Πέμπτη 21 Απριλίου 2011
Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011
Ημερολόγιο Ψυχοθεραπείας
Η Kay Santillo αφηγείται την εμπειρία της στην Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου
Σήμερα συνάντησα έναν γνωστικο-συμπεριφορικό θεραπευτή με σκοπό να με βοηθήσει με τα αυξανόμενα επίπεδα άγχους μου.(να τα αντιμετωπίσω δηλαδή, όχι να τα αυξήσω). Προσπάθησα η εμπειρία μου ως προπτυχιακή φοιτήτρια ψυχολογίας να μην με προκαταβάλει αρνητικά θυμούμενη τα ποντίκια του Skinner ή πληκτικές διαλέξεις που περιέγραφαν παράξενα και ενοχλητικά παραδείγματα ερεθίσματος-αντίδρασης. Παρόλα αυτά ο κύριος Ρ.Κ. ήταν αρκετά ανθρώπινος -όπως άλλωστε είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι- και περάσαμε σχεδόν μία ώρα συζητώντας για την φύση του άγχους μου και για το ποτε εμφανιζονται συνήθως οι “ακατάλληλες” αγχωτικές μου αντιδράσεις.
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου
(...)Το δύσκολο ήταν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με έναν άγνωστο και παράξενο άνθρωπο. Όμως το ότι κι εγώ του ήμουν άγνωστη με έκανε να αισθανθώ λίγο-πολύ άνετα -όσο θα μπορούσε βέβαια κάποιος που είναι αγχωτικός-. Ακόμη και το ότι μου ζήτησε να ανέβω σε μια καρέκλα, και να λέω την ώρα φωναχτά, για να αντιμετωπίσω τον φόβο μου να γίνω ρεζίλι, δεν μου φάνηκε και τελείως διεστραμμένο! Μάλιστα όταν ο Ρ.Κ πήδηξε πάνω στην καρέκλα και άρχισε να λέει την ώρα -για να με ενθαρρύνει να συμμετάσχω στην γελοιοποίηση του εαυτού μου- μου πήρε μόνο μερικά δευτερόλεπτα σκέψης- “έχω έναν πραγματικά τρελό εδω!” πρίν βρεθώ να στέκομαι πάνω στην καρέκλα και να πληροφορώ τον Ρ.Κ. πως η ώρα ήταν 12.34 και 20 δευτερόλεπτα(...)
Τρίτη 20 Φεβρουαρίου
Το να ανέβω πάνω σε μια καρέκλα έχει γίνει για 'μένα εξαρτημένη αντίδραση. Ο πατέρας μου μου έδειξε ένα παιχνίδι που είχε συναρμολογήσει,το οποίο βρισκόταν επάνω στο τραπεζι κι εγώ για να το δώ καλά...θεώρησα απαραίτητο να ανέβω επάνω σε μία καρέκλα...
Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου
(...) Τα επίπεδα του άγχους μου άρχισαν να αυξάνονται όταν μου πρότεινε να αντιμετωπίσω το συναίσθημα της ντροπής λίγο λίγο κάθε μέρα φορώντας δημόσια παράταιρες κάλτσες ή ένα σκουλαρίκι μόνο στα αυτιά ή ζητώντας ασυνήθιστα πράγματα απο διάφορα μαγαζιά. Ένιωθα να δειλιάζω στην σκέψη και μόνο όλων αυτών, όταν ο Ρ.Κ μου έιπε πως σε κάποια επόμενη συνάντηση μας θα παρακολουθούσε ενας συνάδελφος του. “Πειράζει;” με ρώτησε κάπως αφοπλιστικά “Όχι” απάντησα κι ένιωσα να βρίσκομαι σε κατάσταση συναγερμού.(....)
Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου
Σήμερα “επιτέθηκα” στην ντροπή φορώντας επίτηδες στο πανεπιστήμιο παράταιρα σκουλαρίκια. Ένιωθα οτι οι άνθρωποι με κοίταζαν, αλλά κανείς δεν είπε λέξη...
Τετάρτη 6 Μαρτίου
Καθώς περπατούσα στο super market φορώντας παράταιρες κάλτσες, ένα μόνο σκουλαρίκι κι ενα αυτοκόλλητο που έγραφε “απίστευτα ελκυστική” σκεφτόμουν τις συνέπειες που είχε στη ζωή μου το πρόγραμμα :“Επίθεση ενάντια στην ντροπή” (μια θεραπεία που σε φέρνει σε αμηχανία). Βασικά είχα μάθει πως να φαίνομαι αλλόκοτη και να μην με νοιάζει καθόλου...
