Τα 9+1 τραγούδια που τα ακούς πρωί και σου φτιάχνουν την διάθεση

Νούμερο 1



Το τραγούδι των Gorillaz ξεκινάει με σατανικό γέλιο που υπόσχεται πολλά. Το λέει βέβαια και ο τίτλος- FEEL GOOD-. Λίγο η αυθυποβολή, λίγο ο ήχος του παραδείσου στο 1.10, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Ε οκ ναι στον παράδεισο παίζει Gorillaz...

Νούμερο 2



Όταν κάποιος σου τραγουδάει σε ρυθμό ντίσκο στίχους που μέσες άκρες , πάνω κάτω, μεταφορικά και κυριολεκτικά λένε "άκου μωρό μου, η επιθυμία σου διαταγή"....τον φαντάζεσαι με δερμάτινο jacket να χορεύει αλά michael jackson και η μέρα σου δεν θέλει και πολλά ακόμη για να πάει καλά.

Νούμερο 3



Και όπως καταλαβαίνεις έχω ένα θέμα με τους άντρες που τραγουδάνε ντίσκο-ποπ  και ειδικά με αυτούς που είναι και χορευτικά τζιμάνια όπως ο Jamiroquai. 

Νούμερο 4



Katy on a mission. Κοριτσίστικη reggae κι άσε την Rihanna να ψαρεύει ρέγγες.

Νούμερο 5



Εντάξει , μου 'χεί καεί ο εγκέφαλος να το ακούω συνέχεια και ποιος  να του τό λεγε του Gotye ότι το τραγουδάκι του θα είχε τύχη εμπορικού λαϊκό- ποπ άσματος στα ελληνικά αυτιά. Όμως, δεν παύει να είναι το must τραγούδι ξυπνητήρι που περιμένεις στο κρεβάτι σου μέχρι το 1.32,  όπου πετάγεσαι με δύναμη, φέυγουν παπλώματα, μαξιλάρια, ντιβανοσκεπάσματα- οκ- και τραγουδάς 

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Νούμερο 6

Είναι και κάποιες μελαγχολικές ψυχές που δεν τους φτάνει ένας γοργός ρυθμός και ένας αισιόδοξος στίχος. Μια τέτοια ψυχή ξυπνάει και μαζί μου κάτι πρωινά που θέλω να αναπολήσω περασμένα καλοκαίρια πίνοντας ζεστό καφέ και σιγοτραγουδώντας Koop Koop...

* αισιόδοξα μελαγχολικό;

Νούμερο 7 (από την a-m)

 Βουάγιαζζζ  Βουάγιαζζζ... και ταξιδεύεις σε δευτερόλεπτα στον χωροχρόνο! Λιγουλάκι πίσω, στα 80s με την βοήθεια κόμης και ένδυσης της τραγουδίστριας, λίγο μπροστά, μέσω εναίσθησης, σε κάποιο ονειρεμένο σου ταξίδι. Που μπορεί ακόμα να μην έχεις κάνει, αλλά να, τώρα νιώθεις σαν να είσαι εκεί.

Νούμερο 8



Μην με ρωτάς. Είναι πρώτον γοητευτικός άντρας που τραγουδάει ντίσκο-ποπ - γνωστή η αδυναμία μου πια-. Είναι δεύτερον τραγούδι δεμένο με βιώματα σκυλίσια και καλοκαιρινά, τότε που κάναμε dog-sitting με την φίλη μου την a-m για να πάει το ζεύγος Ανδρεαδάκη διακοπές! Α ρε!

Νούμερο 9



Κυριακή μεσημέρι. Ταινία στην τηλεόραση.

