο φροϋδικός θα σου πεί ότι σου συνέβη γιατί δεν αγαπήθηκες αρκετά. Που ίσως είναι μια αισιόδοξη προσέγγιση καθώς σημαίνει πως υπάρχουν περιθώρια να αλλάξεις. Ίσως αν αγαπηθείς.

Όχι, δεν μισούν μόνο οι φασίστες, θα ήταν ανόητο και άδικο να τους χαρίσουμε αποκλειστικό δικαίωμα το μίσος. Γιατί σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις αρκεί κάποια στιγμή να μισήσεις για να καταλάβεις πως είναι να αγαπάς. Αρκεί μια φορά να αδικηθείς για να αισθανθείς τα όρια της δικαιοσύνης.

 

μιλκ - σέικ

Φτάνει με τους καφέδες κάθε πρωί, από δω και πέρα θα φτιάχνουμε μιλκ-σέικ! Θέλει λίγη δουλειά παραπάνω αλλά το αποτέλεσμα σε ανταμοίβει! Για πάμε...




Αρχικά βάζουμε στο μπλέντερ 7-8 μικρά παγάκια

Προσθέτουμε ό,τι φρούτο μας αρέσει ή τελοσπάντων ό,τι υπάρχει στο σπίτι... εγώ μπανάνα βρήκα, μπανάνα έβαλα!

Βάζουμε μισό ποτήρι φρέσκο γάλα -αν είναι να το πίνετε κάθε μέρα προτιμήστε 1,5% λιπαρά-, και δύο μεζούρες σοκολάτα σε σκόνη - και κακάο να βάλετε πάλι μια χαρά θα βγει-

Ανακατεύουμε στο δυνατό, για να αφρίσει το γάλα και να γίνει πηχτό το μιλκ σέικ!

 Κι έτοιμο. Ρούφα τώρα.

Current Obsession : Alicia Keys

Μια τον βρίσκω, δυό τον χάνω

Συμμαζεύτηκα σήμερα και ξύπνησα μαζί με τον κόσμο. Μαζί με τον κόσμο που κοιμάται νωρίς, ξυπνάει νωρίς και πετάει τα σκουπίδια του κάθε μέρα με ευλάβεια - η μεγάλη σακούλα στον μπλέ κάδο, η μικρή με τις πορτοκαλόφλουδες στον πράσινο-.

Ξεκίνησα για να βρώ την θάλασσα...δηλαδή σκέφτηκα, μιας που ξύπνησες πάνε κάπου που στις 8 το πρωί δεν έχεις πάει ποτέ και πήγα.
Περπατώντας ξέχασα για λίγο τον προορισμό και αφέθηκα στους εκ των έξω ερεθισμούς σαν τυφλός που ψάχνει φώς...Σαν κάποιος που έχει καιρό να παρατηρήσει την φυσιολογικότητα της πρωινής καθημερινότητας.

Ο κύριος eurobank, που με το κοστούμι του κάθε πρωί σταματάει το γυαλισμένο αμάξι του κάτω από το διαμέρισμα της μητέρας του. Δένει την σακούλα με τα τάπερ στο σχοινί...εκείνη το τραβάει ενόσω σκέφτεται με τι θα τα γεμίσει πάλι. Ο κύριος eurobank θα περάσει το μεσημέρι γυρνώντας από την δουλειά και το σχοινί θα κατεβάσει γεμάτα ταπεράκια με ζεστό φαγητό ελληνίδας μάνας.

Τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο. Πάντα περπατούν αντίθετα από' μένα...κι είναι σαν να έρχονται σχεδόν κατά πάνω μου, κι είναι σαν να πρέπει να λογοδοτήσω για τον προορισμό μου. Όχι, δεν πάω σχολείο, δυστυχώς. Πάω να βρω την θάλασσα.

Τα κορίτσια του Βασιλόπουλου, με την σιδερωμένη στολή τους, ακουμπούν στα καρότσια που άλλοτε θα γεμίσουν και άλλοτε θα αδειάσουν και κάνουν το πρωινό τους τσιγάρο.

Πετυχαίνω την ώρα που τα μαγαζιά ανοίγουν.Ο υπάλληλος της Miele, κάθεται στο γκισέ με σβησμένα τα φώτα και σβησμένα τα μάτια. Τα φώτα ανοίγουν και τα μάτια αναγκάζονται.

