Zero to jacked in 9 seconds

"Zero to jacket in 9 seconds", υπερμέγεθες το φανελάκι, διπλό έξτρα λαρτζ, και με κοιτάζει τούτος χωρίς στιγμή να με κοιτάει, καθαρίζοντας ξεδιάντροπα με πώρωση την μύτη.

Όρθιος στέκεται στον χώρο του μπαρ, κι εγώ εδώ είμαι, δηλαδή, απέναντί του, αλλά κάθομαι. Βρήκα θέση, γιατί κράτησε η Μαρία τη βαλίτσα μου έξω, έτρεξα και πρόλαβα να μπω στο βαγόνι του κυλικείου, μετά το 3 και πριν το 4. 

Έπειτα μπήκε η Μαρία,

μου άφησε το βαρίδι κι έφυγε.

Κανονικές θέσεις δεν είχε, γεμάτο το τρένο για Θεσσαλονίκη Κυριακή βράδυ, αλλά μη νομίζεις, ότι αν κλείσεις στα όρθια μειώνεται η τιμή. Πρόβλημά σου.

Ο “zero to jacked” είναι το θέμα μου τώρα.

Θα ‘λεγες εκ πρώτης «Κρίμα τον έρμο, άβολο ταξίδι με τόση ορθοστασία», εύσωμος βλέπεις ο κύριος, zero ευελιξία, αλλά εγώ κοίταξα καλά γύρω και εντόπισα καρέκλα κενή.

Θα γινόταν, αν το ήθελε, ο τέταρτος συνταξιδιώτης ανάμεσα σε άλλους τρεις που μοιράζονταν το 2^ο τραπέζι δεξιά του διαδρόμου, όπως το βλέπω εγώ. Δίπλα σε έναν νεαρό μαύρο, που έχει γείρει ήδη από την Οινόη στο παράθυρο και αφέθηκε σε ύπνο βαθύ, έναν Πακιστανό με βυσσινί μοκασίνια που παρακολουθεί αφηρημένος την κινητικότητα μιας οικογένειας σε μπροστινό τραπέζι -λες και παρακολουθεί βαρετό επεισόδιο αμερικάνικης σειράς- και μια αλλόκοτη γριά στα κίτρινα, που κάθε τόσο ξυπνάει και βρίζει τα άγια και την πουτάνα τη ζωή. Τώρα κοιμάται, βέβαια κι αυτή.

Αλλά ο “jacked” προτιμά την στάση παλούκι, με έναν φραπέ στο χέρι, και εγώ αγωνιώ και στοιχηματίζω μόνη μου πόσο θα αντέξει, έτσι αγέρωχος και συνεπής στην βαριά του πέτσα. Έχω μετρήσει ήδη, εκτός του καφέ, μια σπράιτ κι ένα τόστ σπιτικό τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο, κι ακόμα είναι 12 και 25. Στις 6 φτάνουμε.

3 και μισή. Η θέση στο πολυπολιτισμικό τραπέζι παραμένει άδεια, ο ελεγκτής των εισιτηρίων μπάστακας, μας μαλώνει, γιατί παραπονιούνται λέει, οι επιβάτες με θέση, ότι έχουμε κάνει κατάληψη στο μπαρ και δεν μπορούν να απολαύσουν το φαγητό τους, ο Πακιστανός ακούμπησε κεφάλι πάνω στο τραπέζι και ροχαλίζει, κι ο jacked βρήκε άλλη καρέκλα από έναν τύπο, που κατέβηκε στο Δομοκό.

maria antouanetta

photos : http://jlmaria.tumblr.com/

Τα 9+1 τραγούδια που τα ακούς πρωί και σου φτιάχνουν την διάθεση

Νούμερο 1



Το τραγούδι των Gorillaz ξεκινάει με σατανικό γέλιο που υπόσχεται πολλά. Το λέει βέβαια και ο τίτλος- FEEL GOOD-. Λίγο η αυθυποβολή, λίγο ο ήχος του παραδείσου στο 1.10, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Ε οκ ναι στον παράδεισο παίζει Gorillaz...

Νούμερο 2



Όταν κάποιος σου τραγουδάει σε ρυθμό ντίσκο στίχους που μέσες άκρες , πάνω κάτω, μεταφορικά και κυριολεκτικά λένε "άκου μωρό μου, η επιθυμία σου διαταγή"....τον φαντάζεσαι με δερμάτινο jacket να χορεύει αλά michael jackson και η μέρα σου δεν θέλει και πολλά ακόμη για να πάει καλά.

Νούμερο 3



Και όπως καταλαβαίνεις έχω ένα θέμα με τους άντρες που τραγουδάνε ντίσκο-ποπ  και ειδικά με αυτούς που είναι και χορευτικά τζιμάνια όπως ο Jamiroquai. 

Νούμερο 4



Katy on a mission. Κοριτσίστικη reggae κι άσε την Rihanna να ψαρεύει ρέγγες.

Νούμερο 5



Εντάξει , μου 'χεί καεί ο εγκέφαλος να το ακούω συνέχεια και ποιος  να του τό λεγε του Gotye ότι το τραγουδάκι του θα είχε τύχη εμπορικού λαϊκό- ποπ άσματος στα ελληνικά αυτιά. Όμως, δεν παύει να είναι το must τραγούδι ξυπνητήρι που περιμένεις στο κρεβάτι σου μέχρι το 1.32,  όπου πετάγεσαι με δύναμη, φέυγουν παπλώματα, μαξιλάρια, ντιβανοσκεπάσματα- οκ- και τραγουδάς 

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Νούμερο 6

Είναι και κάποιες μελαγχολικές ψυχές που δεν τους φτάνει ένας γοργός ρυθμός και ένας αισιόδοξος στίχος. Μια τέτοια ψυχή ξυπνάει και μαζί μου κάτι πρωινά που θέλω να αναπολήσω περασμένα καλοκαίρια πίνοντας ζεστό καφέ και σιγοτραγουδώντας Koop Koop...

