Oδηγίες προς γήινους ανασφαλείς και άπειρους ναυτιλλομένους (;)

διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας αυτό


“...απλά πρέπει να βρεις μια φορά τον δρόμο για τα σύμβολα...” μου είπε. Και με άφησε με την απορία. Τι κάνω λάθος; Πού το χάνω;

Είναι πολλά, πάρα πολλά αυτά που θα ‘θελα να πω. Τα λέω. Έστω τα μισά και έστω έμμεσα ή στα λάθος άτομα. Πόσες φορές δεν επαναλαμβάνομαι στους φίλους. Και ανάθεμα αν λέω αυτά που πραγματικά σκέφτομαι. Τα φοβάμαι. Δε θέλω να τα πω, γιατί θα αποκτήσουν υπόσταση. Θα γίνουν τέρατα ψηλά, γεμάτα παράλογη λογική και θα με μαλώσουν. Και μετά θα με φάνε και θα φάνε και όσα με κόπο έχω προσπαθήσει έστω, να ανακαλύψω.
Ένας κόμπος στο λαιμό είναι και ώρες ώρες λες και ξεχνάω να πάρω ανάσα. Το αντιλαμβάνομαι όταν κάποια στιγμή το στήθος μου αδειάζει και ζητά μια τεράστια δόση για να έρθει στα καλά του. Πονάει αυτή η ανάσα. Όσο με λυτρώνει, τόσο με πονάει. Και είναι το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ που τρέμουν τα χείλη και τα μάτια δακρύζουν στο μαξιλάρι από τον πόνο.

Δε μου φτάνει το μπλα μπλα. Δε μου δίνει απαντήσεις, ούτε το φορτίο μου σηκώνει. Μερικές φορές το κάνει και ασήκωτο. Αλλά το έχω ανάγκη, γιατί δεν έχω βρει ακόμη το δρόμο μου για τα σύμβολα. Όλο χάνομαι, ηθελημένα ή μη. Ηθελημένα. Φοβάμαι. Φοβάμαι όσα θα αντικρίσω. Ελαττώματα και σφάλματα. Λάθος κρίσεις και αδιέξοδα.
Να με αντιμετωπίσω; Χωρίς τη μάσκα μου; Δεν ξέρω αν μπορώ. Αν είμαι έτοιμη ακόμη. Για τον εαυτό μου δεν ξέρω. Και την κρίση τους τη φοβάμαι. Εγώ με ξέρω. Οι άλλοι όμως; Ποια είναι αυτή που ξέρουν; Και αν δεν είναι αυτή που αγαπούν; Αν δεν είναι αυτή που της χαμογελούν; Αν δεν είναι αυτή που θέλουν πλάι τους; Αν αυτή δεν είναι ούτε γλυκιά, ούτε καλή, ούτε, ούτε, ούτε όλα αυτά; Και τρομάζω και γυρνώ πίσω. Να μη τον βρω αυτόν το δρόμο.

Χαμένη. Σα τη χαμένη τριγυρνάω. Γι’ αυτό τριγυρνάω. Και το τέλος δε το ξέρω να το γράψω. Με πίκρα μένω στα χείλη. Και συνεχίζω σα χαμένη. Και συλλέγω οδηγίες προς γήινους ανασφαλείς και άπειρους ναυτιλλομένους...

written by the ipanema girl

Είδηση Βόμβα!

Τα γενέθλια “γνωστού” blog αποσιωπηθηκαν απο τα ΜΜΕ. Τι δηλώνει η κοινότητα των bloggers:
“ Είναι απαράδεκτο! Δεν τους καίγεται καρφί εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο!”

Τι δηλώνουν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση :

Maria antouanetta : Είμαι αθώα,κατηγορήστε την ρουτίνα μου!
Τα ρίχνω στο καταραμένο τηλέφωνο που κρεμάω για ώρες σαν σκουλαρίκι σ’ αυτή τη δουλειά. Τα ρίχνω στο συνεχές μέτρημα του ρευστού που δεν μου φτάνει. Τα ρίχνω στα μαθήματα της σχολής που σκλαβώνουν τις πιο αποδοτικές μου ώρες. Τα ρίχνω στην παρέα που με ποτίζει κρασιά και τέλος τα ρίχνω σε όποιο πρόσωπο με ζαλίζει χωρίς να με ποτίζει σταγόνα! Θέλει περισσότερα ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝ κανεις για να αποσυντονιστεί;