Παρασκευή 19 Απριλίου
Σήμερα ο απατηλός καταληψίας συνάδελφος έιχε υλοποιηθεί, γιατί προς στιγμήν νόμισα πως ήταν καποιο ψυχολογικό τρικ του Ρ.Κ. Λοιπόν η ζωή είναι γεμάτη απο μικρές εκπλήξεις, σκέφτηκα, καθώς ο Ρ.Κ. μου έκανε την συνηθισμένη ερώτηση για το τι είχα αποκομίσει απο την τελευταία μας συνεδρία- μια ερώτηση που πρέπει να χτυπαει συναγερμό στους κλεπτομανείς!-(...)
Παρασκευή 3 Μαϊού
Αφού έδωσα αναφορά για τις συνεχιζόμενες επιτυχίες και τις όχι και τόσο επιτυχίες μου στην πρωτοβουλία για διάλογο και την διατήρηση του, ο Ρ.Κ. κι εγώ συζητήσαμε για τα υποκείμενα θέματα της κοινωνικής φοβίας μου, κι ευχαριστήθηκα με αυτο -με την συζήτηση δηλαδή, όχι με την κοινωνική μου φοβία-. Το ότι σχεδόν τρία χρόνια τώρα έιμαι φοιτήτρια ψυχολογίας έχει προφανως ακονίσει της ικανότητες της κριτικής μου αξιολόγησης. Κρίμα όμως, που, καθώς φαίνεται, μ' έχει μισοτρελάνει κιόλας!
Παρασκευή 21 Ιουνίου
(...) Ένιωσα λίγο δυσαρεστημένη που μία τόσο πολύτιμη και σημαντική εμπειρία έφτασε στο τέλος , αλλά αυτό το τέλος αφορά μόνο ένα επιφανειακό επιπεδο. Σ' ένα βαθύτερο επίπεδο αισθάνομαι ότι τα οφέλη της θεραπείας θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο , ίσως-στην καλύτερη περίπτωση- για πάντα.
Ο Ρ.Κ. με ρώτησε ,νομίζω με κάποια αγωνία,αν η θεραπεία άξιζε τον κόπο. Ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες απο το παρελθόν, όπως πχ. Εγώ ανεβασμένη σε μια καρεκλα να λεω την ώρα, να φοράω δημόσια παράταιρες κάλτσες, και να ανοιγω συζητήσεις με αγνώστους, και μπορούσα ειλικρινα να τον διαβεβαιώσω ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ποιοτικά. Δεν νιώθω πια τόσο ευαίσθητη ή αθεράπευτα ντροπαλή. Αφού όμως του έδωσα το χέρι για να τον χαιρετήσω κι έφυγα, άρχισα να αναρωτιέμαι με αγωνία τι πραγματικά πίστευε ο Ρ.Κ. για μένα...
Για το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά κανε κλικ εδώ
For the original text in english go here
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου
Σήμερα συνάντησα έναν γνωστικο-συμπεριφορικό θεραπευτή με σκοπό να με βοηθήσει με τα αυξανόμενα επίπεδα άγχους μου.(να τα αντιμετωπίσω δηλαδή, όχι να τα αυξήσω). Προσπάθησα η εμπειρία μου ως προπτυχιακή φοιτήτρια ψυχολογίας να μην με προκαταβάλει αρνητικά θυμούμενη τα ποντίκια του Skinner ή πληκτικές διαλέξεις που περιέγραφαν παράξενα και ενοχλητικά παραδείγματα ερεθίσματος-αντίδρασης. Παρόλα αυτά ο κύριος Ρ.Κ. ήταν αρκετά ανθρώπινος -όπως άλλωστε είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι- και περάσαμε σχεδόν μία ώρα συζητώντας για την φύση του άγχους μου και για το ποτε εμφανιζονται συνήθως οι “ακατάλληλες” αγχωτικές μου αντιδράσεις.
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου
(...)Το δύσκολο ήταν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με έναν άγνωστο και παράξενο άνθρωπο. Όμως το ότι κι εγώ του ήμουν άγνωστη με έκανε να αισθανθώ λίγο-πολύ άνετα -όσο θα μπορούσε βέβαια κάποιος που είναι αγχωτικός-. Ακόμη και το ότι μου ζήτησε να ανέβω σε μια καρέκλα, και να λέω την ώρα φωναχτά, για να αντιμετωπίσω τον φόβο μου να γίνω ρεζίλι, δεν μου φάνηκε και τελείως διεστραμμένο! Μάλιστα όταν ο Ρ.Κ πήδηξε πάνω στην καρέκλα και άρχισε να λέει την ώρα -για να με ενθαρρύνει να συμμετάσχω στην γελοιοποίηση του εαυτού μου- μου πήρε μόνο μερικά δευτερόλεπτα σκέψης- “έχω έναν πραγματικά τρελό εδω!” πρίν βρεθώ να στέκομαι πάνω στην καρέκλα και να πληροφορώ τον Ρ.Κ. πως η ώρα ήταν 12.34 και 20 δευτερόλεπτα(...)