* αισιόδοξα μελαγχολικό;

Νούμερο 7 (από την a-m)

 Βουάγιαζζζ  Βουάγιαζζζ... και ταξιδεύεις σε δευτερόλεπτα στον χωροχρόνο! Λιγουλάκι πίσω, στα 80s με την βοήθεια κόμης και ένδυσης της τραγουδίστριας, λίγο μπροστά, μέσω εναίσθησης, σε κάποιο ονειρεμένο σου ταξίδι. Που μπορεί ακόμα να μην έχεις κάνει, αλλά να, τώρα νιώθεις σαν να είσαι εκεί.

Νούμερο 8



Μην με ρωτάς. Είναι πρώτον γοητευτικός άντρας που τραγουδάει ντίσκο-ποπ - γνωστή η αδυναμία μου πια-. Είναι δεύτερον τραγούδι δεμένο με βιώματα σκυλίσια και καλοκαιρινά, τότε που κάναμε dog-sitting με την φίλη μου την a-m για να πάει το ζεύγος Ανδρεαδάκη διακοπές! Α ρε!

Νούμερο 9



Κυριακή μεσημέρι. Ταινία στην τηλεόραση.

+1...η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει. και ας ελπίσουμε πως θα είναι πρώι και θα ήμαστε ξύπνιοι

Δεν πληρώνω τέλος.

διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας αυτό


Τέλος. Τέλη. Πολλά μικρά κι ένα πελώριο ως εκεί που φτάνει το μάτι. Και δεν εννοώ τους φόρους. «Το τέλος»
Το τέλος της σχέσης μας και άρα το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε, σαν τη προφητεία των Μάγια, ξέρω ‘γω. Της μέρας μας όπως την ξέραμε. Της γλυκιάς ρουτίνας. Όπως την ξέραμε!
Σαν να είναι το μέσα του ανθρώπου μια πλαστελίνη, που μπορεί το συναίσθημα δίχως χέρια, να πλάσει σε σχήματα ποικιλοτρόπως. Κι όταν φτάνει το πλήρωμα του Χρόνου, που μόνο αυτός γνωρίζει πότε στ’ αλήθεια έρχεται, γίνεται η πλαστελίνη ξανά μια άμορφη σκληρή μάζα, άχρωμη. Αυτό το χρώμα που βγαίνει όταν αναμιγνύεις διάφορες αποχρώσεις. Ίσως ένα αδιάφορο μουσταρδί ή ένα ψυχρό γκρίζο.
Είναι σκληρή σαν πέτρα η μάζα, γιατί έμεινε καιρό σχηματισμένη κάπως… σπιτάκι, καρδούλα, δεντράκι, αστέρι. Ξεράθηκε και τώρα θέλει ζέσταμα για να μαλακώσει. Να την κρατάς σφιχτά στα χέρια σου και να ασκείς μεθοδικά δύναμη, ώσπου να γίνει ζυμάρι. Ξεράθηκε το μέσα μας. Το δικό μου στα σίγουρα.

Και είναι τόσο αστείο αυτό που κάναμε τόσο καιρό με τα μικρά τέλη. Ανόητες αναποφάσιστες αποφάσεις που οδηγούν μαθηματικά στην φθορά και δεν σ’ αφήνουν να απολαύσεις ότι έχεις, να κάνεις αφαίμαξη. Τώρα το καταλαβαίνω καλύτερα, γιατί το πελώριο τέλος δεν σε ρωτάει και δεν προειδοποιεί. Σαν την ύπουλη ηρεμία που επικρατεί πριν από μια καταιγίδα.
Όταν καταφτάνει το τανκ για να ισοπεδώσει, είναι πολύ αργά για επιχείρηση σωτηρίας. Η Απόφαση μετουσιώνεται σε οδηγό του πολεμικού οχήματος και το μόρφωμα της σχέσης γίνεται χαλκομανία στην άσφαλτο. Μια αηδία που την λυπάσαι.

Για πόσο; Για τόσο.

Θα ‘θελες να είσαι περισσότερο ανεξάρτητος, λίγο πιο ευκατάστατος, μεγαλύτερος ηλικιακά, να μπορείς να είσαι μαζί της. Να στέκεσαι στα πόδια σου. 
Κι εκείνη, θα θελες να αποφασίζει για τον εαυτό της, να είναι τα βήματα της σταθερά κι αποφασιστικά προς το μέρος σου. Μισό δρόμο αυτή, μισό εσύ, για να συναντηθείτε. 

Προσπαθώντας να μην πέσεις σε παράλογους συνειρμούς, παραδέχεσαι στον μικρό ανθρωπάκο που εδρεύει στο κεφάλι σου, ότι όσο θεριεμένα κι αν είναι τα αγριόχορτα, μπορείς πάντα μεθοδευμένα να ανοίξεις δρομάκι καθαρίζοντας τα. Το μονοπάτι σου. Ξεριζώνεις μερικά, κι ακόμα κι αν δεν έχεις μηχάνημα, τα χέρια δεν σε προδίδουν. Ποτέ δεν μπορείς να προφυλαχτείς όμως, από τις εδαφικές ανωμαλίες και ειδικά από τα φίδια. Απρόβλεπτα αδιέξοδα.