The ipanema girl : Πάντα ήξερα ότι τα φτερά μου είναι πιο μεγάλα απ' όσο χωρά μια μικρή πόλη. Πάντα ήθελα μια μέρα να τα ανοίξω και να πετάξω μακριά. Τελικά το ταξίδι είναι γλυκό αλλά η νέα πόλη σκληρή και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Δύσκολες μέρες διαδέχονται απανωτά τις όμορφες. Η καρδιά σου γίνεται σκληρή και μετά τη νοιώθεις να φλέγεται. Αλλά στο τέλος ξαναγιεννιέται μέσα από τις στάχτες και είναι πιο όμορφη,γεμάτη από όλα εκείνα που αξίζει να κρατάει καλά φυλαγμένα μια καρδιά. 
Μα αν και τα νοιώθω όλα αυτά, είμαι αθώα ακόμη και με περιμένουν πολλά λάθη για να πάθω και να μάθω...

Melina : Νομίζεις θα παραδεχθώ εγώ την ενοχή μου; Σαφώς και ...ναι! Έφταιξα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν. Για όσα γράφτηκαν και όσα δεν θα γραφτούν ποτέ. Για ό,τι ζώ και ό,τι βαριέμαι να ζήσω. Για κάθε “επιλογή” κι ας έιμαι απο αυτούς που θεωρούν την επιλογή ,ψευδαίσθηση. Έστω κι αν με διαβάσεις μόνο εσύ, θέλω να ξέρεις πως έιμαι αθώα γιατί ό,τι θα σου πώ έιναι λόγια δικά μου και όχι λόγια που βαλαν στο στόμα μου.

Julliette: Έχει διαφύγει εκτός πόλης και αναζητούμε τα ίχνη της. Αναμείνατε.

Διπλό λαχταριστό φωτογραφικό post έεεεεχω!

Μέρος 1ο
"Η χαρά της δημιουργίας"


Ράβε ξήλωνε...


Χαρά να μην σου λύπει...!


Κράτησε τα όμορφα μπουκαλάκια του κρασιού για διακοσμητικά στο σπίτι,κανε μαύρη διαφήμιση σε γνωστή εταιρία καφέ για να ντύσεις το κακτάκι σου και τσουπ, θα ανθίσει!


Κόλλα τα παπούτσια σου στην μολυβοθήκη και τα μολύβια σου στην παπουτσοθήκη...!


Αν είσαι control freak σαν κι εμένα, φτιάξε ένα αυτοσχέδιο journal με αποκόμματα απο περιοδικά...(όπως βλέπεις Σάββατο και Κυριακή δεν έχει η εβδομάδα...είναι "μη μέρες")


Τριαντάφυλλο στο αυτί και τσαχπινιά στο μάτι, η τσέπη άδεια από λεφτά μα η καρδιά γεμάτη...


the tree of love...


Μην προσπαθήσεις να κάτσεις, απευθύνεται σε κώλους συγκεκριμένων διαστάσεων!


no bullet can stop us now,we neither beg nor we won't bow, we're jammin'...



Μέρος 2ο
"Street fashion from Sydney captured by the Ipanema girl...vol 3"














Μπορείς να την εντοπίσεις στο πλήθος;

Street Fashion from Sydney captured by the Ipanema Girl...vol 2

Street Fashion from Sydney captured by the Ipanema Girl...

Λουλουδάτα και εμπριμέ φουστάκια πάνω από άλλοτε γυμνά ή μαυροφορεμένα πόδια, περιπλανιούνται στο κοσμοπολίτικο Σύδνεϋ πάνω σε μπαλαρίνες για τις πρακτικές και peep toe πέδιλα για τις πιο τολμηρές. Ανδρόγυνα σακάκια φλερτάρουν με χρώματα και print ενώ οι ψηλές βάτες ολοκληρώνουν πιο edgy σύνολα που επιθυμούν να ξεχωρίσουν. Κορίτσια στον ήλιο με λουλούδια και φτερά στα μαλλιά, φορούν φλογερά κόκκινα και μπορντό κραγιόν και λένε όχι στα πολλά και βαριά κοσμήματα. Οι κομψές παρουσίες στο Σύδνεϋ περιπλανιούνται στους μεγάλους δρόμους αδημονώντας να χρωματίσουν τον γκρίζο ακόμη χειμερινό ουρανό. Τοπικός χρυσός κανόνας: όλα τα ρούχα είναι για όλες τις ώρες, όχι για να τα τρώνε οι ντουλάπες!