Τα διεστραμμένα cartoon

 από την τζούλς

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την γλυκιά ανάμνηση της χαμένη αθωότητας, αλλά πρέπει.

Όλοι μας σαν μικρά ζιζάνια σηκωνόμασταν από τα άγρια χαράματα κάθε Σάββατο να δούμε παιδικά και σ΄όλους μας έβαζαν οι αγαπημένοι γονείς κασέτες όταν ήθελε να ησυχάσει το κεφάλι τους. Τότε τα αθώα μας μυαλά δεν αντιλαμβάνονταν το υπονοούμενα που κρύβουν τα κινούμενα σχέδια, τώρα όμως που μεγαλώσαμε και πονηρευτήκαμε καταλάβαμε ότι δεν είναι και τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Ας πάρουμε τους Tom & Jerry για αρχή. Η ιστορία τους ξεκινάει κάπου στο 1947 με μια δύσμοιρη γάτα που μπορεί να φάει του κόσμου τα φαγητά, έχει απωθημένο το ποντίκι και έτσι τα βάσανα ξεκινάνε. Ανελέητο ξύλο στις οθόνες και σκηνές σαν μεσαιωνικά βασανιστήρια, κατά τ' άλλα αθώο και ξεκαρδιστικό κινούμενο σχέδιο. Τώρα να μην επεκταθούμε και στα ρατσιστικά στερεότυπα με την έγχρωμη μαμή ( εμπνευσμένο από την μαμή της ταινίας '' όσα παίρνει ο άνεμος'') της οποίας δεν αξιώθηκαν να δείξουν καν το πρόσωπο της παρά μόνο σ΄ένα επεισόδιο. Στο ίδιο πλαίσιο ωμής βίας κινείται και το Sylvester & Tweety που είναι σειρά της looney tunes( το λέει και τ΄ όνομα ότι κάτι δεν πάει καλά). Αχ! Παρεξηγημένες γατούλες! Μην πιάσουμε και τις άλλες σειρές της looney tunes... Eιδικά αυτόν τον θρασύτατο λαγό που ήταν τόσο μεγάλος λες και ήταν γενετικά τροποποιημένος- με την κλασσική έκφραση ''whats up doc? '' Ακόμα με στοιχειώνει. Μετά σου λένε ότι το play station εθίζει στη βία.

Πάμε σ άλλη χώρα τώρα. Το Kabamaru, το γιαπωνέζικο cartoon- anime του 1982 ,αν και εμείς εδώ το είδαμε λίγο αργότερα. Αυτός ο τζόβενος ο Σιτζούνε με τα κατάμαυρα μακρυά του μαλλιά και την φραντζούλα -που άνετα θα μπορούσε να είναι κοπέλα στη συμμορία της Sailo Moon  - και αρρωσταίνει σαν ασθενική κορασίδα. Δείτε τα αδέρφια του! Τα αδέρφια λεγότανε Κανάμε και Φουντάμπα -άντρες δεν τους έλεγες, τρανσέξουαλ ίσως- , το μακιγιάζ τους τέλειο κορίτσια και η γκαρνταρόμπα τους δεν παίζονταν. Μη περιμένετε να μιλήσω για το Dragon Ball μια εικόνα 1042 λέξεις, άνθρωποι και ζώα μια μορφή.

Πάμε Ευρώπη, στα αγαπημένα Στρουμφάκια από το Βέλγιο. Αρχικά βγήκαν σε κόμικ το 1958 και μετά σε carton. Τίγκα στα πολιτικά υπονοούμενα, δε θα πω πολλά απλά θα παραθέσω. Μπλε πλασματάκια πανομοιότυπης αισθητικής που ξεχωρίζουν παραμόνο για τον χαρακτήρα τους έκτος από το σοφό Μπαρμπα-Στρούμφ με την κόκκινη περιβολή που ήταν και αρχηγός της κοινότητας.