Ο ανθοπώλης! Περιμένει αυτή την ημέρα όλο τον χρόνο, σοβαρά! Να τον έβλεπες με το βυσσινί του το σακάκι, την κόκκινη γραβάτα του και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά να στολίζει την βιτρίνα του Βαλεντίνου! Δηλαδή ήταν σαν να ξύπνησε το πρωί και είπε σήμερα θα ντυθώ...έεερωτας!

Κι ένα σωρό κόσμος που βγάζει τον σκύλο του, πρωινή βόλτα!
Είναι από τις στιγμές που σκέφτεσαι...χαλάλι να μου κατουρήσει τα χαλιά και τις φλοκάτες... αρκεί να τον έχω μαζί μου το πρωί, να πηγαίνουμε στο πάρκο, να φοράω το κόκκινο το φουσκωτό μου το μπουφάν. Τα χέρια μου παγώνουν αλλά πιάνω τα κουκουνάρια και του τα πετάω με όλη μου την δύναμη. Κι αυτός χαρούμενος τρέχει να τα πιάσει και πιστός όπως πάντα μου τα φέρνει ξανά.

Περνάω τα στενά κι έχω φτάσει σχεδόν στη Μαρτίου. Η θάλασσα είναι εκεί, την βλέπω σε κάθε στενό να με βάζει στον πειρασμό να στρίψω και να πλησιάσω. Αυτός ο κόσμος με έχει κουράσει και τον έχω κουράσει κι εγώ... Τον προτιμώ συνήθως τα βράδια που κοιμάται και τον αποφεύγω τα πρωινά που κορνάρει στην Όλγας. Σήμερα όμως οι κόρνες ακούγονται σαν εφέ στο τραγούδι των fundracar.

Κι εκεί που περπατάω, παρατηρώντας την μικρή επανάσταση μερικών μαθητών που θα περάσουν το φανάρι με κόκκινο... βρίσκω ταβάνι. Ταβάνι χαμηλό που μου κρύβει τον ουρανό κι αν ήμουν λίγους πόντους ψηλότερη θα μου έκρυβε και το κεφάλι.
Σ' αυτόν τον κόσμο ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθεί ένα ταβάνι να σου κρύψει τον ουρανό και να σε φέρει λίγο πιο κοντά στην πιθανότητα να χτυπήσεις. Να πονέσεις...να κάνεις καρούμπαλο βρε αδερφέ.

Σκέφτομαι, "ένα ακόμη τραγούδι και θα στρίψω". Ωραίο και το ταξίδι αλλά δεν πρέπει να ξεχάσω τον προορισμό. Όταν λέω "ξεκίνησα να βρω την θάλασσα" εννοώ προφανώς αυτή την μπαζωμένη υποψία θάλασσας στην νέα παραλία. Ο "κόσμος" είναι πάλι εδώ, με τα αντιανεμικά του, τα ποδήλατα, τα σκουφιά, τα γάντια. Η ώρα είναι σχεδόν 8.30, ο αέρας κρύος και αλμυρός, βάζω την κουκούλα μου και περπατάω πιο γρήγορα. Με αγχώνουν αυτοί που τρέχουν. Μου την βγαίνουν από δεξιά, τους βλέπω να με πλησιάζουν, να ιδρώνουν, να μετράνε τα βήματα και τα λεπτά... πάντα σε αναλογία τα δύο τελευταία.

Εγώ έχω στόχο το Μέγαρο. Θέλω να φτάσω εκεί που τελειώνει η ανάπλαση. Και θα φτάσω εκεί με βήμα αργό... άντε και λίγο πιο γρήγορο όταν η θερμοκρασία πέφτει επικίνδυνα...
Την θάλασσα την βρήκα, έστω αυτή την μπαζωμένη.

I want to fly away

Φέτος δεν θα είμαι κυνική

Δεν ήθελα να το παραδεχτώ, καιρό τώρα. Ήθελα να πιστεύω στο άτομο, στις ικανότητες του, στο πνεύμα, στην πολιτική, σε οτιδήποτε εκτός από τον έρωτα. Φέτος θα ξεκινήσω με την αναπόφευκτη παραδοχή, πως ο έρωτας κινεί γη και ουρανό, θέτει τον καθένα σε σταθερή τροχιά γύρω από τα θέλω και τα πρέπει του. Ο έρωτας.