Έχεις φυσικά, κι ένα δυνατό χαρτί. Παντοτινά δικό σου και αναφαίρετο. Η αξιοθαύμαστη νοητική ικανότητα και δυνατότητα να βιώνεις την αγάπη σου διαμεσολαβητικά, να φαντάζεσαι και να φαντασιώνεσαι. Σε φέρνω με τον νου να ξαπλώνεις πλάι μου στο ίδιο μαξιλάρι, κάθε βράδυ. Σε κοιτώ και με κοιτάς ώσπου να μας πάρει ο ύπνος. Τροφή της ψυχής.
Για πόσο;
Για τόσο. 

Αν μπορούσαμε με έναν μαγικό τρόπο να παγώσουμε τον πόθο, την αγάπη κι ότι μας ενώνει. Θα μπορούσαμε λες, να τα ζωντανέψουμε όταν πλέον θα είμαστε λίγο πιο «αυτοδιοικούμενοι»; Για να έχει η αποφασιστικότητα μας αντίκρισμα και να μην κοπανιέται σε τοίχους με ζωγραφισμένες πόρτες. Τοίχος είναι και η πόρτα. Πέτρα. Ας μην απατόμαστε.

Έπειτα κατακλύζεσαι από φόβο μήπως και στο μέλλον αλλάξεις, ίσως κι εκείνη. Το «μαζί» να είναι πια ανέφικτο, να φαντάζει ακατόρθωτο, καθώς εσείς δεν θα είστε πια εσείς, όσο κι αν μοιάζετε. Κάποιοι κάποτε ταιριαστοί εαυτοί, σήμερα αλλαγμένοι. Ο χρόνος χαράζει ρυτίδες στο πρόσωπο και άλλες τόσες στα έσω. Χάνεσαι στην υποθετική σκέψη, ωστόσο σου κάνει καλό, γιατί εκτιμάς το παρόν σου. Ναι, έστω κι αυτό το πληγωμένο «τώρα», το μισό, το αδειανό, που ευχαριστιέται μόνο μέσα από την διαμεσολάβηση φαντασιακών εικόνων και ονείρων. Έτσι αγαλλιάζουν αυτές οι ψυχές. Αποδέξου το γιατί είναι το μόνο που έχεις.

written by maria antouanetta

Το χέρι που σε ταΐζει, δεν το δαγκώνεις

Ξέρεις τι δουλειά κάνω;
Είμαι πασπαρτού, σε μια επιχείρηση στολισμών για γάμους και βαφτίσεις. Άσσος ρε παιδί μου. Επιτελώ μέγιστο έργο καλύπτοντας όλες τις πιθανές θέσεις εργασίας και συμφέρω γιατί κοστίζω ελάχιστα. Είμαι wash & go, σαμπουάν και μαλακτικό μαζί. Θα κουβαλήσω κούτες, θα τις φορτώσω στο όχημα, θα στήσω τα γιορτινά σκηνικά, θα στολίσω, θα συμμαζέψω. Θα κοπώ από καμιά γυάλα που σπάει γιατί είναι τοποθετημένη ακατάλληλα στον χώρο. Τρόμαξες; Ρε το φτύνω λίγο και είναι οκ. Ύστερα θα στοιβαχτώ στο μικρό φορτηγάκι με μερικά βαριά γυαλικά στην αγγάλη μου. Κάτι στα πόδια, κάτι στα χέρια, κάτι στο κεφάλι.
Αφού φτάσουμε σχεδόν αβλαβής στον ναό, θα φορέσουμε την μάσκα του ευτυχισμένου εργάτη που νιώθει ρίγη ικανοποίησης για την στιγμή που δημιουργεί. Στο μυστήριο, θα σερβίρω χυμούς και λικεράκια, θα μοιράσω μπομπονιέρες και ζαχαρωτά, θα αλλάξω τις φόρμες μου εν τάχει, με μακρύ γυαλιστερό και λαμπυρίζον φόρεμα, ούτως ώστε να δώσω την εντύπωση της παρανύμφου ή κατά περίπτωση της νεράιδας.
Γελάς; Σου δίνω το ελεύθερο μεταξύ μας. Μέσα στο γυαλιστερό φόρεμα κρύβεται ένα κορμί που ζέχνει, γεμάτο γδαρσίματα από το κουβάλημα, ατάιστο για ώρες και υδρωμένο από την υπερπροσπάθεια.
Τρέχω αρπάζω την πούδρα, παφ..παφ! Αφήνω το μαλλί να πέσει ανέμελο και προσπαθώ να μην δείχνω την αίσθηση αηδίας που μου δημιουργείται καθώς κολλάνε οι τρίχες στην υγρή μου πλάτη. Παφ..παφ! Όμόρφυνά;
Νύφες και γαμπροί, παρανυφάκια, συμπέθεροι, κουμπάροι, φίλοι από τα παλιά, άγνωστοι τριτοτέταρτοι συγγενείς που ήρθαν να φάνε.
Χειροκροτάω. Χαμογελώ και κάνω νάζι. Ανήκω στο ντεκόρ. Κάνω νεύμα στην κολλητή μου - συνάδελφος ότι πείνασα. Ντυμένη κι αυτή Αφροδίτη της Μήλου χαρίζει χαμόγελα και σκέρτσα πανταχόθεν.
Όταν το τζέρτζελο λήξει, τρέχοντας θα πάω στο πίσω μέρος της εκκλησίας να φορέσω και πάλι τις φόρμες μου.
Ναι, θα ξεγυμνωθώ πίσω από τον ιερό ναό. Έχει πλάκα αυτό, με ιντριγκάρει.
Έπειτα ,στο ίδιο έργο θεατές, με μηχανικές κινήσεις, θα μαζέψουμε τα απομεινάρια της πιο ευτυχισμένης στιγμής ενός ζεύγους. Φόρτωμα, δρόμος του γυρισμού και επανατοποθέτηση στην αποθήκη της απελπισίας - με ταχύτατους ρυθμούς γιατί το χρονόμετρο κυλάει και το αφεντικό πληρώνει -
Βέβαια, είμαστε ανεξάρτητοι υπάλληλοι εμείς, free-lancers. Έφαγα προχτές μια καρέκλα στο κεφάλι, από μια στοίβα παιδικά ξύλινα καρεκλάκια που δεν ήταν καλά στηριγμένη. Ε, αυτό δεν πέρασε με φτύσιμο, πόνεσα.
Φέτος που λες, κρίση. Υπεστήκαμε μείωση αποδοχών. Μας έκανε τα 6, 5. Το παράδοξο είναι η φράση που ξεστόμισε το boss τώρα τελευταία, «Καλύτερα πάει η δουλειά φέτος, δόξα τον Θεό».
- Θεός αν είναι, κι αν μ’ αγαπάει κανείς.. σιγοτραγουδώ σιωπηρά.
Αλλά δεν θέλω να φανώ καχύποπτη, το χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις. Έτσι δεν λένε; Φαίνεται θα ακρίβυναν τα κουφέτα και κόβει από μας.