 Ζουν κάπου απομονωμένα στο δάσος σε μια αυτοοργανωμένη κοινωνία χωρίς χρήματα. Ανάμεσα τους υπάρχει μόνο ένα θηλυκό , η Στρουμφίτα, που στάλθηκε αρχικά ως κατάσκοπος του κακού Δρακουμέλ, μελαχρινή και άσχημη αλλά με την βοήθεια του Μπάρμπα-Στρουμφ γίνεται ένα καλό Στρούμφ με πλούσια ξανθά μαλλιά – όχι καθόλου σεξιστικό- ... α ρε Μέριλιν μας κατέστρεψες. Στην αντίπερα όχθη -του κακού-, ο μάγος Δρακουμέλ -στο κόμικ λέγονταν Garmagel- που χρειάζεται τα Στρουμφάκια για ένα μαγικό φίλτρο ώστε να φτιάξει χρυσό εννοείται μόνο για πάρτη του -o wannabe καπιτάλας της υπόθεσης- και η γάτα του η Ψιψινέλ. Το αυθεντικό της όνομα ήταν Azrael όπου στην ισλαμική θρησκεία είναι τ' όνομα του αρχάγγελου του θανάτου. Αυτή ποθεί να γευτεί την στρουμφοσάρκα και παράλληλα τρώει ξύλο όταν αποτυγχάνουν τα σχέδια του Δρακουμέλ . Γενικά με τις γάτες έχουμε ένα θέμα, όπου βια και κακό... να σου η γάτα.

1969 και μαζί με τα 70ς να σου και ο Scooby-Doo. Μια παρέα παιδιών ντετέκτιβ που εξιχνιάζουν μεταφυσικά φαινόμενα και φοράνε ρούχα της εποχής ,παντελόνια καμπάνες ,κοντές χαριτωμένες φουστίτσες και έντονου χρώματος καλτσόν και μέχρι να γεράσουμε κι εμείς αυτά θα φοράνε. Για την μεταφορά τους χρησιμοποιούν ένα βανάκι σε διακόσμηση τύπου παιδιά των λουλουδιών. Όλα καλά μέχρι εδώ όμως αυτός ο χίπης της υπόθεσης ο Shaggy και  ο κολλητός του Scooby-doo με την ακόρεστη τους όρεξη...Λυπηθείτε τους χοντρούς ρε παιδιά ! Άντε ο Scooby είναι σκύλος είναι φυσικό να μην χορταίνει ο Shaggy όμως που τρώει τον αγλέωρα και δεν παχαίνει! Χμμμ 70s ,τα ναρκωτικά δεν είχαν απαγορευτεί ακόμα , ελεύθερο πνεύμα κλπ ... τα συμπεράσματα δικά σας.

Όσο προχωράνε οι δεκαετίες τόσο μεγαλώνει και η διαστροφή. Powerpuff Girls ,ένα αμερικάνικο κινούμενο σχέδιο του 1998 με τρία κοριτσάκια που είχαν τεράστια μάτια μύγας και ανάμεσα τους μια ξανθούλα που είναι και η πιο χαζούλα της παρέας- και τα στερεότυπα καλά κρατούν-. Βοηθάνε το δήμαρχο “καθαρίζοντας” την πόλη από τους εγκληματίες και ο δήμαρχος δεν κουνάει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι παρά μόνο όταν είναι να πάρει τηλέφωνο τα κοριτσάκια , Παράλληλα για όλες τις δουλείες του τρέχει η γραμματέας του ντυμένη στα κόκκινα, με σέξι καμπύλες beyonce, αλλά πρόσωπο ποτέ δεν βλέπουμε, μόνο τις πυρρόξανθες μπούκλες. Τα μικρά κοριτσάκια λέει φτιάχτηκαν από τον Καθηγητή στο υπόγειο του. Και δεν έφτιαχνες την Wonder Woman,  τα ανήλικα κοριτσάκια σε μάραναν ανωμαλιάρη! Τη φιγούρα του Αυτό (Him) την θυμάστε; Σε άντρα πάντως δεν έφερνε! Λέτε από 'κει να εμπνεύστηκε ο mc queen τα παπούτσια;

Γενικά αν τα δούμε ως ενήλικες πια, θα δούμε πως όλα κρύβανε υπονοούμενα και διαστροφή μέσα τους ενώ παράλληλα θέλανε να περάσουν τα στερεότυπα της κάθε εποχής. Ειδικά η βιομηχανία της Disney διαπρέπει σ΄ αυτούς τους τομείς. Παρόλα αυτά δεν παύουμε να τα αγαπάμε και να αναπολούμε αυτό το κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας.

Είδηση Βόμβα!

Τα γενέθλια “γνωστού” blog αποσιωπηθηκαν απο τα ΜΜΕ. Τι δηλώνει η κοινότητα των bloggers:
“ Είναι απαράδεκτο! Δεν τους καίγεται καρφί εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο!”