Μια καλή μου φίλη, αγαπάει ένα αγόρι. Το αγόρι αυτό βρίσκεται μακριά. Τους χωρίζει η θάλασσα αλλά τους ενώνουν τόσα πολλά. Μια θάλασσα μπορεί να το κάνει λίγο πιο δύσκολο, έτσι δεν είναι; Αλλά και η στεριά δεν πάει πίσω. Ακόμη κι ένα τετραγωνικό μέτρο στεριάς είναι αρκετό να σε χωρίζει. Η φίλη μου δεν μάσησε. Εκεί που η θάλασσα σήκωσε κύματα πελώρια... εκείνη πήρε το αεροπλάνο, και πήγε. Μπορεί να ήθελε να ζήσει λίγο το σκηνικό "κάνω την μεγάλη θυσία για σένα" ή μπορεί απλώς να ήθελε να αναμετρηθεί με το ένα τετραγωνικό μέτρο στεριάς που φαίνεται πως παλεύεται πιο εύκολα. Τα φαινόμενα απατούν, τα αγόρια που αγαπούν, όχι. Και την αγαπάει.

Τα πράγματα από κοντά δεν ήταν πιο εύκολα. Ήταν όμως πιο πραγματικά. Πραγματικά συναισθήματα, πραγματικά δάκρυα. Όταν πλησίαζε ο καιρός να φύγει, του έλεγε "Κάνε κάτι να με κρατήσεις εδώ". Το έπαιζε άνετος , μέσα του ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει και πολλά και αυτό του ράγιζε την καρδιά. Είναι αυτή η άτιμη η πραγματικότητα που σου θέτει κάποιους όρους. Δεν μπορείς να ζεις σαν πρωταγωνιστής του Παπακαλιάτη.

"Συγνώμη που δεν έκανα τίποτα για να σε κρατήσω, συγνώμη για όλα τα άσχημα και δύσκολα" είπε.
"Σ'ευχαριστώ"

Current Obsession : Shannyn Sossamon

Τα διεστραμμένα cartoon

 από την τζούλς

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την γλυκιά ανάμνηση της χαμένη αθωότητας, αλλά πρέπει.

Όλοι μας σαν μικρά ζιζάνια σηκωνόμασταν από τα άγρια χαράματα κάθε Σάββατο να δούμε παιδικά και σ΄όλους μας έβαζαν οι αγαπημένοι γονείς κασέτες όταν ήθελε να ησυχάσει το κεφάλι τους. Τότε τα αθώα μας μυαλά δεν αντιλαμβάνονταν το υπονοούμενα που κρύβουν τα κινούμενα σχέδια, τώρα όμως που μεγαλώσαμε και πονηρευτήκαμε καταλάβαμε ότι δεν είναι και τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Ας πάρουμε τους Tom & Jerry για αρχή. Η ιστορία τους ξεκινάει κάπου στο 1947 με μια δύσμοιρη γάτα που μπορεί να φάει του κόσμου τα φαγητά, έχει απωθημένο το ποντίκι και έτσι τα βάσανα ξεκινάνε. Ανελέητο ξύλο στις οθόνες και σκηνές σαν μεσαιωνικά βασανιστήρια, κατά τ' άλλα αθώο και ξεκαρδιστικό κινούμενο σχέδιο. Τώρα να μην επεκταθούμε και στα ρατσιστικά στερεότυπα με την έγχρωμη μαμή ( εμπνευσμένο από την μαμή της ταινίας '' όσα παίρνει ο άνεμος'') της οποίας δεν αξιώθηκαν να δείξουν καν το πρόσωπο της παρά μόνο σ΄ένα επεισόδιο. Στο ίδιο πλαίσιο ωμής βίας κινείται και το Sylvester & Tweety που είναι σειρά της looney tunes( το λέει και τ΄ όνομα ότι κάτι δεν πάει καλά). Αχ! Παρεξηγημένες γατούλες! Μην πιάσουμε και τις άλλες σειρές της looney tunes... Eιδικά αυτόν τον θρασύτατο λαγό που ήταν τόσο μεγάλος λες και ήταν γενετικά τροποποιημένος- με την κλασσική έκφραση ''whats up doc? '' Ακόμα με στοιχειώνει. Μετά σου λένε ότι το play station εθίζει στη βία.