Στρουθοκαμηλίζειν

Έλα να ρίξουμε τις ευθύνες στις εκλείψεις, στη ζέστη του καλοκαιριού, στην έμμηνο ρήση, κοινώς στις ορμόνες..
Έλα να αποποιηθούμε των ευθυνών μας, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Τότε για κάθε φασαρία και ζαβολιά που οργανώναμε είχαμε τον κηδεμόνα να μας προστατεύει. Γλιτώναμε τιμωρίες, σβήναμε απουσίες..
- Δεν θα το ξανακάνω κυρία!
Έλα να πάρουμε το σφουγγάρι και να καθαρίσουμε το ποινικό μητρώο, λες και είναι μαυροπίνακας.. θα το ήθελες;
Αποτάσσεσαι τις ευθύνες; Αποτάσσομαι..
Λυπάμαι..
Τίποτα από όσα αναφέρω παραπάνω δεν έχει πραγματική ισχύ. Η ευθύνη των πράξεών σου καρφιτσώνεται πάνω σου και δεν έχεις διαφυγή. Τι κι αν οι ορμόνες σου χτυπάνε κόκκινο και φουντώνουν σαν ερεθισμένος υδράργυρός. Τι κι αν γέμισες το σώμα σου με ουσίες ζάλης και μέθης.
Δικαιολογίες είναι αυτές, του εσφαλμένου.
Σαν άλλη στρουθοκάμηλος χώνεις το κεφάλι στην άμμο, με τη παιδιάστικη σκέψη ότι κατάφερες να κρυφτείς. Το πελώριο σώμα σου εξέχει κατά πολύ, στο λέω εγώ που το κοιτάζω.
Και τώρα δηλαδή το βλέπω ολοκάθαρα…
Κι αν η αρετή της συγχώρεσης είναι ικανή να επουλώσει κάθε πληγή ή γρατζουνιά, μην απατάσαι…
Για να φτάσεις εκεί επιστράτευσε τον νου σου, την λογική σου, την πιο βαθιά σου συνείδηση. Την πιο καθαρή συναίσθηση. Ώστε να επωμιστείς το βάρος της ευθύνης ολότελα, να έχεις γνώση των πράξεων. Μην προσπαθήσεις να στρουθοκαμηλίσεις, δεν ωφελεί.
Ακολουθεί προσωπική τοποθέτηση αμφιβόλου σημασίας και βαρύτητας.
Αν ήμουν μέρος του λόγου, θα ήμουν αρχικά προσδιορισμός. Είναι η διαδικασία της τοποθέτησης, της έρευνας, της προσπάθειας να βρεις την βάση για να προσδιορίσεις το κάθε τι, ορθά, σύμφωνα με την υποκειμενικότητά σου. Έπειτα θα γινόμουν ένα ρήμα, πολλά ρήματα: «ονειρεύομαι, αφήνω, αφήνομαι, δίνω, δίνομαι, γνωρίζω, κατανοώ, συναισθάνομαι, συμπορεύομαι, ΠΡΑΤΤΩ»

4.29 am

Νιώθεις μόνος;
Κάλεσε τώρα, μη διστάζεις! 6977777777

Κάλεσε όποιον πιστεύεις ότι μπορεί να μετριάσει την μοναξιά σου ..ακόμα και τα κορίτσια από πάνω. Όχι;
Τι ντρέπεσαι; Τι φοβάσαι; Στοιχηματίζω πως σου άρεσε η ιδέα.
Πάρε φίλους, πάρε ΤΟΝ φίλο, πάρε εκείνη, την όποια..
Τα κορίτσια, για να επανέλθω στην ουσία, δεν υπόσχονται θαύματα. Είναι τοπική αναισθησία, που δρα ως αναλγητικό σε αναβράζουσα μορφή.
Τώρα. Πάρε (με) τώρα.
Άμεση ικανοποίηση των ενστίκτων μέσω της φαντασιακής οδού.
Σε περιμένω .
Ακούς; Εκείνες πάντα σε περιμένουν, όχι πως το ενδιαφέρον τους είναι ακλόνητο, όμως είναι εκεί.. σταθερά και με βάρδιες, μήπως παραστεί ανάγκη.
Ύστερα βέβαια θα περάσει η ζάλη και το φάρμακο, ως είθισται, αφήνει παρενέργειες. Δηλαδή, υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να νοσήσεις βαρύτερα, να αισθάνεσαι απελπισμένος ως ένα μόνο, αβοήθητο και μίζερο πλάσμα που καταφεύγει απεγνωσμένα σε βοήθεια ..χρώματος ροζ παλ.
Μα τι έχει το ροζ;
Μην τρομάζεις γιατί μπορείς πάντα να κοιμηθείς για να προλάβεις αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος όλα τα γιατρεύει.
Αν πάλι δεν κατάφερα να σε δελεάσω επαρκώς και ακόμη δεν έχεις ποιον να πάρεις, σε ποιον να τρέξεις ..μπορείς να κάνεις επίκληση στα Ύψιστα. Δεν πειράζει που δεν είσαι θρήσκος, πειράζει που νοιώθεις μικρός και μόνος.