Τρίτη 20 Φεβρουαρίου
Το να ανέβω πάνω σε μια καρέκλα έχει γίνει για 'μένα εξαρτημένη αντίδραση. Ο πατέρας μου μου έδειξε ένα παιχνίδι που είχε συναρμολογήσει,το οποίο βρισκόταν επάνω στο τραπεζι κι εγώ για να το δώ καλά...θεώρησα απαραίτητο να ανέβω επάνω σε μία καρέκλα...
Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου
(...) Τα επίπεδα του άγχους μου άρχισαν να αυξάνονται όταν μου πρότεινε να αντιμετωπίσω το συναίσθημα της ντροπής λίγο λίγο κάθε μέρα φορώντας δημόσια παράταιρες κάλτσες ή ένα σκουλαρίκι μόνο στα αυτιά ή ζητώντας ασυνήθιστα πράγματα απο διάφορα μαγαζιά. Ένιωθα να δειλιάζω στην σκέψη και μόνο όλων αυτών, όταν ο Ρ.Κ μου έιπε πως σε κάποια επόμενη συνάντηση μας θα παρακολουθούσε ενας συνάδελφος του. “Πειράζει;” με ρώτησε κάπως αφοπλιστικά “Όχι” απάντησα κι ένιωσα να βρίσκομαι σε κατάσταση συναγερμού.(....)
Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου
Σήμερα “επιτέθηκα” στην ντροπή φορώντας επίτηδες στο πανεπιστήμιο παράταιρα σκουλαρίκια. Ένιωθα οτι οι άνθρωποι με κοίταζαν, αλλά κανείς δεν είπε λέξη...
Τετάρτη 6 Μαρτίου
Καθώς περπατούσα στο super market φορώντας παράταιρες κάλτσες, ένα μόνο σκουλαρίκι κι ενα αυτοκόλλητο που έγραφε “απίστευτα ελκυστική” σκεφτόμουν τις συνέπειες που είχε στη ζωή μου το πρόγραμμα :“Επίθεση ενάντια στην ντροπή” (μια θεραπεία που σε φέρνει σε αμηχανία). Βασικά είχα μάθει πως να φαίνομαι αλλόκοτη και να μην με νοιάζει καθόλου...
Παρασκευή 19 Απριλίου
Σήμερα ο απατηλός καταληψίας συνάδελφος έιχε υλοποιηθεί, γιατί προς στιγμήν νόμισα πως ήταν καποιο ψυχολογικό τρικ του Ρ.Κ. Λοιπόν η ζωή είναι γεμάτη απο μικρές εκπλήξεις, σκέφτηκα, καθώς ο Ρ.Κ. μου έκανε την συνηθισμένη ερώτηση για το τι είχα αποκομίσει απο την τελευταία μας συνεδρία- μια ερώτηση που πρέπει να χτυπαει συναγερμό στους κλεπτομανείς!-(...)
Παρασκευή 3 Μαϊού
Αφού έδωσα αναφορά για τις συνεχιζόμενες επιτυχίες και τις όχι και τόσο επιτυχίες μου στην πρωτοβουλία για διάλογο και την διατήρηση του, ο Ρ.Κ. κι εγώ συζητήσαμε για τα υποκείμενα θέματα της κοινωνικής φοβίας μου, κι ευχαριστήθηκα με αυτο -με την συζήτηση δηλαδή, όχι με την κοινωνική μου φοβία-. Το ότι σχεδόν τρία χρόνια τώρα έιμαι φοιτήτρια ψυχολογίας έχει προφανως ακονίσει της ικανότητες της κριτικής μου αξιολόγησης. Κρίμα όμως, που, καθώς φαίνεται, μ' έχει μισοτρελάνει κιόλας!
Παρασκευή 21 Ιουνίου
(...) Ένιωσα λίγο δυσαρεστημένη που μία τόσο πολύτιμη και σημαντική εμπειρία έφτασε στο τέλος , αλλά αυτό το τέλος αφορά μόνο ένα επιφανειακό επιπεδο. Σ' ένα βαθύτερο επίπεδο αισθάνομαι ότι τα οφέλη της θεραπείας θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο , ίσως-στην καλύτερη περίπτωση- για πάντα.