Πάμε σ άλλη χώρα τώρα. Το Kabamaru, το γιαπωνέζικο cartoon- anime του 1982 ,αν και εμείς εδώ το είδαμε λίγο αργότερα. Αυτός ο τζόβενος ο Σιτζούνε με τα κατάμαυρα μακρυά του μαλλιά και την φραντζούλα -που άνετα θα μπορούσε να είναι κοπέλα στη συμμορία της Sailo Moon  - και αρρωσταίνει σαν ασθενική κορασίδα. Δείτε τα αδέρφια του! Τα αδέρφια λεγότανε Κανάμε και Φουντάμπα -άντρες δεν τους έλεγες, τρανσέξουαλ ίσως- , το μακιγιάζ τους τέλειο κορίτσια και η γκαρνταρόμπα τους δεν παίζονταν. Μη περιμένετε να μιλήσω για το Dragon Ball μια εικόνα 1042 λέξεις, άνθρωποι και ζώα μια μορφή.

Πάμε Ευρώπη, στα αγαπημένα Στρουμφάκια από το Βέλγιο. Αρχικά βγήκαν σε κόμικ το 1958 και μετά σε carton. Τίγκα στα πολιτικά υπονοούμενα, δε θα πω πολλά απλά θα παραθέσω. Μπλε πλασματάκια πανομοιότυπης αισθητικής που ξεχωρίζουν παραμόνο για τον χαρακτήρα τους έκτος από το σοφό Μπαρμπα-Στρούμφ με την κόκκινη περιβολή που ήταν και αρχηγός της κοινότητας.

 Ζουν κάπου απομονωμένα στο δάσος σε μια αυτοοργανωμένη κοινωνία χωρίς χρήματα. Ανάμεσα τους υπάρχει μόνο ένα θηλυκό , η Στρουμφίτα, που στάλθηκε αρχικά ως κατάσκοπος του κακού Δρακουμέλ, μελαχρινή και άσχημη αλλά με την βοήθεια του Μπάρμπα-Στρουμφ γίνεται ένα καλό Στρούμφ με πλούσια ξανθά μαλλιά – όχι καθόλου σεξιστικό- ... α ρε Μέριλιν μας κατέστρεψες. Στην αντίπερα όχθη -του κακού-, ο μάγος Δρακουμέλ -στο κόμικ λέγονταν Garmagel- που χρειάζεται τα Στρουμφάκια για ένα μαγικό φίλτρο ώστε να φτιάξει χρυσό εννοείται μόνο για πάρτη του -o wannabe καπιτάλας της υπόθεσης- και η γάτα του η Ψιψινέλ. Το αυθεντικό της όνομα ήταν Azrael όπου στην ισλαμική θρησκεία είναι τ' όνομα του αρχάγγελου του θανάτου. Αυτή ποθεί να γευτεί την στρουμφοσάρκα και παράλληλα τρώει ξύλο όταν αποτυγχάνουν τα σχέδια του Δρακουμέλ . Γενικά με τις γάτες έχουμε ένα θέμα, όπου βια και κακό... να σου η γάτα.

1969 και μαζί με τα 70ς να σου και ο Scooby-Doo. Μια παρέα παιδιών ντετέκτιβ που εξιχνιάζουν μεταφυσικά φαινόμενα και φοράνε ρούχα της εποχής ,παντελόνια καμπάνες ,κοντές χαριτωμένες φουστίτσες και έντονου χρώματος καλτσόν και μέχρι να γεράσουμε κι εμείς αυτά θα φοράνε. Για την μεταφορά τους χρησιμοποιούν ένα βανάκι σε διακόσμηση τύπου παιδιά των λουλουδιών. Όλα καλά μέχρι εδώ όμως αυτός ο χίπης της υπόθεσης ο Shaggy και  ο κολλητός του Scooby-doo με την ακόρεστη τους όρεξη...Λυπηθείτε τους χοντρούς ρε παιδιά ! Άντε ο Scooby είναι σκύλος είναι φυσικό να μην χορταίνει ο Shaggy όμως που τρώει τον αγλέωρα και δεν παχαίνει! Χμμμ 70s ,τα ναρκωτικά δεν είχαν απαγορευτεί ακόμα , ελεύθερο πνεύμα κλπ ... τα συμπεράσματα δικά σας.