Είδηση Βόμβα!

Τα γενέθλια “γνωστού” blog αποσιωπηθηκαν απο τα ΜΜΕ. Τι δηλώνει η κοινότητα των bloggers:
“ Είναι απαράδεκτο! Δεν τους καίγεται καρφί εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο!”

Τι δηλώνουν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση :

Maria antouanetta : Είμαι αθώα,κατηγορήστε την ρουτίνα μου!
Τα ρίχνω στο καταραμένο τηλέφωνο που κρεμάω για ώρες σαν σκουλαρίκι σ’ αυτή τη δουλειά. Τα ρίχνω στο συνεχές μέτρημα του ρευστού που δεν μου φτάνει. Τα ρίχνω στα μαθήματα της σχολής που σκλαβώνουν τις πιο αποδοτικές μου ώρες. Τα ρίχνω στην παρέα που με ποτίζει κρασιά και τέλος τα ρίχνω σε όποιο πρόσωπο με ζαλίζει χωρίς να με ποτίζει σταγόνα! Θέλει περισσότερα ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝ κανεις για να αποσυντονιστεί;

The ipanema girl : Πάντα ήξερα ότι τα φτερά μου είναι πιο μεγάλα απ' όσο χωρά μια μικρή πόλη. Πάντα ήθελα μια μέρα να τα ανοίξω και να πετάξω μακριά. Τελικά το ταξίδι είναι γλυκό αλλά η νέα πόλη σκληρή και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Δύσκολες μέρες διαδέχονται απανωτά τις όμορφες. Η καρδιά σου γίνεται σκληρή και μετά τη νοιώθεις να φλέγεται. Αλλά στο τέλος ξαναγιεννιέται μέσα από τις στάχτες και είναι πιο όμορφη,γεμάτη από όλα εκείνα που αξίζει να κρατάει καλά φυλαγμένα μια καρδιά. 
Μα αν και τα νοιώθω όλα αυτά, είμαι αθώα ακόμη και με περιμένουν πολλά λάθη για να πάθω και να μάθω...

Melina : Νομίζεις θα παραδεχθώ εγώ την ενοχή μου; Σαφώς και ...ναι! Έφταιξα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν. Για όσα γράφτηκαν και όσα δεν θα γραφτούν ποτέ. Για ό,τι ζώ και ό,τι βαριέμαι να ζήσω. Για κάθε “επιλογή” κι ας έιμαι απο αυτούς που θεωρούν την επιλογή ,ψευδαίσθηση. Έστω κι αν με διαβάσεις μόνο εσύ, θέλω να ξέρεις πως έιμαι αθώα γιατί ό,τι θα σου πώ έιναι λόγια δικά μου και όχι λόγια που βαλαν στο στόμα μου.

Julliette: Έχει διαφύγει εκτός πόλης και αναζητούμε τα ίχνη της. Αναμείνατε.

The girl from Ipanema...

Το κορίτσι:" Άσε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι...πάνω σε πίστες ευτυχίας δεν προσγειώνομαι."
Το κορίτσι:" Όχι, ο παίδαρος στο πίσω τραπέζι είναι πιθανότερο να καρφώνει το βάζο παρά εμένα."
Το κορίτσι:" Δεν θέλω να σου πω το πρόβλημα μου, φοβάμαι μήπως γίνω φορτική."
Το δικό μας κορίτσι...The girl from ipanema...στη down tempo version του. Έτσι την αγαπήσαμε, για την ευγένεια, την διακριτικότητα και την δοτικότητα της.
Αυτά πριν το Big Bang...

Bang Bang she shot us down...bang bang our baby shot us down...
Το κορίτσι: " Αλλάζω παρόν παρελθόν και μέλλον, θα βάλω φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ' αυτί και ΝΑΙ! τα πόδια μου είναι πιο αδύνατα απ'όσο νόμιζα!"
Το κορίτσι: " Βρήκα τ' άλλο μου μισό, και δεν είναι ένα , είναι δυό!"
Το κορίτσι: " Είναι μία μόνο μία η ονειρεμένη Αυστραλία... αυστραλιανός έρωτας, happy australian friends και δεν είναι μια χώρα, δεν είναι μια ήπειρος, είναι μια νέα ζωή!"
Το κορίτσι: " Τραγούδι Bossa Nova, κλασσικό και τρυφερό, που μπερδεύτηκε με ένα disco rhythm από erasmus party...και έδειξε τελικά τον πραγματικό του εαυτό!"