+1...η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει. και ας ελπίσουμε πως θα είναι πρώι και θα ήμαστε ξύπνιοι

Και “απτυχίωτη” και πτωχή

Ξέρετε έχω αυτό το είδος μαλλί που το λούζεις το πρωί και το μεσημέρι δεν είσαι για να βγεις έξω. Μα έτσι κι αλλιώς δεν θα 'βγαινα γιατί χρειάζομαι τουλάχιστον ένα ευρώ για τα μεταφορικά (κέντρο και τούμπαλιν) και τρία ευρώ για ένα καφεδάκι-χυμουδάκι-ουζάκι κλπ. Και δεν μπορώ να κυκλοφορώ σαν το γύφτο με λαδωμένο μαλλί και με καβούρια στην τσέπη. Ξέρεις, το σκέφτομαι να ανάψω το θερμοσίφωνα για να λουστώ όσο το σκέφτομαι για να κόψω εισιτήριο στο λεωφορείο όσο το σκέφτομαι για να   κάτσω στο ρημαδοκαφέ να πιώ ένα ρημαδοκαφέ. Αυτά τα καβούρια, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν κάπως περίεργα στην τσέπη μου. Δεν τα φερε ακριβώς η μείωση του ρευστού που ρέει στις τσέπες μου. Γιατί όχι ότι έρεε και ποτέ. Μάλλον τα φέρε ενός είδους καταναλωτική ωριμότητα που αυτοαπονέμω όπως καταλαβαίνεις στον εαυτό μου. Ντάξει, δεν το θεωρώ και κατάκτηση γιατί είναι μια τρομοκρατία των μέσων μαζικής ενημέρωσης που εσωτερικεύθηκε. Δεν μου έκανε κακό, ούτε και στους γύρω μου, γιατί γίναμε λίγο πιο εφευρετικοί, εναλλακτικοί, εκτιμήσαμε τα απλά και άυλα της ζωής(;). Αλλά κακά τα ψέματα χάσαμε λίγο από την ανεμελιά μας. Ιδίως όταν θες να πιεις ένα ποτό παραπάνω αλλα δεν θέλεις να πάρεις ταξί, οπότε πρέπει να φύγεις ΤΩΡΑ!

Και αναζητάς μια ισορροπία. Χάνεις λίγο ανεμελιά από εδώ, βρίσκεις λίγο ανεμελία από την άλλη. Όσο το μέλλον φαντάζει αβέβαιο, και είναι σίγουρο πως δεν θα βρεις δουλειά, τόσο η λέξη “πτυχίο” ηχεί στα αυτιά σου όνειρο θερινής νυχτός. Στην τσέπη σου έχεις καβούρια. Δείχνεις ανέμελος ότι δεν σε νοιάζει αλλά στην πραγματικότητα φοβάσαι το αβέβαιο μετά. Και έρχεται ένα όνειρο φθινοπωρινής νυχτός να σου θυμίσει πως ό,τι εκλογικεύεις πιο πολύ είναι ό,τι πρέπει να αρπάξεις με νύχια και με δόντια.

Είδα ένα όνειρο, όπου ήμουν λέει στο κτίριο της Νομικής (αυτή η εποχή με στιγμάτισε ελαφρώς) και βλέπω έναν συμφοιτητή μου που στην κανονική ζωή ξέρω πως ορκίστηκε πρόσφατα. Στο όνειρο ήταν ντυμένος στην τρίχα με κοστούμι δικηγορίστικο ,γλιμμένο μαλλί και ένα backpack χαρτοφύλακα. Εγώ κυνική και αναίσθητη έκανα τσουλήθρα στο κάγκελο της σκάλας κοροϊδεύοντας τον για τον πως κατάντησε έτσι. Ο καημένος, προσπαθούσε να εξηγήσει στο κοροιδευτικό μου υποσυνείδητο πως δεν ντύθηκε έτσι από επιλογή αλλά ότι δεν μπορεί κανείς πτυχιούχος να κυκλοφορεί χωρίς κοστούμι. Απαγορεύεται.

Μετά έπεσε μαύρο και βρέθηκα γραπωμένη απο μια κολώνα στον 4ο όροφο. Απο την μια πλευρά ήταν σκάλες απότομες και φοβιστικές σαν κατηφόρα που την κατεβαίνεις με το αμάξι και κάτι μέσα σου κάτι σου λέει πως δεν θα πίασει το φρένο , κι απο την άλλη σκάλες διπλές σαν αυτές που κατεβαίνεις σε αίθουσα σινεμά. Οι υπόλοιποι κατέβαιναν κανονικά τις πρώτες σαν να είναι η μόνη επιλογή. Εγώ διάλεξα τις άλλες. Και έρχεται ένα όνειρο φθινοπωρινής νυχτός, ψυχογράφημα των μέχρι τώρα επιλογών σου, σε βάζει στον τοίχο και σου λέει διάλεξε. Για να μην μείνεις, και “απτυχίωτη”και πτωχή.