Όσο προχωράνε οι δεκαετίες τόσο μεγαλώνει και η διαστροφή. Powerpuff Girls ,ένα αμερικάνικο κινούμενο σχέδιο του 1998 με τρία κοριτσάκια που είχαν τεράστια μάτια μύγας και ανάμεσα τους μια ξανθούλα που είναι και η πιο χαζούλα της παρέας- και τα στερεότυπα καλά κρατούν-. Βοηθάνε το δήμαρχο “καθαρίζοντας” την πόλη από τους εγκληματίες και ο δήμαρχος δεν κουνάει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι παρά μόνο όταν είναι να πάρει τηλέφωνο τα κοριτσάκια , Παράλληλα για όλες τις δουλείες του τρέχει η γραμματέας του ντυμένη στα κόκκινα, με σέξι καμπύλες beyonce, αλλά πρόσωπο ποτέ δεν βλέπουμε, μόνο τις πυρρόξανθες μπούκλες. Τα μικρά κοριτσάκια λέει φτιάχτηκαν από τον Καθηγητή στο υπόγειο του. Και δεν έφτιαχνες την Wonder Woman,  τα ανήλικα κοριτσάκια σε μάραναν ανωμαλιάρη! Τη φιγούρα του Αυτό (Him) την θυμάστε; Σε άντρα πάντως δεν έφερνε! Λέτε από 'κει να εμπνεύστηκε ο mc queen τα παπούτσια;

Γενικά αν τα δούμε ως ενήλικες πια, θα δούμε πως όλα κρύβανε υπονοούμενα και διαστροφή μέσα τους ενώ παράλληλα θέλανε να περάσουν τα στερεότυπα της κάθε εποχής. Ειδικά η βιομηχανία της Disney διαπρέπει σ΄ αυτούς τους τομείς. Παρόλα αυτά δεν παύουμε να τα αγαπάμε και να αναπολούμε αυτό το κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας.

Τα 9+1 τραγούδια που τα ακούς πρωί και σου φτιάχνουν την διάθεση

Νούμερο 1



Το τραγούδι των Gorillaz ξεκινάει με σατανικό γέλιο που υπόσχεται πολλά. Το λέει βέβαια και ο τίτλος- FEEL GOOD-. Λίγο η αυθυποβολή, λίγο ο ήχος του παραδείσου στο 1.10, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Ε οκ ναι στον παράδεισο παίζει Gorillaz...

Νούμερο 2



Όταν κάποιος σου τραγουδάει σε ρυθμό ντίσκο στίχους που μέσες άκρες , πάνω κάτω, μεταφορικά και κυριολεκτικά λένε "άκου μωρό μου, η επιθυμία σου διαταγή"....τον φαντάζεσαι με δερμάτινο jacket να χορεύει αλά michael jackson και η μέρα σου δεν θέλει και πολλά ακόμη για να πάει καλά.

Νούμερο 3



Και όπως καταλαβαίνεις έχω ένα θέμα με τους άντρες που τραγουδάνε ντίσκο-ποπ  και ειδικά με αυτούς που είναι και χορευτικά τζιμάνια όπως ο Jamiroquai. 

Νούμερο 4



Katy on a mission. Κοριτσίστικη reggae κι άσε την Rihanna να ψαρεύει ρέγγες.

Νούμερο 5



Εντάξει , μου 'χεί καεί ο εγκέφαλος να το ακούω συνέχεια και ποιος  να του τό λεγε του Gotye ότι το τραγουδάκι του θα είχε τύχη εμπορικού λαϊκό- ποπ άσματος στα ελληνικά αυτιά. Όμως, δεν παύει να είναι το must τραγούδι ξυπνητήρι που περιμένεις στο κρεβάτι σου μέχρι το 1.32,  όπου πετάγεσαι με δύναμη, φέυγουν παπλώματα, μαξιλάρια, ντιβανοσκεπάσματα- οκ- και τραγουδάς 

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Νούμερο 6

Είναι και κάποιες μελαγχολικές ψυχές που δεν τους φτάνει ένας γοργός ρυθμός και ένας αισιόδοξος στίχος. Μια τέτοια ψυχή ξυπνάει και μαζί μου κάτι πρωινά που θέλω να αναπολήσω περασμένα καλοκαίρια πίνοντας ζεστό καφέ και σιγοτραγουδώντας Koop Koop...