Παλινδρομήσεις" Maria Antouanetta" (Όπως λέμε, μετακομίσεις "ο Μπάμπης")

Παλινδρομήσεις οισοφάγου.
Η διαδικασία είναι η εξής : γεύεσαι, σ’αρέσει, τρως, μασάς με όρεξη τις πρώτες μπουκιές, καταπίνεις βιαστικά σαν να έχεις το κατοχικό σύνδρομο.. λες και φοβάσαι μη σου πάρουν την μπουκιά από το στόμα. Η ασύγκριτη γευστική απόλαυση σου δίνει απλόχερα την ικανοποίηση της στιγμής.. μέχρι που all of a sudden.. τα εισερχόμενα παίρνουν τον δρόμο του γυρισμού, ακριβώς όπως εισήλθαν στο κέντρο του πεπτικού συστήματος.
Μόνο που δεν είναι ένα εξίσου ευχάριστο και απολαυστικό πέρασμα…και αυτή είναι μια διόλου εύγευστη και μυρωδάτη περιγραφή, το γνωρίζω!
Μα τη βρίσκω πλήρως ταιριαστή για να την παρομοιάσω με μια κατάσταση τάχα άκρατου (αναρωτιέμαι) ενθουσιασμού που καταναλώνεται αχόρταγα και τελικώς σου προκαλεί δυσανεξία.

Παλινδρομήσεις συναισθημάτων.
Μέχρι πρότινος, τα αισθήματα που πρόλαβαν να ξεπεταχτούν ήταν ροζ, κοραλλί, σχεδόν κατακόκκινα.. σήμερα έγιναν ξεβαμμένο σωμόν. Το περίμενε μοιάζει ατελείωτο, το “θα δείξει” βασανιστικά χλιαρό, ενώ η ανάγκη για μια αληθινή εξήγηση παίρνει την παρακάτω απάντηση .. « το αίτημα σας είναι υπό επεξεργασία, παρακαλώ αναμείνατε στο ακουστικό σας».
Άρα οδηγείσαι στην παλινδρόμηση γιατί δεν αντέχεις το φούσκωμα που φέρνουν αυτά τα βάρη… γιατί, ας μη γελιόμαστε, η μοναδική τους ιδιότητα είναι να σε βαραίνουν..
Άδειασε τα λοιπόν, όσο είναι καιρός από μέσα σου και έπειτα ξέπλυνε το στόμα σου καλά.

Η νέα βελτιωμένη έκδοση...

Η next generation «μικρή λουλού» αποποιήθηκε τον τίτλο της μικρής, καθότι ενηλικιώθηκε και κανείς την συναντά σήμερα με το όνομα Λέλα ή Λόλα! Το μαλλάκι μάκρυνε ώστε να ανεμίζει πλούσιο, μοιραίο και περήφανο ενώ η χιλιοφορεμένη κόκκινη φουστίτσα ακολούθησε αντίστροφη πορεία φτάνοντας αρκετά πάνω από το γόνατο. Το ορμονικό πρήξιμο της εφηβείας είναι πια παρελθόν και δεν διστάζει να πετάει και λίγο μπούτι ενίοτε.

Η Λουλού, Λέλα, Λόλα σιχαίνεται τα εγχειρίδια με στόχο την άμετρη απόλαυση τύπου Cosmopolitan «30 τρόποι να οδηγήσεις σε οργασμό ακόμα και τον γείτονα». Αντιπαθεί ανάλογα τις βαμμένες ξανθές με τα τριτοκλασάτα exte.
Σταθερή αξία στην ζωή της αποδείχθηκε ο χοντρούλης κολλητός ο οποίος κάπου στο γυμνάσιο της ανακοίνωσε ότι είναι gay. Βέβαια εκείνη ούσα ανέκαθεν καπάτσα το γνώριζε ήδη από την εποχή που οι δυο τους κόβανε φλέβα για τον Peter Andre και τον Nick Carter.
Η Λουλού, Λέλα, Λόλα είναι και η ίδια υπέρμαχος του σεξουαλικού πειραματισμού εν γένει, γιατί όπως είχε πει κάποτε πρώην παίκτης reality –με αξιοπρόσεχτη οδοντοστοιχία- ονόματι Κ.Κούντος « Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο!» Τεράααστιο μότο αυτό. Ενθουσιάζεται λοιπόν η δικιά σου με τις πολλαπλές επιλογές, είτε αυτές αφορούν τον Θεό , είτε πολιτική ιδεολογία –γιατί έχει κι απ’ αυτό-, είτε φαντασιακή διέγερση.
Αξίζει να αναφερθεί η τεράστια αγάπη της για την Φιλοσοφία και την Ευρωπαϊκή Ιστορία ασχέτως αν το μόνο βιβλίο στο οποίο έχει ολοκληρωτικά εντρυφήσει είναι το βιβλίο της αξέχαστης Μαλβίνας Κάραλη «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες».

«Χθεσινή άποψη, σημερινή ανία», μεγάλη ατάκα της Μαλβίνας που αφομοίωσε η Λουλού καθώς της δίνει άφεση για την σταδιακή αλλά συνεχή αποκαθήλωση πρότερων ονείρων. Κανένα πρόβλημα μ’ αυτό, όσο γεννώνται νέοι δυνατοί στόχοι Λουλού…
Και θα σε λέω «Λουλού», ακριβώς όπως μου πρωτοσυστήθηκες. Τι κι αν αντάλλαξες ένδοξα τον Nick Carter με Wovenhand και Archive!!!
Καμιά Λέλα, καμιά Λόλα, ούτε Λουλούδα Μαριγώ που λεν και στο χωριό μου…

• Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική ή χρησιμοποιείται σαν πηγή έμπνευσης.


maria antouanetta

I still feel you
Beneath my skin
I am tempted
To throw my senses in

Cause it's easier to fly
Than to face another day
In Southern Sun
And your love is all around
And in the air to set me free

Ο ήχος που συνοδεύει την ευτυχία μου…ταξιδιάρικος, γοητευτικά καταθλιπτικός, ερωτικός μέχρι θανάτου…

Οι στίχοι ολοκληρώνουν μια χημική ένωση – υπερδύναμη – ερεθίζοντας με αυτόν τον τρόπο τις πιο ευαίσθητες χορδές μου. Ανιχνεύω μερικές δόσεις ανείπωτου έρωτα, αξεπέραστου, με το πάθος να εμμένει, αν και ναρκωμένος, κάτι σαν δεύτερο δέρμα μου. Έπειτα γερές δόσεις από πειρασμό ώστε να ενδώσεις σε αυτό που αληθινά λαχταράς.

