Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Η ιστορία της άλλοτε diva

Η ιστορία αυτή αφορά μια γυναίκα γύρω στα 55. Τα έχει όλα…λεφτά, φίλους, μια καλή οικογένεια, ακίνητα ,φήμη κ .α τα οποία θα ζήλευε κανείς και θα ευχόταν να ήταν στην θέση της .Τέτοιους ανθρώπους βλέπεις συχνά στην τηλεόραση, στα περιοδικά αλλά και στην καθημερινή ζωή, στην γειτονιά σου, στο απέναντι διαμέρισμα…

Σήμερα έχει τις υπαρξιακές της ανησυχίες και νιώθει τόσο μόνη στο τεράστιο σπίτι της…
« Ας πάρω ένα τηλέφωνο τον γιο μου… ή μήπως όχι; Και τι να του πω ; Καλύτερα να μην τον επιβαρύνω με τα ανούσια προβλήματα μου…» Ο γιος της -από τον πρώτο της γάμο- ζει και εργάζεται στην Σουηδία και έτσι τον βλέπει μόνο τα καλοκαίρια.«Να πάρω την κόρη μου…αυτή μου μοιάζει τόσο πολύ και ίσως με καταλάβει» σκέφτηκε « έτσι ήμουν κι εγώ στα νιάτα μου, με ένοιαζε μόνο να περνάω καλά και να με συμπαθούν οι πάντες…μα τι ανόητη που υπήρξα» Δεν απαντάει. « Κάπου θα ξενοκοιμήθηκε πάλι…» Καθώς κοιτάζει την λίστα με τις επαφές της πέφτει επάνω στον αριθμό του άντρα της. « Και τι να τον πάρω αυτόν τώρα ; Θα μου πει πάλι δουλεύω και θα αργήσω και ότι δεν μπορεί πια με την γκρίνια μου κ.λπ.» Τελευταία ο σύζυγος της δουλεύει ως αργά και είναι πάντοτε –κάποιες φορές το παριστάνει- απασχολημένος.

Και ενώ είναι έτοιμη να αφήσει τον εαυτό της έρμαιο της απελπισίας και των ανασφαλειών της, χτυπά το κουδούνι, είναι μια πολύ καλή της φίλη, συνοδοιπόρος της σε όλα από τα παιδικά της χρόνια ακόμη. Η μόνη που την ακολουθούσε πάντα σε όλα, και στα σωστά και στα λάθη. « Χαρά μου, τι καλά που ήρθες» είπε και άρχισε να τις εξηγεί για την σημερινή της μελαγχολία. Όμως η Χαρά…είχε την δική της χαρά. Είχε πρόσφατα κάνει lifting και ήταν τόσο απορροφημένη σε αυτό το θέμα που δεν κατάλαβε – η δεν προσπάθησε να καταλάβει- την ψυχική αποσύνθεση της γυναίκας. Η Χαρά μιλούσε ασταμάτητα για την διαδικασία της πλαστικής , το «εντυπωσιακό αποτέλεσμα», το πόσο αναζωογονημένη νιώθει.
Η γυναίκα ακούγοντας την φίλη της να μιλάει με τόσο πάθος για το πώς αισθάνεται 10 χρόνια νεότερη, αναπόλησε τον εαυτό της τότε που ήταν νέα…και συνειδητοποίησε την μεγαλύτερη ανασφάλεια της… «Να γερνάς μέσα σου και να το βλέπεις στον καθρέφτη» Και τι δεν θα δίνε να ήταν ξανά νέα…Θα έκανε συμφωνία με τον διάολο όπως ο Giohan Faust, θα πουλούσε την ψυχή της για να έχει ξανά τα ξέγνοιαστα νιάτα της. «Καλή μου; Με προσέχεις;» λέει η Χαρά.
« Πρέπει να κάνεις κι εσύ μια επεμβασούλα !!! Θα δεις θα ξαναγεννηθείς!»
« Μπα, Χαρά μου δεν νομίζω ότι αυτό θα λύσει τα προβλήματα μου.. γέρασα και πρέπει να το πάρω απόφαση» απαντά η γυναίκα. « Ααα μην ακούω βλακείες άκου εκεί γέρασες, δεν γεράσαμε…απλά ωριμάσαμε.»

Όλα αυτά τα οποία είναι στην κοινωνία μας αποδεικτικά στοιχεία της ευτυχίας ενός ανθρώπου είναι τελικά αυτά που δεν αξίζει να ζηλέψεις ποτέ. Μην ζηλέψεις τα υλικά…γιατί ακόμα κι αν τα αποκτήσεις πάντα θα θες κι άλλα. Μην ζηλέψεις τις σχέσεις βιτρίνα… σκέψου τι κρύβεται από πίσω, σκέψου πως όσο πιο δεμένο δείχνει το «τέλειο ζευγάρι» τόσο πιο μόνος είναι ο καθένας τους. Μια αυθεντική ανθρώπινη στιγμή είναι μια στιγμή που δεν την μοιράζεσαι απλώς…αλλά την μοιράζεσαι με κάποιον που θα σε καταλάβει. Δεν χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ανθρώπους.




juliette

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Χρόνια πολλά!