Τι δηλώνουν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση :

Maria antouanetta : Είμαι αθώα,κατηγορήστε την ρουτίνα μου!
Τα ρίχνω στο καταραμένο τηλέφωνο που κρεμάω για ώρες σαν σκουλαρίκι σ’ αυτή τη δουλειά. Τα ρίχνω στο συνεχές μέτρημα του ρευστού που δεν μου φτάνει. Τα ρίχνω στα μαθήματα της σχολής που σκλαβώνουν τις πιο αποδοτικές μου ώρες. Τα ρίχνω στην παρέα που με ποτίζει κρασιά και τέλος τα ρίχνω σε όποιο πρόσωπο με ζαλίζει χωρίς να με ποτίζει σταγόνα! Θέλει περισσότερα ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝ κανεις για να αποσυντονιστεί;

The ipanema girl : Πάντα ήξερα ότι τα φτερά μου είναι πιο μεγάλα απ' όσο χωρά μια μικρή πόλη. Πάντα ήθελα μια μέρα να τα ανοίξω και να πετάξω μακριά. Τελικά το ταξίδι είναι γλυκό αλλά η νέα πόλη σκληρή και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Δύσκολες μέρες διαδέχονται απανωτά τις όμορφες. Η καρδιά σου γίνεται σκληρή και μετά τη νοιώθεις να φλέγεται. Αλλά στο τέλος ξαναγιεννιέται μέσα από τις στάχτες και είναι πιο όμορφη,γεμάτη από όλα εκείνα που αξίζει να κρατάει καλά φυλαγμένα μια καρδιά. 
Μα αν και τα νοιώθω όλα αυτά, είμαι αθώα ακόμη και με περιμένουν πολλά λάθη για να πάθω και να μάθω...

Melina : Νομίζεις θα παραδεχθώ εγώ την ενοχή μου; Σαφώς και ...ναι! Έφταιξα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν. Για όσα γράφτηκαν και όσα δεν θα γραφτούν ποτέ. Για ό,τι ζώ και ό,τι βαριέμαι να ζήσω. Για κάθε “επιλογή” κι ας έιμαι απο αυτούς που θεωρούν την επιλογή ,ψευδαίσθηση. Έστω κι αν με διαβάσεις μόνο εσύ, θέλω να ξέρεις πως έιμαι αθώα γιατί ό,τι θα σου πώ έιναι λόγια δικά μου και όχι λόγια που βαλαν στο στόμα μου.

Julliette: Έχει διαφύγει εκτός πόλης και αναζητούμε τα ίχνη της. Αναμείνατε.

Θεσσαλονίκη μου … σε χαιρετώ.

juliette says...

Είναι αστείο ή μάλλον θα το αποκαλούσα τραγική ειρωνεία ! Άμα μου έλεγες πριν από ένα χρόνο ακριβώς οτι θα φύγεις μακρυά από αυτήν την πόλη θα σ' αποκαλούσα τρελό!
Πρίν 5 μήνες παρακαλούσα να φύγω μακρυά της όχι οτι δεν την αγαπούσα απλώς ένιωθα το συναίσθημα που λίγο πολύ όλοι έχουν νιώσει στη ζωή τους όταν ρουτινιάζουν ή κοινώς βιώνουν μια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση και νιώθουν οτι δεν τους χωράει ο τόπος. Από την άλλη λίγο η ανυπόφορη ζέστη, λίγο η στενότητα στα οικονομικά της παρέας και το κακό timing έκανε το καλοκαίρι να μοιάζει ασυγκίνητο και στάσιμο σ'αυτη την πολη. Μόνο που άργησα να καταλάβω οτι δεν μου έφταιγε αυτή η πόλη , με τον εαυτό μου τα είχα , για αυτό και επιδίωξα μια αλλαγή στη ζωή μου. .Δεν μετανιώνω για αυτό, ήταν μια συνειδητή απόφαση.