Μετά έρχεται η φυγή, το πέταγμα προς το καινούργιο, το θαύμα να ανακαλύπτεις ψηλαφίζοντας όσα τα μάτια δεν μπορούν να συλλάβουν. Οι στίχοι κάνουν ξεκάθαρο ότι αυτή η προαναφερθείσα ένωση πυροδοτείται εξακολουθητικά από μία έννοια που βρίσκεται στην απόλυτη μορφή της, την αγάπη.

Την βρίσκεις διάσπαρτη στον αέρα, κομμάτια ενός πάζλ που μόνο μαζί μπορούμε να ενώσουμε για να ελευθερώσω εγώ εσένα και εσύ εμένα…

-Και δεν μου καίγεται καρφί…αν με αποκαλέσουν «καμμένη» που κατέληξα να κάνω ερμηνευτική ανάλυση στον Oakenfold!!! Φιλιάααα

maria antouanetta (rules)

Φεεεεεύγεις !!!

And if I only could,
Make a deal with God,
And get him to swap our places,
Be running up that road,
Be running up tha...t hill,
Be running up that building.
If I only could, oh...
You and me *be running up that hill*

Κι αν τελικά μπορούσα να κάνω αυτό το θεόσταλτο ντιλ , αν είχα την μοναδική ευκαιρία να ζητήσω ακόμη και τη μεταστροφή συνειδήσεων υπέρ μου, θα σε διάλεγα για πρωταγωνιστή;
Πάνω που πασχίζω να σε θάψω εμφανίζεσαι μπροστά μου τυχαία.. αγέρωχος όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος! Τι τύχη Θεέ..
Μαθαίνω τα νέα σου, τώρα λες ότι έχεις και σχέση! Εσύ που ξόδεψες άπειρο σάλιο να μου αποδείξεις ότι δεν είσαι των δεσμεύσεων.
Τώρα μπορείς να ξυπνάς με έναν άνθρωπο πλάι σου,στέλνεις γλυκά μηνύματα,δένεσαι με ένα κορμί, το αποζητάς, δίνεις χώρο, δίνεις αξία!!
Εγώ είμαι απλά αυτή που πέρασε από τη ζωή σου φευγαλέα όπως πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο εχθές.. χωρίς να σταθείς, χωρίς ούτε εγώ να σταθώ.

Για λίγο η πληροφορία μοιάζει αβάσταχτη για τα 53 κιλά μου, ωστόσο γρήγορα αντιλαμβάνομαι την μεταστροφή , Θεέ, στη δική μου συνείδηση...γιατί προχώρησα μέσα μου. Και μπορεί ο ρυθμός μου να είναι ίδιος με αυτό των εργασιών του μετρό Θεσσαλονίκης αλλά δικέ μου.. φτάσαμε αισίως μέχρι το σταθμό Πανεπιστήμιο, σκάβοντας βαθιά, πληγώνοντας αρχαιότητες, σώζοντας άλλες!

Λατρεύω τις παρομοιώσεις..
Μου λές ότι η περιπέτεια μας ήταν μικρή αλλά περιεκτική, χαχανίζεις, αστειεύεσαι! Απαντώ ότι μικρή την έκανες εσύ χωρίς να περιμένω να καταλάβεις.. μόνο χαίρομαι που το έχεις τοποθετήσει στο μυαλό σου «κάπως».

«Εγώ αγάπη μου έγραψα για σένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα 500 σελίδων, το στόλισα με κεραυνούς και αστραπές, του έδωσα περιεχόμενο αξιοζήλευτα συναισθηματικά φορτισμένο, κι εσύ το πέρασες για άρλεκιν, βιβλίο "της ξαπλώστρας" , ολιγοσέλιδο και διασκεδαστικό! Έπιασες το εξώφυλλο και καθώς δεν ήταν πασπαλισμένο με τη φτηνή χρυσόσκονη που τόσο αγαπάς το άφησες από τα χέρια σου, αυτό έκανες» (mel)

Συνθηματικά δηλώνω ότι :
Έφυγεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες ρεεεεεεεεεε…έχεις φύγειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, φεύγεις λεμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε πετώντας!!!!!!!!!!!!!!!



maria antouanetta

" Το παιδί μου το καλό...ποιος το είπε άσχημο...που 'ναι σαν δαμάσκηνο"

Θυμάσαι τι ήταν αυτό που σε βοηθούσε να ηρεμήσεις όταν ήσουν μικρός και πάθαινες καμιά φορά αμόκ; Όταν πλάνταζες στο κλάμα απαρηγόρητος γιατί κάποιος σου είπε όχι; Γιατί ίσως πονούσε λίγο η κοιλίτσα σου και τρόμαζες;

Η μαμά σε άρπαζε δυνατά, σε ταρακουνούσε προκειμένου να σου τραβήξει την προσοχή. Φώναζε το όνομά σου, σου χάιδευε το κεφάλι, σε έβαζε πάνω στα πόδια της και σε τράνταζε ρυθμικά .. «ταμ του ρου ρουμ ταμ του ρουμ ..το παιδί μου το καλό ποιός το είπε άσχημο που είναι σαν δαμάσκηνο». Εσύ χωρίς να το καταλαβαίνεις μετά από λίγη ώρα και πολύ ταρακούνημα πάντα ένιωθες καλύτερα και ξεχνιόσουν.. ήταν ανακούφιση.

