Ό,τι δεν μπορείς να νιώσεις, δεν μπορείς ούτε και να το θεραπεύσεις

Η ιστορία της Ilse Gold

H Ilse ξεκινά την ιστορία της μιλώντας για το πως αισθάνθηκε και τι βίωσε μετά το εξιτήριο της από το “τρελοκομείο”. Περιγράφει την κατάσταση της ως μη ξεκάθαρη με έντονη ανησυχία και τονίζει ιδιαίτερα πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει σε αυτή την φάση η παρουσία της αδερφής της, Γκέρτα στην ζωή της. Την κατηγορεί για τον εγκλεισμό της στο ψυχιατρείο, για την παρεμβατικότητα της στην ζωή της και την ασταμάτητη επιτήρηση της. 

Η Ilse μετά το εξιτήριο έπρεπε να συνεχίσει να παίρνει νευροληπτικά φάρμακα ( Haldol), γεγονός που της δημιουργούσε ιδιαίτερη δυσφορία λόγω των παρενεργειών. Περιγράφει ότι σε εκείνη την φάση, η αδερφή της και ο ψυχίατρος την προειδοποίησαν με αυστηρότητα πως δεν πρέπει να διανοείται καν να κόψει τα φάρμακα και πως κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο. Εκείνη όμως έβλεπε τις έντονες παρενέργειες που είχαν τα φάρμακα στην καθημερινότητα της. Ήταν ιδιαίτερα ανήσυχη, εμφάνιζε έντονη εφίδρωση, βλέποντας τηλεόραση δεν μπορούσε να καθίσει με ησυχία στην πολυθρόνα της, έπρεπε να αλλάζει συνεχώς την στάση του κορμιού της όπως λέει χαρακτηριστικά, για να βολευτεί. Στο πρώτο ραντεβού με τον ψυχίατρο, πήγε χωρίς την αδερφή της, πράγμα που την έκανε να αισθανθεί αυτονομία και άνεση, όπως αναφέρει. Ωστόσο, την συγκεκριμένη εμπειρία την περιγράφει μάλλον ως μια κακή εμπειρία, καθώς ο ψυχίατρος κ. Νίντερλέντερ αγνοούσε τα περισσότερα από αυτά που έλεγε εκείνη και θεωρούσε σημαντικά. Ο κ. Νιντερλέντερ στο συγκεκριμένο ραντεβού της προτείνει να ξεκινήσει τις σταγόνες αντί για τα χάπια και της αφήνει μια προοπτική μείωσης της δόσης, πράγμα που για εκείνη αυτομάτως, όπως λέει, σημαίνει πως σε λίγο καιρό δεν θα παίρνει τα χάπια. Τα πράγματα όμως φαίνεται πως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Λόγω του ότι στην διάρκεια πρόσληψης του νέου φαρμάκου (Sigaperidol) αντιμετώπισε έντονα προβλήματα στον ύπνο, όπως λέει χαρακτηριστικά “ήταν βασανιστικό να παραμένει ήρεμα ξαπλωμένη όπως πρωτύτερα ήταν βασανιστικό να παραμένει ήρεμα καθισμένη”, πήρε για πρώτη φορά απόφαση να μειώνει από μόνη της την δόση.

 Όταν στο επόμενο ραντεβού, η Ilse μιλά στον ψυχίατρο της για τα προβλήματα της, το τρέμουλο κλπ και περιμένει από μόνος του να προτείνει την μείωση της δόσης όπως σε προηγούμενο ραντεβού της είχε πει, εκείνος είναι ιδιαίτερα αρνητικός. Όπως περιγράφει η Ilse, o κ. Νίντερλέντερ την διέκοψε με απροσδόκητη οργή σχεδόν υποτιμώντας την δυνατότητα της να καταλάβει “τις επιστημονικές αυτές πληροφορίες”. Αυτή ήταν η στιγμή όπου η Ilse έχασε κάθε ίχνος σεβασμού προς το πρόσωπό του και αποφάσισε να μην του πει ποτέ ξανά κάτι προσωπικό της. Αυτό ήταν το τελευταίο ραντεβού της με τον κ. Νίντερλέντερ.Κλείνοντας την ιστορία της λέει χαρακτηριστικά : “Και πάλι κλαίω, γιατί δεν ξέρω τι με περιμένει, και γιατί φοβάμαι.”