Είχα διαβάσει κάποτε , πως όταν γράφεις κάτι τότε αυτό μένει στην αιωνιότητα…Βαρύ πράγμα η αιωνιότητα για γεγονότα, καταστάσεις και ανθρώπους που τελικά μπορεί να μην αντέξουν την πραγματικότητα. Ξέρεις γιατί το λέω αυτό; Γιατί σήμερα δεν ξέρω πως θα έρθει η πραγματικότητα και πόσο θα κρατήσουν τα γεγονότα, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι…Σίγουρα όχι περισσότερο πάντως από την αιωνιότητα. Έτσι όπως και να χει, τους δίνω κάτι περισσότερο από αυτό που μια πραγματικότητα μπορεί να τους χαρίσει .

Δεν ξέρω καν αν αυτά θα φτάσουν ποτέ σε εσένα και αυτό κάνει όλο αυτό το εγχείρημα ακόμη πιο συναρπαστικό. Επίσης δεν ξέρω ποια θα είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία εσύ θα τα διαβάσεις. Χθες μου είπες πως μία σχέση θέλει φαντασία…Δεν το χα σκεφτεί ποτέ έτσι. Κατάλαβα τελικά πως φαντασία είναι να κάνεις κάτι για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν θα μπορούσε αυτός να φανταστεί.Λίγα μέτρα μετά είχαμε φιλοσοφικές απορίες … «Γιατί οι άνθρωποι φιλιούνται στο στόμα; Γιατί τους αρέσει να φιλιούνται τόσο πολύ και συνεπώς θέλουν να το κάνουν συνέχεια;»

Το στόμα είναι ένα μέρος του σώματος που έχει ιδιαίτερη σημασία. Συμβολική σημασία. Όλοι οι άνθρωποι έχουν συνδέσει το στόμα με τις πρώτες απολαύσεις στην ζωή. Τότε που ήσουν μπόμπιρας -και τα μάγουλα σου ήταν τόσο φουσκωτά που όλοι νόμιζαν πως κάποια στιγμή θα σκάσουν - όταν έβρισκες κάποιο αντικείμενο για να το ανακαλύψεις το έβαζες πάντα στο στόμα. Ή ακόμα πιο πίσω τότε που η μόνη σου απόλαυση σαν μωρό ήταν ο θηλασμός. Παρατήρησε τι μεγάλη αίσθηση ευχαρίστησης φανερώνει το πρόσωπο ενός μωρού όταν το θηλάζει η μητέρα του. Ακόμα όταν ένα παιδί λέει τις πρώτες του λέξεις και μόλις καταφέρει να πει πχ «μαμά», όλοι γύρω του αισθάνονται φοβερή ικανοποίηση και το επιβραβεύουν με κάθε τρόπο (αγκαλιές, φιλιά, φωνές κλπ).Τότε το παιδί καταλαβαίνει πως με το στόμα και την γλώσσα του μπορεί να δημιουργήσει κάτι που οι άλλοι θα εκτιμήσουν και παράλληλα καλλιεργείται μια βαθιά εκτίμηση για το όργανο που του δίνει τόσες δυνατότητες και απολαύσεις, το στόμα.

Όταν ενώνονται δύο στόματα λοιπόν, δύο χείλη…έχει μεγάλη διαφορά από ένα φιλί στο μάγουλο. Δίνεις στον άλλο την δυνατότητα να έχει πρόσβαση στο όργανο εκείνο που για χρόνια σου προσέφερε τόσες απολαύσεις και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εξέλιξή σου σαν άνθρωπος από την βρεφική σου ηλικία ακόμη. Μην με ρωτήσεις λοιπόν γιατί θέλω να σε φιλάω συνέχεια…Δεν είναι μόνο το ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου…
Ξέρεις μετά από την επαφή μου με τους πιγκουΐνους έμαθα τι πραγματικά είναι ένα ρομαντικό ραντεβού, πόσες δοκιμασίες προϋποθέτει να περάσει κανείς, πόσα ταξίδια από τον πάγο στον ωκεανό για να φτάσει στο ραντεβού του. Είναι απίστευτο το πόσο πολύ με άγγιξε το ταξίδι τους…και ακόμη πιο απίστευτο το ότι απ’ την πρώτη στιγμή το ήξερα πως αυτό το ταξίδι δεν είναι τυχαίο. Μετά από αυτό το ταξίδι δεν αλλάζει μόνο η ζωή των πιγκουΐνων αλλά και η δική μου.