GirLs OnLy

Αυτοεκτίμηση. Έχεις;

      Ο όρος αυτοεκτίμηση έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονου επιστημονικού ενδιαφέροντος. Έχει απλωθεί όμως αρκετά ως έννοια γεγονός που καθιστά δύσκολη έως αδύνατη την κοινή αποδοχή ενός επιστημονικού ορισμού. Ίσως ενώ αποτελεί σαν όρος μέρος του καθημερινού μας λεξιλογίου αν μας ρωτούσε κάποιος τι είναι ακριβώς δεν θα μπορούσαμε να απαντήσουμε . Παρόλο που τέτοιου είδους υποθετικές έννοιες πρέπει απαράιτητα να ορίζονται με σαφή τρόπο πριν χρησιμοποιηθούν ανάλογα, ο ορισμός τους συχνά υπονοείται ακριβώς γιατί πρόκειται για λέξεις που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή γλώσσα. Τι εννοούμε λοιπόν τελικά με τον όρο αυτοεκτίμηση;

     Προσεγγίζοντας την έννοια ίσως θα πρέπει να κανείς να προσπαθήσει να ορίσει την φύση της. Ξεκινώντας απο αυτό το ζήτημα φαίνεται πως η επιστημονική κοινότητα έχει χωριστεί σε αυτούς που πιστεύουν στην συναισθηματική φύση της έννοιας, και σε αυτούς που προσεγγίζουν τον όρο μέσα από μια πιο γνωστική σκοπιά. Έτσι λοιπόν η αυτοεκτίμηση θα μπορούσε να περιγραφεί απο την μια ως το πως αισθάνεται κανείς για τον εαυτό του ,πράγμα που φαίνεται κατά την άποψη των υποστηρικτών αυτής της προσέγγισης να μην συνδέεται με αξιολογικές ή έστω λογικές σκέψεις. Από την άλλη ο όρος θα μπορούσε επίσης να περιγραφεί ως μια άποψη, μια κρίση που ενέχει αυτοαξιολόγηση ως προς ικανότητες και επιτυχίες. Ενώ λοιπόν η πρώτη προσέγγιση παρομοιάζει την αυτοεκτίμηση με το συναίσθημα της αγάπης ως προς τον εαυτό ( πράγμα το οποίο δεν ελέγχεται από την λογική) η δέυτερη “πιο γνωστική” προσέγγιση παρομοιάζει την αυτοεκτίμηση με μια απόφαση που παίρνουν οι άνθρωποι ως προς το αν τελικά είναι ικανοί και άξιοι. H αυτοεκτίμηση λοιπόν μπορεί να αναφέρεται σε μια αξιολόγηση των χαρακτηριστικών ενός ατόμου από το ίδιο το άτομο, σε μια συναισθηματική στάση ή σε μια βαθύτερη συναισθηματική επένδυση του εαυτού.

    Σε μια προσπάθεια συγκερασμού των επιστημονικών απόψεων που είδαμε παραπάνω θα μπορούσαμε να πούμε πως ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το άτομο τον εαυτό του συνεπάγεται μια συναισθηματική και παράλληλα αξιολογική στάση λαμβάνοντας υπόψιν πως ακόμη και οι αντιλήψεις που φαίνονται συναισθηματικά ουδέτερες έχουν κάποια έμμεση αξιολογική χροιά. Ο όρος αυτοεκτίμηση φαίνεται να αντιστοιχεί όχι μόνο σε μια συναισθηματική κατάσταση αλλά και στις δυνατότητες που θεωρεί ότι κατέχει το άτομο στην αντιμετώπιση διάφορων καταστάσεων και στην σχέση του με τους άλλους. Επομένως η αυτοεκτίμηση δεν συνδέεται μόνο με τα χαρακτηριστικά που αποδίδει το άτομο στον εαυτό του αλλά αφορά την έκφραση της γενικότερης λειτουργίας του ψυχισμού. Η αυτοεκτίμηση φαίνεται να συνδέεται στενά με την αυτοαντίληψη. Άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να έχουν πιο θετικά χαρακτηριστικά απο τους ανθρώπους με χαμηλή, όμως δεν πρόκειται για ταυτόσημες έννοιες. Για παράδειγμα ένα παιδί που δεν τα πάει καλά στο σχολείο μπορεί να διατηρεί το αίσθημα πως του αρέσει ο εαυτός του. Παράλληλα ένα κορίτσι ενώ θεωρεί πως έιναι όμορφη και ελκυστική πιθανόν να μην αισθάνεται καθόλου καλά με τον εαυτο της.