Ο Ρ.Κ. με ρώτησε ,νομίζω με κάποια αγωνία,αν η θεραπεία άξιζε τον κόπο. Ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες απο το παρελθόν, όπως πχ. Εγώ ανεβασμένη σε μια καρεκλα να λεω την ώρα, να φοράω δημόσια παράταιρες κάλτσες, και να ανοιγω συζητήσεις με αγνώστους, και μπορούσα ειλικρινα να τον διαβεβαιώσω ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ποιοτικά. Δεν νιώθω πια τόσο ευαίσθητη ή αθεράπευτα ντροπαλή. Αφού όμως του έδωσα το χέρι για να τον χαιρετήσω κι έφυγα, άρχισα να αναρωτιέμαι με αγωνία τι πραγματικά πίστευε ο Ρ.Κ. για μένα...
Για το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά κανε κλικ εδώ
For the original text in english go here
Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011
4.29 am
Νιώθεις μόνος;
Κάλεσε τώρα, μη διστάζεις! 6977777777
Κάλεσε όποιον πιστεύεις ότι μπορεί να μετριάσει την μοναξιά σου ..ακόμα και τα κορίτσια από πάνω. Όχι;
Τι ντρέπεσαι; Τι φοβάσαι; Στοιχηματίζω πως σου άρεσε η ιδέα.
Πάρε φίλους, πάρε ΤΟΝ φίλο, πάρε εκείνη, την όποια..
Τα κορίτσια, για να επανέλθω στην ουσία, δεν υπόσχονται θαύματα. Είναι τοπική αναισθησία, που δρα ως αναλγητικό σε αναβράζουσα μορφή.
Τώρα. Πάρε (με) τώρα.
Άμεση ικανοποίηση των ενστίκτων μέσω της φαντασιακής οδού.
Σε περιμένω .
Ακούς; Εκείνες πάντα σε περιμένουν, όχι πως το ενδιαφέρον τους είναι ακλόνητο, όμως είναι εκεί.. σταθερά και με βάρδιες, μήπως παραστεί ανάγκη.
Ύστερα βέβαια θα περάσει η ζάλη και το φάρμακο, ως είθισται, αφήνει παρενέργειες. Δηλαδή, υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να νοσήσεις βαρύτερα, να αισθάνεσαι απελπισμένος ως ένα μόνο, αβοήθητο και μίζερο πλάσμα που καταφεύγει απεγνωσμένα σε βοήθεια ..χρώματος ροζ παλ.
Μα τι έχει το ροζ;
Μην τρομάζεις γιατί μπορείς πάντα να κοιμηθείς για να προλάβεις αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος όλα τα γιατρεύει.
Αν πάλι δεν κατάφερα να σε δελεάσω επαρκώς και ακόμη δεν έχεις ποιον να πάρεις, σε ποιον να τρέξεις ..μπορείς να κάνεις επίκληση στα Ύψιστα. Δεν πειράζει που δεν είσαι θρήσκος, πειράζει που νοιώθεις μικρός και μόνος.
Κάλεσε τώρα, μη διστάζεις! 6977777777
Κάλεσε όποιον πιστεύεις ότι μπορεί να μετριάσει την μοναξιά σου ..ακόμα και τα κορίτσια από πάνω. Όχι;
Τι ντρέπεσαι; Τι φοβάσαι; Στοιχηματίζω πως σου άρεσε η ιδέα.
Πάρε φίλους, πάρε ΤΟΝ φίλο, πάρε εκείνη, την όποια..
Τα κορίτσια, για να επανέλθω στην ουσία, δεν υπόσχονται θαύματα. Είναι τοπική αναισθησία, που δρα ως αναλγητικό σε αναβράζουσα μορφή.
Τώρα. Πάρε (με) τώρα.
Άμεση ικανοποίηση των ενστίκτων μέσω της φαντασιακής οδού.
Σε περιμένω .
Ακούς; Εκείνες πάντα σε περιμένουν, όχι πως το ενδιαφέρον τους είναι ακλόνητο, όμως είναι εκεί.. σταθερά και με βάρδιες, μήπως παραστεί ανάγκη.
Ύστερα βέβαια θα περάσει η ζάλη και το φάρμακο, ως είθισται, αφήνει παρενέργειες. Δηλαδή, υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να νοσήσεις βαρύτερα, να αισθάνεσαι απελπισμένος ως ένα μόνο, αβοήθητο και μίζερο πλάσμα που καταφεύγει απεγνωσμένα σε βοήθεια ..χρώματος ροζ παλ.
Μα τι έχει το ροζ;
Μην τρομάζεις γιατί μπορείς πάντα να κοιμηθείς για να προλάβεις αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος όλα τα γιατρεύει.