* αισιόδοξα μελαγχολικό;

Νούμερο 7 (από την a-m)

 Βουάγιαζζζ  Βουάγιαζζζ... και ταξιδεύεις σε δευτερόλεπτα στον χωροχρόνο! Λιγουλάκι πίσω, στα 80s με την βοήθεια κόμης και ένδυσης της τραγουδίστριας, λίγο μπροστά, μέσω εναίσθησης, σε κάποιο ονειρεμένο σου ταξίδι. Που μπορεί ακόμα να μην έχεις κάνει, αλλά να, τώρα νιώθεις σαν να είσαι εκεί.

Νούμερο 8



Μην με ρωτάς. Είναι πρώτον γοητευτικός άντρας που τραγουδάει ντίσκο-ποπ - γνωστή η αδυναμία μου πια-. Είναι δεύτερον τραγούδι δεμένο με βιώματα σκυλίσια και καλοκαιρινά, τότε που κάναμε dog-sitting με την φίλη μου την a-m για να πάει το ζεύγος Ανδρεαδάκη διακοπές! Α ρε!

Νούμερο 9



Κυριακή μεσημέρι. Ταινία στην τηλεόραση.

+1...η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει. και ας ελπίσουμε πως θα είναι πρώι και θα ήμαστε ξύπνιοι

Και “απτυχίωτη” και πτωχή

Ξέρετε έχω αυτό το είδος μαλλί που το λούζεις το πρωί και το μεσημέρι δεν είσαι για να βγεις έξω. Μα έτσι κι αλλιώς δεν θα 'βγαινα γιατί χρειάζομαι τουλάχιστον ένα ευρώ για τα μεταφορικά (κέντρο και τούμπαλιν) και τρία ευρώ για ένα καφεδάκι-χυμουδάκι-ουζάκι κλπ. Και δεν μπορώ να κυκλοφορώ σαν το γύφτο με λαδωμένο μαλλί και με καβούρια στην τσέπη. Ξέρεις, το σκέφτομαι να ανάψω το θερμοσίφωνα για να λουστώ όσο το σκέφτομαι για να κόψω εισιτήριο στο λεωφορείο όσο το σκέφτομαι για να   κάτσω στο ρημαδοκαφέ να πιώ ένα ρημαδοκαφέ. Αυτά τα καβούρια, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν κάπως περίεργα στην τσέπη μου. Δεν τα φερε ακριβώς η μείωση του ρευστού που ρέει στις τσέπες μου. Γιατί όχι ότι έρεε και ποτέ. Μάλλον τα φέρε ενός είδους καταναλωτική ωριμότητα που αυτοαπονέμω όπως καταλαβαίνεις στον εαυτό μου. Ντάξει, δεν το θεωρώ και κατάκτηση γιατί είναι μια τρομοκρατία των μέσων μαζικής ενημέρωσης που εσωτερικεύθηκε. Δεν μου έκανε κακό, ούτε και στους γύρω μου, γιατί γίναμε λίγο πιο εφευρετικοί, εναλλακτικοί, εκτιμήσαμε τα απλά και άυλα της ζωής(;). Αλλά κακά τα ψέματα χάσαμε λίγο από την ανεμελιά μας. Ιδίως όταν θες να πιεις ένα ποτό παραπάνω αλλα δεν θέλεις να πάρεις ταξί, οπότε πρέπει να φύγεις ΤΩΡΑ!

Και αναζητάς μια ισορροπία. Χάνεις λίγο ανεμελιά από εδώ, βρίσκεις λίγο ανεμελία από την άλλη. Όσο το μέλλον φαντάζει αβέβαιο, και είναι σίγουρο πως δεν θα βρεις δουλειά, τόσο η λέξη “πτυχίο” ηχεί στα αυτιά σου όνειρο θερινής νυχτός. Στην τσέπη σου έχεις καβούρια. Δείχνεις ανέμελος ότι δεν σε νοιάζει αλλά στην πραγματικότητα φοβάσαι το αβέβαιο μετά. Και έρχεται ένα όνειρο φθινοπωρινής νυχτός να σου θυμίσει πως ό,τι εκλογικεύεις πιο πολύ είναι ό,τι πρέπει να αρπάξεις με νύχια και με δόντια.