    Ο James σε μια προσπάθεια να ορίσει την αυτοεκτίμηση την απέδωσε μέσω ενός κλάσματος που παρανομαστή έχει τις επιδιώξεις του ατόμου και αριθμητή τις επιτυχίες του. Η αυτοεκτίμηση έιναι δηλαδή κατά τον James το πηλίκο των επιτυχιών ενός ατόμου προς τις επιδιώξεις, φιλοδοξίες ή προθέσεις του. Ο Fennel ορίζει την αυτοεκτίμηση ως την αντανάκλαση της άποψης που έχει το άτομο για τον εαυτό του και την αξία που το προσδίδει, ενώ ο Coopersmith περιγραφεί την αυτοεκτίμηση ως την προσωπική κρίση της αξίας του ατόμου, η οποία εκφράζεται με τις στάσεις που υιοθετεί σε σχέση με τον εαυτό του.

    Είτε προσεγγίσουμε τον όρο συναισθηματικά, είτε γνωστικά, είτε και τα δύο μαζι, το μόνο σίγουρο είναι πως η έννοια της αυτοεκτίμησης πάει χέρι χέρι με την ψυχική ισορροπία. Ειναι πανανθρώπινη ανάγκη να αισθάνεται κανείς περήφανος για τον εαυτό του παρά να ντρέπεται γι αυτόν, γι αυτό και γενικά οι άνθρωποι τείνουν να προστατεύουν την αίσθηση ότι αξίζουν. Μπορεί στους διάφορους πολιτισμούς ή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους οι άνθρωποι να το επιδιώκουν με τελείως διαφορετικό τρόπο, όμως έιναι σίγουρο πως πρόκειται για μια ανάγκη που αφορά όλους.

Ό,τι δεν μπορείς να νιώσεις, δεν μπορείς ούτε και να το θεραπεύσεις

Η ιστορία της Ilse Gold

H Ilse ξεκινά την ιστορία της μιλώντας για το πως αισθάνθηκε και τι βίωσε μετά το εξιτήριο της από το “τρελοκομείο”. Περιγράφει την κατάσταση της ως μη ξεκάθαρη με έντονη ανησυχία και τονίζει ιδιαίτερα πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει σε αυτή την φάση η παρουσία της αδερφής της, Γκέρτα στην ζωή της. Την κατηγορεί για τον εγκλεισμό της στο ψυχιατρείο, για την παρεμβατικότητα της στην ζωή της και την ασταμάτητη επιτήρηση της. 