Αν πάλι δεν κατάφερα να σε δελεάσω επαρκώς και ακόμη δεν έχεις ποιον να πάρεις, σε ποιον να τρέξεις ..μπορείς να κάνεις επίκληση στα Ύψιστα. Δεν πειράζει που δεν είσαι θρήσκος, πειράζει που νοιώθεις μικρός και μόνος.
Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011
Για πάντα...
For an english translation press here.
Κι είναι μια μικρή στιγμή ευτυχίας που τα δάχτυλα μου κολλάνε απο το la vache qui rit που τρώω, η ανάσα μου βρωμάει την μια σταγόνα κονιάκ που ήπια, ακούω μουσική απο την σχολική μου μελαγχολία και ονειρεύομαι το αύριο. Το αύριο κυριολεκτικά, θα ξυπνήσω στις 9 θα φτιάξω ομελέτα με ένα αυγό, γαλοπούλα, αλάτι, πιπέρι και ελαιόλαδο, θα στίψω δύο ζουμερά πορτοκάλια και θα ξεκινήσω χορτάτη την μέρα μου.Θέλω να διαβάσω, να αισθανθώ σίγουρη για μια φορά ότι θα τα προλάβω. Ξέρω πως η τελειομανία μου ποτέ δεν με αφήνει να παραδοθώ σ'ενα τέτοιο συναισθημα.Ποτέ δεν είμαι αρκετή.
Θα θελα να ζω μόνη. Να ξυπνάω το πρωί, να 'ναι όλα τα πατζούρια κλειστά και φορώντας ό,τι λίγότερο να τα ανοίγω σε κάθε δωμάτιο αφήνωντας την πρωινή δροσιά να ανατριχιάσει κάθε τρίχα του κορμιού μου.
Θα θελα να ζω μαζί του. Και ξύπνια πια, να του έφτιαχνα αυγόφετες και pasta flora, να πίναμε καφέ μαζι και καθε μέρα να σκεφτομαι πόσο τυχερή ειμαι που τον έχω κάθε πρωί στο πλάι μου.
Θα θελα να ζω μόνη. Να κάνω ντους με παγωμένο νερό, να βάζω τέρμα την μουσική να ακούγεται στο μπάνιο, να στεγνώνω τα μαλλια μου χορεύοντας, να φοράω τα πιο ψηλά μου τακούνια και το πίο αέρινο μου φόρεμα και να βγαίνω να συναντήσω την νύχτα.
Θα θελα να ζω μαζί του. Να γεμίζουμε την μπανιέρα με καυτό νερό και να ανάβουμε κεράκια στο μπάνιο. Να κάνουμε μπάνιο μαζι πίνοντας κρασί και γελώντας με το πόσο γελοίοι φαντάζουμε μέσα στην τόση ρομαντζάδα.
Θα θελα να ζώ μόνη. Να έχω μια ερωτική απογοήτευση και να κοιμάμαι 5 μέρες συνεχόμενα και έπειτα να ξυπνάω σ'ένα σπίτι που αντι για να μου πει απλα “καλημέρα” μου λέει “καλως ήρθες” γιατί ειναι το σπίτι μου.
Θα θελα να ζω μαζί του. Να χτυπάμε τις πόρτες ο ένας στον άλλο μετά απο καβγά και να κάνουμε ακριβώς τις ίδιες σκέψεις όσο περιμένουμε κάποια πόρτα να ανοίξει. Κι όταν μια πόρτα ανοίγει να θυμάμαι πόσο χαζή ήμουν που του θύμωσα για αυτήν την βλακεία.
Θα ήθελα να είμαι λίγο μεγαλύτερη να χρωστάω καμιά 10αριά μαθήματα για πτυχίο και να πάρω την απόφαση να έρθω να μέινω μαζί σου. Θα βρούμε ένα σπίτι κοντά στην θάλασσα και θα το γεμίσουμε με αγάπη. Θα φτιάξουμε μια όμορφη κουζίνα και θα μαγειρεύουμε κάθε μέρα λίγο απο το μέλλον μας. Θα δώσουμε χώρο ο ένας στον άλλο και χρόνο στην σχέση μας. Θα διαλέξουμε ένα κρεβάτι χαμηλό που θα μας φέρνει κοντά στην γή και στην πραγματικότητα ώστε να μην ξεχνάμε που πατάμε και που θέλουμε να πάμε. Θα βάλουμε λευκές διάφανες κουρτίνες για να μπαίνει το φώς και ο ουρανός και να μην ξεχνάμε πως πάντα θα ήμαστε ελεύθεροι να ονειρευτούμε λιγο ουρανό και ίσως τον αποκτήσουμε κιόλας. Εγώ θα ανοίξω ένα μαγαζάκι και θα πουλάω ό,τι φτιάχνω. Θα το γεμίσω με ιδέες και handmade αντικείμενα. Θα φτιάχνω handmade καλλυντικά και θα σερβίρω τεμένια λεμονάδες και γλυκάκια. Θα μαγαπάς και θα σε αγαπώ όχι γιατί πρέπει αλλα γιατί θέλω. Θα μπορώ να φύγω όποτε βαρεθώ και να φύγεις όταν δεν μαντέχεις πιά. Και αυτό είναι το δικό μου “για πάντα”.