Η ιστορία του Ulrich Lidner

Η ιστορία του Ulrich είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσπάθησε μέσα από πολλά και διαφορετικά μονοπάτια να βρει την ίαση του από την ψυχική του ασθένεια. Πολλές φορές ακόμη κι αν ένα μονοπάτι υπόσχονταν την “απελευθέρωση” ο δρόμος ήταν δύσκολος ακόμη και αδιέξοδος. Ο ίδιος όμως μέσα από την πίστη του κυρίως στον εαυτό του δεν έχασε το κουράγιο του και συνέχισε να προσπαθεί παρ όλες τις δυσκολίες. Δυσκολεύτηκε αρκετά να κερδίσει αυτή την πίστη στον εαυτό του, γιατί ενώ ως βαθιά θρησκευόμενος έμαθε να αγαπά τους άλλους άργησε να συνειδητοποιήσει πως αυτό προϋποθέτει να αγαπάς τον εαυτό σου. Από μικρός έμαθε να πιστεύει και να αγαπά την Εκκλησία και τον Θεό καθώς οι γονείς του ήταν ένθερμοι χριστιανοί. Αυτή η βαθιά του πίστη πολλές φορές στάθηκε βοηθητική στην ψυχική του περιπέτεια ωστόσο άλλες φορές όπως αναφέρει , η αυτογνωσία και η προσωπική εξέλιξη ήταν έννοιες που δεν μπορούσε να συνδυάσει με την χριστιανική του ύπαρξη. Η ευσέβεια του κάποιες φορές υπήρξε διαφυγή από την αυτονομία.

Βαθιά ψυχικά τραύματα, όπως η αυτοκτονία του πατέρα του άλλα και προβλήματα στην καθημερινή ζωή τον οδήγησαν στην κατάθλιψη. Αναζήτησε βοήθεια σε γνώριμα μονοπάτια, σε κάποιους καθηγητές Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο όμως όταν άκουγαν την ιστορία του οικογενειακού του φορτίου άρχιζαν τις ίδιες επιστημονικοφανείς συμβουλές, όπως αναφέρει. Άρχισε να πιστεύει πως μόνο ένα θαύμα, όπως αυτά του Ιησού θα μπορούσε να τον θεραπεύσει. Αναπάντεχα όμως εκείνο το διάστημα άρχισε να χάνει όλο και περισσότερο την διάθεση του για ζωή και την ενέργεια του. Μαζί χάθηκε και η πίστη του.Αναζήτησε θεραπεία σε ένα ευαγγελικό νοσοκομείο, όπου του χορηγούσαν όλο και περισσότερα ψυχοφάρμακα. Στην συνέχεια λόγω της περιοδικότητας της κατάστασης του διαγνώσθηκε με μανιοκατάθλιψη. 

“ Τα είχαμε καταφέρει όλοι μαζί! Οι θεολόγοι, ο ψυχίατρος και ο ασταθής νεαρός ενήλικος που ήμουν : ο χρόνιος ψυχιατρικός ασθενής είχε έρθει στον κόσμο, αλλά δυστυχώς εγώ δεν είχα βρει τον εαυτό μου.” γράφει. 

Μετά από δυο απόπειρες αυτοκτονίας και την συνειδητοποίηση πως η εκκλησία και η θεολογία τον είχαν καταστήσει ανίκανο να βοηθήσει τον εαυτό του, στράφηκε στον διαλογισμό και αποφάσισε να σταματήσει τα ψυχοφάρμακα. Στο μονοπάτι του διαλογισμού περιγράφει πως βίωσε κάποιες μεταφυσικές εμπειρίες που του έδωσαν εν μέρει κάποιες απαντήσεις αλλά κυρίως ελπίδα. Μέσα από αυτά τα οράματα,όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ήρθαν υπέροχες εμπειρίες αγάπης και μετάνοιας για τα λάθη του παρελθόντος. Ωστόσο η πραγματική ζωή, του επιφύλαξε άλλες δύο κρίσεις κατάθλιψής στην διάρκεια των οποίων κανένα από τα προηγούμενα στηρίγματά του δεν φάνηκε ικανό να τον βοηθήσει. Τότε ήταν που ο αδελφός του, έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο και τον ενθάρρυνε να βγει από την αυτοκαταστροφή στην οποία βούλιαζε. 