Είδα ένα όνειρο, όπου ήμουν λέει στο κτίριο της Νομικής (αυτή η εποχή με στιγμάτισε ελαφρώς) και βλέπω έναν συμφοιτητή μου που στην κανονική ζωή ξέρω πως ορκίστηκε πρόσφατα. Στο όνειρο ήταν ντυμένος στην τρίχα με κοστούμι δικηγορίστικο ,γλιμμένο μαλλί και ένα backpack χαρτοφύλακα. Εγώ κυνική και αναίσθητη έκανα τσουλήθρα στο κάγκελο της σκάλας κοροϊδεύοντας τον για τον πως κατάντησε έτσι. Ο καημένος, προσπαθούσε να εξηγήσει στο κοροιδευτικό μου υποσυνείδητο πως δεν ντύθηκε έτσι από επιλογή αλλά ότι δεν μπορεί κανείς πτυχιούχος να κυκλοφορεί χωρίς κοστούμι. Απαγορεύεται.

Μετά έπεσε μαύρο και βρέθηκα γραπωμένη απο μια κολώνα στον 4ο όροφο. Απο την μια πλευρά ήταν σκάλες απότομες και φοβιστικές σαν κατηφόρα που την κατεβαίνεις με το αμάξι και κάτι μέσα σου κάτι σου λέει πως δεν θα πίασει το φρένο , κι απο την άλλη σκάλες διπλές σαν αυτές που κατεβαίνεις σε αίθουσα σινεμά. Οι υπόλοιποι κατέβαιναν κανονικά τις πρώτες σαν να είναι η μόνη επιλογή. Εγώ διάλεξα τις άλλες. Και έρχεται ένα όνειρο φθινοπωρινής νυχτός, ψυχογράφημα των μέχρι τώρα επιλογών σου, σε βάζει στον τοίχο και σου λέει διάλεξε. Για να μην μείνεις, και “απτυχίωτη”και πτωχή.

GirLs OnLy

Αυτοεκτίμηση. Έχεις;

      Ο όρος αυτοεκτίμηση έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονου επιστημονικού ενδιαφέροντος. Έχει απλωθεί όμως αρκετά ως έννοια γεγονός που καθιστά δύσκολη έως αδύνατη την κοινή αποδοχή ενός επιστημονικού ορισμού. Ίσως ενώ αποτελεί σαν όρος μέρος του καθημερινού μας λεξιλογίου αν μας ρωτούσε κάποιος τι είναι ακριβώς δεν θα μπορούσαμε να απαντήσουμε . Παρόλο που τέτοιου είδους υποθετικές έννοιες πρέπει απαράιτητα να ορίζονται με σαφή τρόπο πριν χρησιμοποιηθούν ανάλογα, ο ορισμός τους συχνά υπονοείται ακριβώς γιατί πρόκειται για λέξεις που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή γλώσσα. Τι εννοούμε λοιπόν τελικά με τον όρο αυτοεκτίμηση;

     Προσεγγίζοντας την έννοια ίσως θα πρέπει να κανείς να προσπαθήσει να ορίσει την φύση της. Ξεκινώντας απο αυτό το ζήτημα φαίνεται πως η επιστημονική κοινότητα έχει χωριστεί σε αυτούς που πιστεύουν στην συναισθηματική φύση της έννοιας, και σε αυτούς που προσεγγίζουν τον όρο μέσα από μια πιο γνωστική σκοπιά. Έτσι λοιπόν η αυτοεκτίμηση θα μπορούσε να περιγραφεί απο την μια ως το πως αισθάνεται κανείς για τον εαυτό του ,πράγμα που φαίνεται κατά την άποψη των υποστηρικτών αυτής της προσέγγισης να μην συνδέεται με αξιολογικές ή έστω λογικές σκέψεις. Από την άλλη ο όρος θα μπορούσε επίσης να περιγραφεί ως μια άποψη, μια κρίση που ενέχει αυτοαξιολόγηση ως προς ικανότητες και επιτυχίες. Ενώ λοιπόν η πρώτη προσέγγιση παρομοιάζει την αυτοεκτίμηση με το συναίσθημα της αγάπης ως προς τον εαυτό ( πράγμα το οποίο δεν ελέγχεται από την λογική) η δέυτερη “πιο γνωστική” προσέγγιση παρομοιάζει την αυτοεκτίμηση με μια απόφαση που παίρνουν οι άνθρωποι ως προς το αν τελικά είναι ικανοί και άξιοι. H αυτοεκτίμηση λοιπόν μπορεί να αναφέρεται σε μια αξιολόγηση των χαρακτηριστικών ενός ατόμου από το ίδιο το άτομο, σε μια συναισθηματική στάση ή σε μια βαθύτερη συναισθηματική επένδυση του εαυτού.