For an english translation press here.
Κι είναι μια μικρή στιγμή ευτυχίας που τα δάχτυλα μου κολλάνε απο το la vache qui rit που τρώω, η ανάσα μου βρωμάει την μια σταγόνα κονιάκ που ήπια, ακούω μουσική απο την σχολική μου μελαγχολία και ονειρεύομαι το αύριο. Το αύριο κυριολεκτικά, θα ξυπνήσω στις 9 θα φτιάξω ομελέτα με ένα αυγό, γαλοπούλα, αλάτι, πιπέρι και ελαιόλαδο, θα στίψω δύο ζουμερά πορτοκάλια και θα ξεκινήσω χορτάτη την μέρα μου.Θέλω να διαβάσω, να αισθανθώ σίγουρη για μια φορά ότι θα τα προλάβω. Ξέρω πως η τελειομανία μου ποτέ δεν με αφήνει να παραδοθώ σ'ενα τέτοιο συναισθημα.Ποτέ δεν είμαι αρκετή.
Θα θελα να ζω μόνη. Να ξυπνάω το πρωί, να 'ναι όλα τα πατζούρια κλειστά και φορώντας ό,τι λίγότερο να τα ανοίγω σε κάθε δωμάτιο αφήνωντας την πρωινή δροσιά να ανατριχιάσει κάθε τρίχα του κορμιού μου.
Θα θελα να ζω μαζί του. Και ξύπνια πια, να του έφτιαχνα αυγόφετες και pasta flora, να πίναμε καφέ μαζι και καθε μέρα να σκεφτομαι πόσο τυχερή ειμαι που τον έχω κάθε πρωί στο πλάι μου.
Θα θελα να ζω μόνη. Να κάνω ντους με παγωμένο νερό, να βάζω τέρμα την μουσική να ακούγεται στο μπάνιο, να στεγνώνω τα μαλλια μου χορεύοντας, να φοράω τα πιο ψηλά μου τακούνια και το πίο αέρινο μου φόρεμα και να βγαίνω να συναντήσω την νύχτα.
Θα θελα να ζω μαζί του. Να γεμίζουμε την μπανιέρα με καυτό νερό και να ανάβουμε κεράκια στο μπάνιο. Να κάνουμε μπάνιο μαζι πίνοντας κρασί και γελώντας με το πόσο γελοίοι φαντάζουμε μέσα στην τόση ρομαντζάδα.
Θα θελα να ζώ μόνη. Να έχω μια ερωτική απογοήτευση και να κοιμάμαι 5 μέρες συνεχόμενα και έπειτα να ξυπνάω σ'ένα σπίτι που αντι για να μου πει απλα “καλημέρα” μου λέει “καλως ήρθες” γιατί ειναι το σπίτι μου.
Θα θελα να ζω μαζί του. Να χτυπάμε τις πόρτες ο ένας στον άλλο μετά απο καβγά και να κάνουμε ακριβώς τις ίδιες σκέψεις όσο περιμένουμε κάποια πόρτα να ανοίξει. Κι όταν μια πόρτα ανοίγει να θυμάμαι πόσο χαζή ήμουν που του θύμωσα για αυτήν την βλακεία.