Το τελευταίο μονοπάτι της ίασης, ο Ulrich το διένυσε τρέχοντας, κυριολεκτικά. Ξεκίνησε να κάνει τζόκινγκ και με μότο “Τρέχω για την ζωή μου” ανακάλυψε το νέο του αντικαταθλιπτικό “φάρμακο”. Μετά από 4 χρόνια τα είχε καταφέρει έχοντας μάθει να αποδέχεται τα όρια και τις αδυναμίες του. 

Το βιβλίο “Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα” αποτελεί ένα σύνολο διηγήσεων-εξομολογήσεων από ανθρώπους που βίωσαν σοβαρές ψυχιατρικές εμπειρίες και έδωσαν μάχη με διαφορετικών ειδών εξαρτήσεις. Καθένας τους τράβηξε τον δικό του δύσκολο, προσωπικό και επίπονο δρόμο. Στις ιστορίες που παρατίθενται υπάρχουν πολλές διαφορές όμως και πολλές ομοιότητες. Ίσως αξίζει κανείς να σταθεί σε αυτές τις ομοιότητες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στήριγμα στον αγώνα και άλλων ανθρώπων. Όλοι τους δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στον τρόπο που κανείς πρέπει να προσεγγίσει την θεραπεία του, κυρίως μέσα από προσωπικές αποφάσεις, συνειδητοποίηση και αυτονομία. Φαίνεται πως κανείς δεν έχει να προτείνει έτοιμες λύσεις, αλλά όλοι τους χρησιμοποίησαν την ίδια την επίπονη διαδικασία που απαιτεί να βρεις τον δικό σου προσωπικό δρόμο. Όσο όμως κι αν η εξάρτηση είναι μια διαδικασία ατομική, όλες οι ιστορίες αναφέρουν ιδιαίτερα πόσο σημαντική στάθηκε την κρίσιμη στιγμή η ύπαρξη ενός υποστηρικτικού πλέγματος, από την οικογένεια, φίλους, ειδικούς και συμπάσχοντες. Τέλος, οι πρωταγωνιστές του βιβλίου φαίνεται πως συμφωνούν σε ακόμη ένα πράγμα, τα ψυχοφάρμακα είναι ο τρόπος να καλύψεις τα προβλήματα που σε οδήγησαν στην ψυχική αρρώστια. Αυτή η “τρέλα” είναι σχεδόν το κίνητρο να αλλάξεις την ζωή σου και να γίνεις ευτυχισμένος και τα φάρμακα το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε κάνουν να χάσεις αυτό το κίνητρο.

* Παραθέτω ενδεικτικά και περιληπτικά δύο από τις ιστορίες που φιλοξενούνται στο βιβλίο:

 Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα

Εμπειρίες επιτυχημένης διακοπής νευροληπτικών, αντικαταθλιπτικών, λιθίου και άλλων ρυθμιστικών της διάθεσης, Ritalin και αγχολυτικών

Psychopharmaka absetzen: Erfolgreiches Absetzen von Neuroleptika, Antidepressiva, Phasenprophylaktika, Ritalin und Tranquilizern

Συγγραφέας: Συλλογικό έργο, Bellion Regina, Bock Carola, Boevink Wilma,Chmela Michael, Cohen Oryx, Gold Ilse,Golden Bert, Gombos Gabor, Jensen Carl Bach, Jesperson Maths, John Klaus,Johnson Bob ψυχίατρος, Kalin Manuela,Kempker Kerstin, Koehne Leo P.,Lehmann Peter, Lindner Ulrich, Milne Fiona Dale, Nettle Mary, Pini Pino,Richter Roland A., Rufer Marc, Setter Lynne, Urban Martin, Webb David,Zehentbauer Josef, Πλατανίτης Δημήτρης

Μεταφραστής: Εμμανουηλίδου Άννα

Εκδότης: Νησίδες

Προσωρινά (;) + Αγαπημένα

Τραγουδάκι mini καλοκαιρινός ύμνος που θα το ακούς πρωί τον ερχόμενο Οκτώβριο και θα ονειρεύεσαι βράδυ και νοσταλγικά το καλοκαίρι που πέρασε. Θα είσαι κι εσύ ένα απο αυτά τα κορίτσια που δείχνουν λίγο μέση και φοράνε τα στρογγυλά vintage γυαλιά της μαμάς από την εποχή που ακόμη ήταν φοιτήτρια και πίστευε πως θα αλλάξει τον κόσμο.