    Σε μια προσπάθεια συγκερασμού των επιστημονικών απόψεων που είδαμε παραπάνω θα μπορούσαμε να πούμε πως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το άτομο τον εαυτό του συνεπάγεται μια συναισθηματική και παράλληλα αξιολογική στάση λαμβάνοντας υπόψιν πως ακόμη και οι αντιλήψεις που φαίνονται συναισθηματικά ουδέτερες έχουν κάποια έμμεση αξιολογική χροιά. Ο όρος αυτοεκτίμηση φαίνεται να αντιστοιχεί όχι μόνο σε μια συναισθηματική κατάσταση αλλά και στις δυνατότητες που θεωρεί ότι κατέχει το άτομο στην αντιμετώπιση διάφορων καταστάσεων και στην σχέση του με τους άλλους. Επομένως η αυτοεκτίμηση δεν συνδέεται μόνο με τα χαρακτηριστικά που αποδίδει το άτομο στον εαυτό του αλλά αφορά την έκφραση της γενικότερης λειτουργίας του ψυχισμού. Η αυτοεκτίμηση φαίνεται να συνδέεται στενά με την αυτοαντίληψη. Άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να έχουν πιο θετικά χαρακτηριστικά απο τους ανθρώπους με χαμηλή, όμως δεν πρόκειται για ταυτόσημες έννοιες. Για παράδειγμα ένα παιδί που δεν τα πάει καλά στο σχολείο μπορεί να διατηρεί το αίσθημα πως του αρέσει ο εαυτός του. Παράλληλα ένα κορίτσι ενώ θεωρεί πως έιναι όμορφη και ελκυστική πιθανόν να μην αισθάνεται καθόλου καλά με τον εαυτο της.

    Ο James σε μια προσπάθεια να ορίσει την αυτοεκτίμηση την απέδωσε μέσω ενός κλάσματος που παρανομαστή έχει τις επιδιώξεις του ατόμου και αριθμητή τις επιτυχίες του. Η αυτοεκτίμηση έιναι δηλαδή κατά τον James το πηλίκο των επιτυχιών ενός ατόμου προς τις επιδιώξεις, φιλοδοξίες ή προθέσεις του. Ο Fennel ορίζει την αυτοεκτίμηση ως την αντανάκλαση της άποψης που έχει το άτομο για τον εαυτό του και την αξία που το προσδίδει, ενώ ο Coopersmith περιγραφεί την αυτοεκτίμηση ως την προσωπική κρίση της αξίας του ατόμου, η οποία εκφράζεται με τις στάσεις που υιοθετεί σε σχέση με τον εαυτό του.

    Είτε προσεγγίσουμε τον όρο συναισθηματικά, είτε γνωστικά, είτε και τα δύο μαζι, το μόνο σίγουρο είναι πως η έννοια της αυτοεκτίμησης πάει χέρι χέρι με την ψυχική ισορροπία. Ειναι πανανθρώπινη ανάγκη να αισθάνεται κανείς περήφανος για τον εαυτό του παρά να ντρέπεται γι αυτόν, γι αυτό και γενικά οι άνθρωποι τείνουν να προστατεύουν την αίσθηση ότι αξίζουν. Μπορεί στους διάφορους πολιτισμούς ή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους οι άνθρωποι να το επιδιώκουν με τελείως διαφορετικό τρόπο, όμως έιναι σίγουρο πως πρόκειται για μια ανάγκη που αφορά όλους.