Θα ήθελα να είμαι λίγο μεγαλύτερη να χρωστάω καμιά 10αριά μαθήματα για πτυχίο και να πάρω την απόφαση να έρθω να μέινω μαζί σου. Θα βρούμε ένα σπίτι κοντά στην θάλασσα και θα το γεμίσουμε με αγάπη. Θα φτιάξουμε μια όμορφη κουζίνα και θα μαγειρεύουμε κάθε μέρα λίγο απο το μέλλον μας. Θα δώσουμε χώρο ο ένας στον άλλο και χρόνο στην σχέση μας. Θα διαλέξουμε ένα κρεβάτι χαμηλό που θα μας φέρνει κοντά στην γή και στην πραγματικότητα ώστε να μην ξεχνάμε που πατάμε και που θέλουμε να πάμε. Θα βάλουμε λευκές διάφανες κουρτίνες για να μπαίνει το φώς και ο ουρανός και να μην ξεχνάμε πως πάντα θα ήμαστε ελεύθεροι να ονειρευτούμε λιγο ουρανό και ίσως τον αποκτήσουμε κιόλας. Εγώ θα ανοίξω ένα μαγαζάκι και θα πουλάω ό,τι φτιάχνω. Θα το γεμίσω με ιδέες και handmade αντικείμενα. Θα φτιάχνω handmade καλλυντικά και θα σερβίρω τεμένια λεμονάδες και γλυκάκια. Θα μαγαπάς και θα σε αγαπώ όχι γιατί πρέπει αλλα γιατί θέλω. Θα μπορώ να φύγω όποτε βαρεθώ και να φύγεις όταν δεν μαντέχεις πιά. Και αυτό είναι το δικό μου “για πάντα”.
For an english translation press here.
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Σαμποτάζ
Θέλω αυτός ο χρόνος να μου δώσει υπερ-φυσικές ιδιότητες...αφού εδώ και καιρό μου έχουν στερήσει τις φυσικές. Τώρα πιο πολύ απο ποτέ μοιάζουν τόσο τετριμμένες και μάταιες οι ευχές που ειπώθηκαν. “Καλή χρονιά” Στα καλάθια δεν θα χωράει... “Με χαρά” Ακούγεται σαν την πιο χαζή συμβουλή που μπορεί να ακούσεις απο έναν γιατρό, του τύπου “Μην αγχώνεσαι”, και είναι σαν να του έιπες “Πονάω” και να σου απάντησε “Μην πονάς”. “Με υγεία” Ώπα ώπα, για ποια υγεία πάει η ευχή; Γιατί τα νέα δεδομένα δείχνουν όλους τους ανθρώπους άρρωστους, ψυχικά. Άρα καλύτερα να λες, “Με υγείες” ή ακόμα καλύτερα “Με τις υγείες σου!”.Έπειτα η ευχή εξειδικεύεται –όπως ονειρέυεσαι να εξειδικευτείς κι εσύ με ένα μεταπτυχιακό που θα χρυσοπληρώσεις- και αν είσαι σε μια σχέση θα σου πουν “Άντε να σε δούμε νυφούλα”, κι αν είσαι σε μια σχολή θα σου πούν “΄Αντε και με το πτυχίο”, κι αν είσαι άνεργος θα σου πούν “Υπομονή” γιατί το να σου ευχηθόύν να βρεις δουλειά τείνει να αφορά κάποιες υπερ-φυσικές ιδιότητες για τις οποίες έκανα αναφορά παραπάνω. Όπως και να χει, ούτε οι ευχές ούτε το μεταπτυχιακό σου βλέπω να πιάνουν τόπο.Εγώ θα ευχηθώ : Να μάθεις να λες τον καφέ!- Η μάλλον να πιστέψεις πως ο καφές λέγεται-
Να μπορείς να προβλέψεις το μέλλον κοιτώντας την γυάλινη μπάλα σου!-Η μάλλον να πιστέψεις πως μια γυάλινη μπάλα χωράει όλα όσα θα ζήσεις-
Να αποκτήσεις τις υπερφυσικές ικανότητες του Spiderman! - Και να ζήσεις ένα από τα διασημότερα κινηματογραφικά φιλιά-
Να αποκτήσεις μάτια λέιζερ! - Και να πιστέψεις πως θα κάνουμε σαμποτάζ με μάτια λέιζερ και με μαλλιά τιρκουάζ-
Μεταξύ μας ...εγώ μου έυχομαι τα δυο τελευταία!
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Είδηση Βόμβα!
Τα γενέθλια “γνωστού” blog αποσιωπηθηκαν απο τα ΜΜΕ. Τι δηλώνει η κοινότητα των bloggers:
“ Είναι απαράδεκτο! Δεν τους καίγεται καρφί εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο!”
Τι δηλώνουν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση :
Maria antouanetta : Είμαι αθώα,κατηγορήστε την ρουτίνα μου!