Θα ψάχνεις τρόπο να έισαι και να μην είσαι μαζί. Να, κάπως σαν την Rooney, αποστειρωμένη και sexy την ίδια στιγμή. 

Περιμένω την στιγμή, στο κίοσκι της γιαγιάς μου να κάτσουμε να παίξουμε μπιρίμπα.
Περιμένω την στιγμή να ρθει η αδερφή μου να μου πει πως δεν πάτωσε στις Πανελλήνιες.
Περιμένω την στιγμή να βάλω την φούστα που έφτιαξα και να κάνω μερικές γύρες γύρω από τον εαυτό μου και την ίδια στιγμή, να είμαι και να μην είμαι.

 

Ασπρόμαυρη Kirsten

Μήνυμα

ου ου καλεεεε που είσαι εσύ;
εγώ είμαι μες τα νεύρα και προσπαθώ να ηρεμήσω λιγάκι και να κοιμηθώ...
αλλά δύσκολο το βλέπω
χθές είχε γενέθλια η αδερφη μου και μαζευτηκαμε το μεσημέρι για φαγητό εδώ στο σπίτι
(ο θοδωρής και ο μπαμπάς μου στο ίδιο τραπέζι-πολύ πλάκα!)
μετα coffee and tv που λενε και οι blur
σήμερα κανονικά στο μεροκάματο και μετά χιλιάρα μηχανή και θάνατο...
πηγα επιτέλους σήμερα και πήρα το δίπλωμα οδήγησης απο την σχολή οδηγων.
σου 'χω πει γι αυτόν στην σχολή οδηγών;;; πόσο τον μισώ;; και πόσο δεν θέλω να ξαναδώ τα μούτρα του;; και ένα χρόνο τώρα που μου χει κάνει την ζωή δύσκολη;;
θα στα πω μία φορά από κοντά, προς το παρόν ανέξου απλά την γκρίνια μου.
Το γκρι γκρι γκρι αγάπη μου ξε8εμελιώνει σπίτια!

αύριο τα ίδια, το πρωί δουλεία και μετά θα κάτσω να φάμε οικογενειακώς γιατί φεύγει ο μπαμπάς μου το απόγευμα
στις 4 έχω μάθημα και τελειώνω ή στις 7 ή στις 8 (διαλέγω)
αν είσαι κέντρο στείλε μου!

Είναι η αυγή του έρωτα μας...

“ Ό,τι κίνηση κι αν κάνεις, κάθε ανάσα σου, σε νιώθω, είναι η αυγή του έρωτα μας...” τραγουδάνε οι Depeche Mode. Ένα τραγούδι ακόμα που περιγράφει την συναισθηματική αλληλοεξάρτηση -το αλληλό στην καλύτερη περίπτωση-, ένα τραγούδι ακόμα που ο ερωτευμένος περιγράφει πως νιώθει. Ένα συναίσθημα που ενώ πολλές φορές μπορεί να βιώνεται ως μοναχικό και ατομικό, ακούγωντας Depeche mode και κλαίγοντας για μια ανεκπλήρωτη αγάπη-απάτη στο πάτωμα, είναι πέρα για πέρα αλληλεπιδραστικό και κοινωνικό. “Το να υπάρχεις, σημαίνει να υπάρχεις για κάποιον, και μέσω του άλλου για τον εαυτό σου. Δεν έχεις μία υπέρτατη εσωτερική περιοχή, είσαι ολόκληρος και πάντοτε στο μεταίχμιο. Κοιτάζοντας μέσα σου βλέπεις μέσα στα μάτια του άλλου ή με τα μάτια του άλλου.” σημειώνει ο Bakhtin και παρόλο που αυτή η παραδοχή αφορά κάθε άνθρώπινη παρουσία στην ζωή που μας επηρεάζει συναισθηματικά – αν και τελικά δεν υπάρχουν καν αδιάφορες παρουσίες, όλοι σε επηρεάζουν ακόμα και με το να αδιαφορείς για αυτούς- διάβάζοντας την φράση “μέσα στα μάτια του” βλέπεις τα μάτια αυτού που στάθηκε για πολύ η για λίγο δίπλα σου ως αντικείμενο πόθου, έρωτα, αγάπης, δεσμού.