Αυτή λοιπόν η μνήμη ήρθε στο μυαλό μου όταν έπαθα ένα από αυτά τα αμόκ. Σαφώς όχι γιατί πονούσε η κοιλίτσα αλλά γιατί κάποιος μου είπε ΟΧΙ. Όχι δεν μπορείς να παίξεις άλλο σ’ αυτή τη γειτονιά… οι ομάδες έκλεισαν κι εσύ έμεινες απ’ έξω! Στη θέαση της πραγματικότητας έφριξα, πανικοβλήθηκα.. ίλιγγος, ζαλάδα, τρέμουλο, ασυνάρτητες σκέψεις, θολωμένο βλέμμα και δυνατό αίσθημα εγκατάλειψης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για οξεία κρίση πανικού, από αυτές που δεν ελέγχεις με τη λογική. Το συνονθύλευμα απογοήτευσης και θυμού ξεχειλίζει σαν ηφαιστειακή λάβα και αποφασίζει να εκραγεί… γίνεται απόγνωση, ένα μικρό τέλος του κόσμου. Εκείνη τη στιγμή κανείς και τίποτα δεν έχει τη δύναμη να με παρηγορήσει ,ίσως βάλω τα κλάματα, ίσως αρχίσω να τρέχω χωρίς προορισμό! Συνειρμικά ωστόσο, αναρωτιέμαι τι αποτέλεσμα θα είχε στην περίπτωση μου το μητρικό ντάντεμα ή έστω κάτι παρεμφερές . Αν μπορούσε κάποιος την κρίσιμη στιγμή δηλαδή ,να παραστήσει τη μαμά μου έστω πυροσβεστικά , θα μπορούσα να γλιτώσω; να νιώσω πάνω μου την ίδια λυτρωτική δύναμη όπως κάποτε;;;;;; Αναφέρομαι σε ένα τράνταγμα όπως εκείνο στα πόδια, μια προσπάθεια να ξεκολλήσει το μυαλό από την εφιαλτική εμμονή.

Η Μαλβίνα χαρακτήριζε τις έμμονες ιδέες τσιμπούρια της σκέψης, το ίδιο βλέπω κι εγώ σ’ αυτές. Κι εφόσον μόνη αδυνατώ να θέσω υπό έλεγχο το παιδί που ‘κουντουρντίζει’ μέσα μου ... ένα δυνατό χέρι θα μπορούσε να σπάσει το κακό τσιμπούρι και τη στιγμή του πανικού να μου προσφέρει ένα δυνατό distraction..έστω αποκαλώντας με... «δαμάσκηνο».

maria antouanetta

Δέντρα δέντρα δέντρα...θάλασσες θάλασσες θάλασσες...

« Υπάρχει ένα αλάθητο σημάδι για να καταλάβεις αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον. Το πρόσωπό του σου εμπνέει περισσότερο πόθο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός του. » Μισέλ Τουρνέ, Petites Proses

Καταιγιστικό συναίσθημα ο πόθος , πιεστικό σαν καζάνι έτοιμο να σκάσει, ορμητικό, κτηνώδες (σχεδόν όσο κι εσύ), σε κατακλύζει … είναι χιλιάδες volt .
Μα ακριβώς αυτή του η ορμή τον κάνει να μην συμβιβάζεται αν δεν είναι αμοιβαίος . Ο πόθος ο ίδιος δεν αντέχει να κοιτά το αντικείμενο του στα μάτια αν κι εκείνο δεν ορέγεται να συμμετάσχει ενστικτωδώς σε μια τελετή κατασπάραξης -σκέφτομαι λίγα λεπτά την ρήση του Τουρνέ και την επιβεβαιώνω, είναι πρώτα τα μάτια και ύστερα το στόμα-.
Απευθύνομαι σε σένα. Δεν ξέρω αλήθεια που θα ήμασταν αν συνέβαινε το παραπάνω. Αν σε έκαιγε δηλαδή η ίδια φωτιά που αδίστακτα κατέκαψε εμένα. Πίεση, πίεση, πίεση και μετά ΕΚΡΗΞΗ και ΦΩΣ. Το ονειρεύτηκα ως μαγεία. Το λιγότερο … γιορτινά πυροτεχνήματα .. το περισσότερο … εκτόξευση στο διάστημα, στο άπειρο!
Όμως τα μάτια μου μόνο κάτι χρυσόσκονες πρόλαβαν να δουν και εν τέλει ΜΠΑΜ, έσκασα εγώ … έσκασε το μέσα μου να ποθεί το αρνούμενο. Η δυναμική που σου επιστρέφεται ανεκμετάλλευτη κάτι τέτοιες «ευλογημένες» στιγμές, αναπόφευκτα δημιουργεί ένα ωστικό κύμα. Πιο λιανά, αφού δεν μπήκες στο καζάνι μου να βράσουμε μαζί, το καπάκι μου πετάχτηκε χιλιόμετρα μαζί με το καυτό νερό. Δεν μου καίγεται καρφί ωστόσο, αν προς στιγμήν ήσουν η αιτία του χάους στη κουζίνα μου…Τώρα πια όταν τα προηγούμενα όνειρα περί εκρήξεων και φώτων κάνουν δειλά την εμφάνισή τους, γεμίζω την σκέψη μου με δέντρα, δέντρα και δέντρα … θάλασσες, θάλασσες και θάλασσες.Βοηθάει.




maria antouanetta