Σε μερικές ώρες θα βλέπω την Θεσσαλονίκη μου από ψηλά , θα διασχίζω το Αιγαίο , μια καινούρια ζωή τουλάχιστον για 4 χρόνια ξεκίνα για μένα μ ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, πράγμα που με φοβιζει και ταυτόχρονα με συναρπάζει!Το καλό είναι ότι δεν φεύγω άδεια αλλα γεμάτη αναμνήσεις και εμπειρίες που μου πρόσφερε αυτή η πολη και όχι απαραίτητα όμορφες εμπειρίες. Χαίρομαι γι αυτό γιατί μέσα από όλα αυτά που βίωσα ζώντας στη όμορφη και ανήσυχη Θεσσαλονίκη είχα την ευκαιρία να ωριμάσω, να μάθω ποιο είναι το λάθος και το σωστό και συνεχώς να γνωρίζω καινούριες καταστάσεις.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις βόλτες πάνω κάτω στην Προξένου Κορομηλά και την Ιπποδρομιου και να περιπλανιέμαι στα στενάκια της , τα fast food της Κούσκουρα που μ έχουν σώσει από στιγμές ''λιμοκτονίασης'', τα καφέ της Ζεύξιδος(που μεταξύ μας τις δεξιές πλευρές του bar εγώ τις έχω χτίσει!!), τις άπειρες σούρες που έχω κάνει σε διάφορα σκοτεινά,γκλαμουράτα,φασαριώζικα και φουτουριστικα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης(μην περιμένετε να σας ποια....δεν θα γίνω τελείως ρόμπα), , τα festival της και τις συναυλίες που είχα την χαρά να δω. Μπορώ να πω ένα δισεκατομμύριο από αναμνήσεις που αποτυπώθηκαν στον εγκέφαλο μου, ειδικά για την κατηγορία φαγητό μπορώ να δώσω ολόκληρη λίστα(τύφλα να έχουν οι γαστρονόμοι).

Όμως όλες αυτές οι αναμνήσεις δεν θα υπήρχαν και δεν θα είχαν αξία αν δεν περιβάλλονταν και από άλλους ανθρώπους. Όχι απαραίτητα φίλους κολλητούς αλλά από ανθρώπους που ήταν φίλοι μου, είτε γνωστοί, είτε γκόμενοι, είτε φίλοι φίλων, είτε συμμαθητές είτε είτε....Απλά άνθρωποι που μοιραστήκαμε πράγματα και ζήσαμε κάνοντας κάτι μαζί, μπορεί να ήταν ένα κουτσομπολιό πάνω στο καφέ ή και ένας έρωτας....

ΘΕΛΩ να πω σ όλους έσας που θα συνεχίσετε να διαμένετε στη Θεσσαλονίκη να την εκμεταλλευτείτε στο έπακρο, μην χάσετε ούτε μέρα να βιώσετε όλα αυτά τα χρώματα και αρώματα που έχει να σας προσφέρει σε κάθε γωνιά της. ΘΕΛΩ επίσης να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις τεράστιες αναμνήσεις στους ανθρώπους που κάποτε μοιραστήκαμε αυτήν πόλη και ας έχουμε πλέον απλά ένα τυπικό γεια..!! Όσο για κείνους που συνεχίζουν να είναι συνοδοιπόροι στη ζωή μου, να ζούνε έντονα (ακόμα και μ άσχημο τρόπο...όλα στο πρόγραμμα είναι, αρκεί να μην σε παίρνει από κάτω) και να με κρατάνε ενήμερη.

juliette

The girl from Ipanema...

Το κορίτσι:" Άσε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι...πάνω σε πίστες ευτυχίας δεν προσγειώνομαι."
Το κορίτσι:" Όχι, ο παίδαρος στο πίσω τραπέζι είναι πιθανότερο να καρφώνει το βάζο παρά εμένα."
Το κορίτσι:" Δεν θέλω να σου πω το πρόβλημα μου, φοβάμαι μήπως γίνω φορτική."
Το δικό μας κορίτσι...The girl from ipanema...στη down tempo version του. Έτσι την αγαπήσαμε, για την ευγένεια, την διακριτικότητα και την δοτικότητα της.
Αυτά πριν το Big Bang...

Bang Bang she shot us down...bang bang our baby shot us down...
Το κορίτσι: " Αλλάζω παρόν παρελθόν και μέλλον, θα βάλω φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στ' αυτί και ΝΑΙ! τα πόδια μου είναι πιο αδύνατα απ'όσο νόμιζα!"
Το κορίτσι: " Βρήκα τ' άλλο μου μισό, και δεν είναι ένα , είναι δυό!"
Το κορίτσι: " Είναι μία μόνο μία η ονειρεμένη Αυστραλία... αυστραλιανός έρωτας, happy australian friends και δεν είναι μια χώρα, δεν είναι μια ήπειρος, είναι μια νέα ζωή!"
Το κορίτσι: " Τραγούδι Bossa Nova, κλασσικό και τρυφερό, που μπερδεύτηκε με ένα disco rhythm από erasmus party...και έδειξε τελικά τον πραγματικό του εαυτό!"