Ας ξεκινήσουμε όμως με το πως ερωτεύεται κανείς. Σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί λογικά το παράλογο -γιατί περι παράλογου πρόκειται όταν ξεροσταλίαζεις περιμένοντας μια ένδειξη αυτού του “αλληλό” που είπαμε πιο πάνω- κάποιοι ψυχολόγοι έχουν περιγράψει την διαδικάσία της αγάπης ώς εξής: αν ένα αντικείμενο έχει χαρακτηριστεί ως κατάλληλο και είναι παρόν τοτε το παρορμητικό συναίσθημα είναι η αγάπη, αν το αντικέιμενο κρίνεται ακατάλληλο και δεν είναι παρόν τότε το συναίσθημα διαμάχης είναι ο φόβος. Στην πραγματική ζωή ίσως τα πράγματα συμβαίνουν κάπως ανάποδα. Το αντικείμενο κρίνεται ως ακατάλληλο και για κάποιο λόγο είναι πανταχού παρόν, τον/την βλέπεις όπου πας και εμφανίζεται μπροστά σου σαν από μηχανής θεός- και είναι και θεός εδώ που τα λέμε-. Φυσικά όπως προβλέπεται το συναίσθημα διαμάχης που αναπτύσσεται είναι ο φόβος. “Φοβάμαι πως δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, κι αν μου μιλήσει τι θα πω;” σκέφτεσαι. Ο ερωτας λένε σε φέρνει πιο κοντά στους μεγαλύτερους σου φόβους και τυχαίνει για τον άνθρωπο αυτοί οι φόβοι να περιλαμβάνουν λίγο πολύ την απομυθοποίηση του εαυτού.

Ο εαυτός σου λοιπόν, που με τόσο κόπο έχεις οριοθετήσει – αν τα έχεις καταφέρει μέχρι τώρα- απειλείται από την οικουμενική “κατάρα” της συντροφικότητας. Στην Ιαπωνία, η λέξη αμαέ χρησιμοποιείται για να περιγράψει το απόλυτο συναίσθημα αλληλοεξάρτησης σε μια σχέση συμβίωσης και ανακούφισης στην απόλυτη αποδοχή που σου παρέχει ο άλλος. Αναφέρεται κυρίως για να περιγράψει σχέσης αγάπης μέσα στην οικογένεια αλλά είναι επίσης ένδειξη της αμοιβαίας εξάρτησης μεταξύ εραστών. Στην δική μας κοινωνία, έχω μια αίσθηση πως ενώ το ξέρουμε πως ο έρωτας και η αναζήτηση συντρόφου ορίζει σε μεγάλο βαθμό την ζωή μας, φοβόμαστε το αμαέ, γιατί κατά κάποιο τρόπο θεωρούμε ότι μας κρατάει δέσμιους σε μια συναισθηματική σχέση. Η δυτική κοινωνική επιταγή σε θέλει δυναμικό, ανεξάρτητο με πολλές εμπειρίες και ορθολογική σκέψη και αυτό φαίνεται να μην συμβαδίζει με την κατα πάσα πιθανότητα έμφυτη ανάγκη σου για αμαέ. Ακριβώς επειδή το “θερμό” συναίσθημα του έρωτα δεν μπορεί να περιορίστεί στις “ψυχρές” λογικές της αυτονόμίας, οι άνθρωποι ερωτεύονται και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Ας πούμε λοιπόν πως φοβήθηκες αρκετά για την συναισθηματική σου αυτοκυριαρχία όμως σαν ζώον -που έισαι- ενέδωσες. Το αντικέιμενο κρίθηκε κατάλληλο και για κάποιον ανεξήγητο λόγο – είναι που δεν ξεδίπλωσες ακόμη το ταμπεραμέντο σου -έμεινε παρόν. Τώρα αγαπάς. Τώρα ό,τι κίνηση κι αν κάνει, κάθε ανάσα του, τον/την νιώθεις...