Σήμερα, είδα γι άλλη μια φορά το ταξίδι τους. Την προσπάθεια τους να σώσουν την ζωή, τον ρομαντικό χορό τους, το ατελείωτο περπάτημα τους μέχρι να δουν τον ωκεανό, τις απίστευτες τούμπες τους. Αυτήν την φορά δεν έχω αμφιβολίες για το συναίσθημα μου. Ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ξέρω με ποιον και πως θέλω να το μοιραστώ. Ένα μόνο δεν ξέρω…πότε θα γίνω πιγκουΐνος επιτέλους;
Χειμώνιασε για τα καλά. Κάνει πολύ πολύ κρύο και θέλω συνεχώς να κοιμάμαι. Άρχισε να με πιάνει αυτό που με πιάνει κάθε χειμώνα. Που θέλω να κάθομαι μέσα στο σπίτι, να μην κάνω τίποτα που να περιλαμβάνει ντύσιμο και πέρασμα της εξώπορτας. Προσπαθώ σκληρά κάθε χρόνο να μην κυλήσω αλλά πάντα αποτυγχάνω. Και έπειτα βουλιάζω μέσα στην αποτυχία μου και αρχίζω να το ευχαριστιέμαι απίστευτα.

Στις 16, σου έστειλα «Χρόνια Πολλά» για τα γενέθλια σου. Ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο αλλά σκέφτηκα πως θα ήταν αρκετά άβολο και για τους δύο…(χαζομάρες σκέφτηκα) και να σου πω την αλήθεια είχα αποφασίσει γενικά να κρατήσω μία στάση που δεν θα έφερνε κανέναν από τους δύο σε άσχημη θέση. Κι έτσι κρύφτηκα πίσω από την μάσκα που παρέχει η ηλεκτρονική επικοινωνία. Μια μάσκα που σου προσφέρει ασφάλεια αλλά όχι ουσιαστική επικοινωνία και έκφραση συναισθημάτων. Δεν σου ευχήθηκα όπως θα ήθελα πραγματικά…Ίσως όμως δεν ήξερα ακόμη πως πραγματικά ήθελα να σου ευχηθώ… «Από δω και πέρα θέλω να μου λες κάθε μέρα τι τρως» μου είπες. Και δεν ξέρω τι μου συνέβη εκείνη την στιγμή…ή ήμουν πράγματι εντελώς χαζή και δεν το ‘πιασα ή προσπαθούσα να το παίξω χαζή και τελικά μου βγήκε μια χαρά η χαζομάρα…Μετά από καιρό…άρχισα να πιστεύω σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση της παλιοατάκας σου.«Από δω και πέρα θέλω να μου λες κάθε μέρα τι τρως»= «Θέλω να ήμαστε μαζί». Αλλά αποδείχθηκε πως είχα αργήσει λιγάκι να σε μεταφράσω…

Κάποια πράγματα δεν υπάρχει τελικά λόγος να τα αποφεύγουμε. Πρέπει να τα κοιτούμε κατάματα και να τα προσπερνάμε. Στην καλύτερη περίπτωση καταφέρνουμε να τα ξεπερνάμε κιόλας. Άλλα κι αυτό είναι ένα ρίσκο. Γιατί αν καταφέρεις και ξεπεράσεις κάτι σβήνεις παράλληλα κάθε πιθανότητα να επανέλθει στη ζωή σου. Αν αντί να σε προσπεράσω σε είχα ξεπεράσει και το ίδιο είχες κάνει κι εσύ…

Οι σχέσεις δεν είναι κάτι που μπορεί να αναλυθεί ορθολογικά…ούτε καν λογικά. Κι αν εγώ έστω και ελάχιστα…είχα θεωρήσει προδοσία την δική σου στάση…είχα πια καταλάβει πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά. Αυτό που μετράει είναι η στιγμή. Και δεν μπορεί όταν πρόκειται για το εαυτό του κανείς να επικροτεί την επένδυση στις στιγμές και απ΄ την άλλη όταν πρόκειται για κάποιον άλλον να είναί τόσο αυστηρός και να απαιτεί τελικά κάτι που ούτε ο ίδιος μπορεί να κάνει. Να σταματήσει να ζει. Γιατί αυτό ήταν. Ήταν η ζωή που προχωρούσε και εσύ απλά έζησες.
Τότε ήταν που είπα μέσα μου …: «Μελινάκι, ξέχνα ό,τι έγινε, όσα πέρασαν, όσα σε στεναχώρησαν, ξέχνα τα όλα. Όλα αυτά σε έφεραν εδώ που είσαι τώρα, τον έφεραν εδώ που είναι τώρα…όλα αυτά έφτιαξαν αυτή την στιγμή. Κι αυτή η στιγμή αξίζει όσο όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα. Αυτό που μετράει είναι η στιγμή.» Μου είπες πως όταν σε φίλησα τα χείλη μου ήταν διστακτικά. Δίσταζα μέχρι να κάνω την παραπάνω σκέψη.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Μια βερολινέζικη μουσική ανακάλυψη...

Βερολινο, Postdamer Platz, Sony Center

Οι "The Beez", δίνουν μια υπαίθρια συναυλία σε μια απο τις πιο σύγχρονες πλατείες της Ευρώπης παίζοντας μουσική ευρωπαική και σύγχρονη παράλληλα, αλλάζοντας τα φώτα σε κομμάτια παλιά και αγαπημένα...



Το κομμάτι "Close to me" θα μπορούσε να είναι το soundrack μιας ταινίας για το Βερολίνο, την ζωή εκεί, τις ατελείωτες βόλτες, το ατελείωτο κρύο...