Η ιστορία της άλλοτε diva

Η ιστορία αυτή αφορά μια γυναίκα γύρω στα 55. Τα έχει όλα…λεφτά, φίλους, μια καλή οικογένεια, ακίνητα ,φήμη κ .α τα οποία θα ζήλευε κανείς και θα ευχόταν να ήταν στην θέση της .Τέτοιους ανθρώπους βλέπεις συχνά στην τηλεόραση, στα περιοδικά αλλά και στην καθημερινή ζωή, στην γειτονιά σου, στο απέναντι διαμέρισμα…

Σήμερα έχει τις υπαρξιακές της ανησυχίες και νιώθει τόσο μόνη στο τεράστιο σπίτι της…
« Ας πάρω ένα τηλέφωνο τον γιο μου… ή μήπως όχι; Και τι να του πω ; Καλύτερα να μην τον επιβαρύνω με τα ανούσια προβλήματα μου…» Ο γιος της -από τον πρώτο της γάμο- ζει και εργάζεται στην Σουηδία και έτσι τον βλέπει μόνο τα καλοκαίρια.«Να πάρω την κόρη μου…αυτή μου μοιάζει τόσο πολύ και ίσως με καταλάβει» σκέφτηκε « έτσι ήμουν κι εγώ στα νιάτα μου, με ένοιαζε μόνο να περνάω καλά και να με συμπαθούν οι πάντες…μα τι ανόητη που υπήρξα» Δεν απαντάει. « Κάπου θα ξενοκοιμήθηκε πάλι…» Καθώς κοιτάζει την λίστα με τις επαφές της πέφτει επάνω στον αριθμό του άντρα της. « Και τι να τον πάρω αυτόν τώρα ; Θα μου πει πάλι δουλεύω και θα αργήσω και ότι δεν μπορεί πια με την γκρίνια μου κ.λπ.» Τελευταία ο σύζυγος της δουλεύει ως αργά και είναι πάντοτε –κάποιες φορές το παριστάνει- απασχολημένος.

Και ενώ είναι έτοιμη να αφήσει τον εαυτό της έρμαιο της απελπισίας και των ανασφαλειών της, χτυπά το κουδούνι, είναι μια πολύ καλή της φίλη, συνοδοιπόρος της σε όλα από τα παιδικά της χρόνια ακόμη. Η μόνη που την ακολουθούσε πάντα σε όλα, και στα σωστά και στα λάθη. « Χαρά μου, τι καλά που ήρθες» είπε και άρχισε να τις εξηγεί για την σημερινή της μελαγχολία. Όμως η Χαρά…είχε την δική της χαρά. Είχε πρόσφατα κάνει lifting και ήταν τόσο απορροφημένη σε αυτό το θέμα που δεν κατάλαβε – η δεν προσπάθησε να καταλάβει- την ψυχική αποσύνθεση της γυναίκας. Η Χαρά μιλούσε ασταμάτητα για την διαδικασία της πλαστικής , το «εντυπωσιακό αποτέλεσμα», το πόσο αναζωογονημένη νιώθει.
Η γυναίκα ακούγοντας την φίλη της να μιλάει με τόσο πάθος για το πώς αισθάνεται 10 χρόνια νεότερη, αναπόλησε τον εαυτό της τότε που ήταν νέα…και συνειδητοποίησε την μεγαλύτερη ανασφάλεια της… «Να γερνάς μέσα σου και να το βλέπεις στον καθρέφτη» Και τι δεν θα δίνε να ήταν ξανά νέα…Θα έκανε συμφωνία με τον διάολο όπως ο Giohan Faust, θα πουλούσε την ψυχή της για να έχει ξανά τα ξέγνοιαστα νιάτα της. «Καλή μου; Με προσέχεις;» λέει η Χαρά.
« Πρέπει να κάνεις κι εσύ μια επεμβασούλα !!! Θα δεις θα ξαναγεννηθείς!»
« Μπα, Χαρά μου δεν νομίζω ότι αυτό θα λύσει τα προβλήματα μου.. γέρασα και πρέπει να το πάρω απόφαση» απαντά η γυναίκα. « Ααα μην ακούω βλακείες άκου εκεί γέρασες, δεν γεράσαμε…απλά ωριμάσαμε.»