Όσο κι αν ο τρόπος που γνωριστήκατε , το πρώτο σας φιλί, τα πρώτα δάκρυα ξέρεις πως είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες εκφράσεις του έρωτα όπως τον ζουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, για σένα είναι μοναδικά. Ακριβώς επειδή τα γεγονότα καταγράφονται στην μνήμη σου ως συγκινησιακά φορτισμένα, πάντα θα φέρουν μαζί τους την αίσθηση του ακούσιου και της προσήλωσης. Στοιχεία που κάνουν την αγάπη σου αυθεντική και μοναδική. Ακόμα κι αν ήταν να ξεχάσεις την γνωριμία σου με το αντικείμενο του έρωτα σου καθώς δεν ήταν μια ιδιαίτερα μοναδική ή συγκινησιακή εμπειρία θα βγει απο το ντουλάπι των αδιαφόρων εμπειριών όταν τον/την ερωτευτείς και θα πάρει διαστάσεις μαγικές. Δεν θα είναι πια ένα απόγευμα που περπατούσες και σκόνταψες. Αλλά ένα απόγευμα, που περπατούσες, σκόνταψες και άργησες να μπεις στο λεωφορείο, και εκεί γνώρισες τον έρωτα. Και φαντάσου τι θα γινόταν αν δεν σκόνταφτες;

Ήθελα απλώς να σιγουρευτώ ότι αξίζει. Να γράψω τι πιστεύω για να φτάσω σε αυτό που νιώθω. Το κάνω κι εγώ, το κάνουμε και όλοι. Προσεγγίζουμε πράγματα που δεν αναλύονται, ούτε κατανοούνται με αποτέλεσμα ενώ θέλαμε να δώσουμε μια απάντηση να εγείρονται περισσότερες ερωτήσεις. Γι αυτό δεν υπάρχει κάτι ωστέ να καταλήξω σ' αυτό. Έτσι απλά, τεχνοκρατικά και συναισθηματικά μόνο θα σου πω. Αν βρεις το κατάλληλο αντικείμενο και είναι και παρόν μην το φοβηθείς και αγάπα το.

Δεν πληρώνω τέλος.

διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας αυτό


Τέλος. Τέλη. Πολλά μικρά κι ένα πελώριο ως εκεί που φτάνει το μάτι. Και δεν εννοώ τους φόρους. «Το τέλος»
Το τέλος της σχέσης μας και άρα το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε, σαν τη προφητεία των Μάγια, ξέρω ‘γω. Της μέρας μας όπως την ξέραμε. Της γλυκιάς ρουτίνας. Όπως την ξέραμε!
Σαν να είναι το μέσα του ανθρώπου μια πλαστελίνη, που μπορεί το συναίσθημα δίχως χέρια, να πλάσει σε σχήματα ποικιλοτρόπως. Κι όταν φτάνει το πλήρωμα του Χρόνου, που μόνο αυτός γνωρίζει πότε στ’ αλήθεια έρχεται, γίνεται η πλαστελίνη ξανά μια άμορφη σκληρή μάζα, άχρωμη. Αυτό το χρώμα που βγαίνει όταν αναμιγνύεις διάφορες αποχρώσεις. Ίσως ένα αδιάφορο μουσταρδί ή ένα ψυχρό γκρίζο.
Είναι σκληρή σαν πέτρα η μάζα, γιατί έμεινε καιρό σχηματισμένη κάπως… σπιτάκι, καρδούλα, δεντράκι, αστέρι. Ξεράθηκε και τώρα θέλει ζέσταμα για να μαλακώσει. Να την κρατάς σφιχτά στα χέρια σου και να ασκείς μεθοδικά δύναμη, ώσπου να γίνει ζυμάρι. Ξεράθηκε το μέσα μας. Το δικό μου στα σίγουρα.

Και είναι τόσο αστείο αυτό που κάναμε τόσο καιρό με τα μικρά τέλη. Ανόητες αναποφάσιστες αποφάσεις που οδηγούν μαθηματικά στην φθορά και δεν σ’ αφήνουν να απολαύσεις ότι έχεις, να κάνεις αφαίμαξη. Τώρα το καταλαβαίνω καλύτερα, γιατί το πελώριο τέλος δεν σε ρωτάει και δεν προειδοποιεί. Σαν την ύπουλη ηρεμία που επικρατεί πριν από μια καταιγίδα.
Όταν καταφτάνει το τανκ για να ισοπεδώσει, είναι πολύ αργά για επιχείρηση σωτηρίας. Η Απόφαση μετουσιώνεται σε οδηγό του πολεμικού οχήματος και το μόρφωμα της σχέσης γίνεται χαλκομανία στην άσφαλτο. Μια αηδία που την λυπάσαι.