Τα ρίχνω στο καταραμένο τηλέφωνο που κρεμάω για ώρες σαν σκουλαρίκι σ’ αυτή τη δουλειά. Τα ρίχνω στο συνεχές μέτρημα του ρευστού που δεν μου φτάνει. Τα ρίχνω στα μαθήματα της σχολής που σκλαβώνουν τις πιο αποδοτικές μου ώρες. Τα ρίχνω στην παρέα που με ποτίζει κρασιά και τέλος τα ρίχνω σε όποιο πρόσωπο με ζαλίζει χωρίς να με ποτίζει σταγόνα! Θέλει περισσότερα ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝ κανεις για να αποσυντονιστεί;
The ipanema girl : Πάντα ήξερα ότι τα φτερά μου είναι πιο μεγάλα απ' όσο χωρά μια μικρή πόλη. Πάντα ήθελα μια μέρα να τα ανοίξω και να πετάξω μακριά. Τελικά το ταξίδι είναι γλυκό αλλά η νέα πόλη σκληρή και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Δύσκολες μέρες διαδέχονται απανωτά τις όμορφες. Η καρδιά σου γίνεται σκληρή και μετά τη νοιώθεις να φλέγεται. Αλλά στο τέλος ξαναγιεννιέται μέσα από τις στάχτες και είναι πιο όμορφη,γεμάτη από όλα εκείνα που αξίζει να κρατάει καλά φυλαγμένα μια καρδιά.
Μα αν και τα νοιώθω όλα αυτά, είμαι αθώα ακόμη και με περιμένουν πολλά λάθη για να πάθω και να μάθω...
Melina : Νομίζεις θα παραδεχθώ εγώ την ενοχή μου; Σαφώς και ...ναι! Έφταιξα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν. Για όσα γράφτηκαν και όσα δεν θα γραφτούν ποτέ. Για ό,τι ζώ και ό,τι βαριέμαι να ζήσω. Για κάθε “επιλογή” κι ας έιμαι απο αυτούς που θεωρούν την επιλογή ,ψευδαίσθηση. Έστω κι αν με διαβάσεις μόνο εσύ, θέλω να ξέρεις πως έιμαι αθώα γιατί ό,τι θα σου πώ έιναι λόγια δικά μου και όχι λόγια που βαλαν στο στόμα μου.
Julliette: Έχει διαφύγει εκτός πόλης και αναζητούμε τα ίχνη της. Αναμείνατε.
“ Είναι απαράδεκτο! Δεν τους καίγεται καρφί εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο!”
Τι δηλώνουν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση :
Maria antouanetta : Είμαι αθώα,κατηγορήστε την ρουτίνα μου!
Τα ρίχνω στο καταραμένο τηλέφωνο που κρεμάω για ώρες σαν σκουλαρίκι σ’ αυτή τη δουλειά. Τα ρίχνω στο συνεχές μέτρημα του ρευστού που δεν μου φτάνει. Τα ρίχνω στα μαθήματα της σχολής που σκλαβώνουν τις πιο αποδοτικές μου ώρες. Τα ρίχνω στην παρέα που με ποτίζει κρασιά και τέλος τα ρίχνω σε όποιο πρόσωπο με ζαλίζει χωρίς να με ποτίζει σταγόνα! Θέλει περισσότερα ΝΤΙΣΤΡΑΞΙΟΝ κανεις για να αποσυντονιστεί;
The ipanema girl : Πάντα ήξερα ότι τα φτερά μου είναι πιο μεγάλα απ' όσο χωρά μια μικρή πόλη. Πάντα ήθελα μια μέρα να τα ανοίξω και να πετάξω μακριά. Τελικά το ταξίδι είναι γλυκό αλλά η νέα πόλη σκληρή και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι' αυτή. Δύσκολες μέρες διαδέχονται απανωτά τις όμορφες. Η καρδιά σου γίνεται σκληρή και μετά τη νοιώθεις να φλέγεται. Αλλά στο τέλος ξαναγιεννιέται μέσα από τις στάχτες και είναι πιο όμορφη,γεμάτη από όλα εκείνα που αξίζει να κρατάει καλά φυλαγμένα μια καρδιά.
Μα αν και τα νοιώθω όλα αυτά, είμαι αθώα ακόμη και με περιμένουν πολλά λάθη για να πάθω και να μάθω...
Melina : Νομίζεις θα παραδεχθώ εγώ την ενοχή μου; Σαφώς και ...ναι! Έφταιξα για όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν. Για όσα γράφτηκαν και όσα δεν θα γραφτούν ποτέ. Για ό,τι ζώ και ό,τι βαριέμαι να ζήσω. Για κάθε “επιλογή” κι ας έιμαι απο αυτούς που θεωρούν την επιλογή ,ψευδαίσθηση. Έστω κι αν με διαβάσεις μόνο εσύ, θέλω να ξέρεις πως έιμαι αθώα γιατί ό,τι θα σου πώ έιναι λόγια δικά μου και όχι λόγια που βαλαν στο στόμα μου.
Julliette: Έχει διαφύγει εκτός πόλης και αναζητούμε τα ίχνη της. Αναμείνατε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)