Όλα αυτά τα οποία είναι στην κοινωνία μας αποδεικτικά στοιχεία της ευτυχίας ενός ανθρώπου είναι τελικά αυτά που δεν αξίζει να ζηλέψεις ποτέ. Μην ζηλέψεις τα υλικά…γιατί ακόμα κι αν τα αποκτήσεις πάντα θα θες κι άλλα. Μην ζηλέψεις τις σχέσεις βιτρίνα… σκέψου τι κρύβεται από πίσω, σκέψου πως όσο πιο δεμένο δείχνει το «τέλειο ζευγάρι» τόσο πιο μόνος είναι ο καθένας τους. Μια αυθεντική ανθρώπινη στιγμή είναι μια στιγμή που δεν την μοιράζεσαι απλώς…αλλά την μοιράζεσαι με κάποιον που θα σε καταλάβει. Δεν χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ανθρώπους.




juliette

Αμαρτωλές κασετίνες

Αμαρτία είναι να αντιγράφεις, αμαρτία να καπνίζεις, αμαρτία να κάνεις σεξ…αμαρτίες παιδεύουσι τέκνα και κασετίνες εκπαιδεύουσι τέκνα έτσι ώστε τα μυστικά να μένουν για πάντα μυστικά…

Μικρός έκρυβες το σκονάκι σου μέσα σε μια κασετίνα και έγραφες άριστα στο διαγώνισμα…τώρα που μεγάλωσες κρύβεις την ανήθικη πλευρά της ζωής σου σε ένα συρτάρι, σε ένα κουτί στοιβαγμένο σε μια γωνία, κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στο κούφιο πάτωμα.
Εγώ προσωπικά συνεχίζω να κρύβω τα μυστικά μου σε μια κασετίνα. Αν αυτή η κασετίνα πέσει σε λάθος χέρια ή αδιακριτα μάτια θα ακολουθήσουν καταστροφές βγαλμένες από το κουτι της πανδορας και το «φονικό» τσουνάμι των αποκαλύψεων θα ταράξει τα γαληνια νερά της ζωής μου και θα μετατραπούν σε μια λυσσασμένη τρικυμία…

Όλοι έχουμε «αμαρτωλές κασετίνες» που το περιεχόμενο τους έιναι κατασροφικό και πρέπει να μείνει για πάντα καλά κρυμμένο. Υπάρχουν κάποιοι όμως που δηλώνουν ότι δεν έχουν καμία «αμαρτωλή κασετίνα» και πως όσο και αν ψάξεις δεν θα βρεις κανένα στοιχείο του αμαρτωλού τους βίου…ο δολοφόνος όμως όταν διαπράττει το τέλειο έγκλημα εξαφανίζει όλα τα στοιχεία ώστε να μην μαθευτεί ποτέ. Κανείς δεν θα το ανακαλύψει ποτέ άρα αμαρτία δεν υφίσταται… η μήπως υφίσταται;;;

Αμαρτία υφίσταται… και το μυαλό σου γίνεται η «αμαρτωλή» κασετίνα σου. Η πράξη σου από κάτι απτό γίνεται κάτι αυθαίρετο. Όσο μεγαλώνεις γεμίζεις την κασετίνα με ενοχές και μυστικά. Έκλεψες μια τσίχλα από το ψιλικατζίδικο όταν ήσουν πέντε χρονών και έισαι ήσυχος γιατί κανείς δεν ανακάλυψε την κλεψιά σου η μήπως τελικά ακόμα και μετά από χρόνια δεν είσαι και τόσο ήσυχος; Τότε ήταν μια τσίχλα που έκλεψες, τώρα ποια είναι τα μυστικά σου;

Δεν μου καίγεται καρφί ποια είναι τα δικά σου μυστικά…εμένα με νοιάζει να έχω πάντα μαζί μου την δική μου «αμαρτωλή» κασετίνα και να την φυλάω καλά ώστε το περιεχόμενο της να μείνει κρυφό για πάντα.



Who killed Romeo?
juliette