Η Ilse μετά το εξιτήριο έπρεπε να συνεχίσει να παίρνει νευροληπτικά φάρμακα ( Haldol), γεγονός που της δημιουργούσε ιδιαίτερη δυσφορία λόγω των παρενεργειών. Περιγράφει ότι σε εκείνη την φάση, η αδερφή της και ο ψυχίατρος την προειδοποίησαν με αυστηρότητα πως δεν πρέπει να διανοείται καν να κόψει τα φάρμακα και πως κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο. Εκείνη όμως έβλεπε τις έντονες παρενέργειες που είχαν τα φάρμακα στην καθημερινότητα της. Ήταν ιδιαίτερα ανήσυχη, εμφάνιζε έντονη εφίδρωση, βλέποντας τηλεόραση δεν μπορούσε να καθίσει με ησυχία στην πολυθρόνα της, έπρεπε να αλλάζει συνεχώς την στάση του κορμιού της όπως λέει χαρακτηριστικά, για να βολευτεί. Στο πρώτο ραντεβού με τον ψυχίατρο, πήγε χωρίς την αδερφή της, πράγμα που την έκανε να αισθανθεί αυτονομία και άνεση, όπως αναφέρει. Ωστόσο, την συγκεκριμένη εμπειρία την περιγράφει μάλλον ως μια κακή εμπειρία, καθώς ο ψυχίατρος κ. Νίντερλέντερ αγνοούσε τα περισσότερα από αυτά που έλεγε εκείνη και θεωρούσε σημαντικά. Ο κ. Νιντερλέντερ στο συγκεκριμένο ραντεβού της προτείνει να ξεκινήσει τις σταγόνες αντί για τα χάπια και της αφήνει μια προοπτική μείωσης της δόσης, πράγμα που για εκείνη αυτομάτως, όπως λέει, σημαίνει πως σε λίγο καιρό δεν θα παίρνει τα χάπια. Τα πράγματα όμως φαίνεται πως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Λόγω του ότι στην διάρκεια πρόσληψης του νέου φαρμάκου (Sigaperidol) αντιμετώπισε έντονα προβλήματα στον ύπνο, όπως λέει χαρακτηριστικά “ήταν βασανιστικό να παραμένει ήρεμα ξαπλωμένη όπως πρωτύτερα ήταν βασανιστικό να παραμένει ήρεμα καθισμένη”, πήρε για πρώτη φορά απόφαση να μειώνει από μόνη της την δόση.

 Όταν στο επόμενο ραντεβού, η Ilse μιλά στον ψυχίατρο της για τα προβλήματα της, το τρέμουλο κλπ και περιμένει από μόνος του να προτείνει την μείωση της δόσης όπως σε προηγούμενο ραντεβού της είχε πει, εκείνος είναι ιδιαίτερα αρνητικός. Όπως περιγράφει η Ilse, o κ. Νίντερλέντερ την διέκοψε με απροσδόκητη οργή σχεδόν υποτιμώντας την δυνατότητα της να καταλάβει “τις επιστημονικές αυτές πληροφορίες”. Αυτή ήταν η στιγμή όπου η Ilse έχασε κάθε ίχνος σεβασμού προς το πρόσωπό του και αποφάσισε να μην του πει ποτέ ξανά κάτι προσωπικό της. Αυτό ήταν το τελευταίο ραντεβού της με τον κ. Νίντερλέντερ.Κλείνοντας την ιστορία της λέει χαρακτηριστικά : “Και πάλι κλαίω, γιατί δεν ξέρω τι με περιμένει, και γιατί φοβάμαι.”

Η ιστορία του Ulrich Lidner

Η ιστορία του Ulrich είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσπάθησε μέσα από πολλά και διαφορετικά μονοπάτια να βρει την ίαση του από την ψυχική του ασθένεια. Πολλές φορές ακόμη κι αν ένα μονοπάτι υπόσχονταν την “απελευθέρωση” ο δρόμος ήταν δύσκολος ακόμη και αδιέξοδος. Ο ίδιος όμως μέσα από την πίστη του κυρίως στον εαυτό του δεν έχασε το κουράγιο του και συνέχισε να προσπαθεί παρ όλες τις δυσκολίες. Δυσκολεύτηκε αρκετά να κερδίσει αυτή την πίστη στον εαυτό του, γιατί ενώ ως βαθιά θρησκευόμενος έμαθε να αγαπά τους άλλους άργησε να συνειδητοποιήσει πως αυτό προϋποθέτει να αγαπάς τον εαυτό σου. Από μικρός έμαθε να πιστεύει και να αγαπά την Εκκλησία και τον Θεό καθώς οι γονείς του ήταν ένθερμοι χριστιανοί. Αυτή η βαθιά του πίστη πολλές φορές στάθηκε βοηθητική στην ψυχική του περιπέτεια ωστόσο άλλες φορές όπως αναφέρει , η αυτογνωσία και η προσωπική εξέλιξη ήταν έννοιες που δεν μπορούσε να συνδυάσει με την χριστιανική του ύπαρξη. Η ευσέβεια του κάποιες φορές υπήρξε διαφυγή από την αυτονομία.

Βαθιά ψυχικά τραύματα, όπως η αυτοκτονία του πατέρα του άλλα και προβλήματα στην καθημερινή ζωή τον οδήγησαν στην κατάθλιψη. Αναζήτησε βοήθεια σε γνώριμα μονοπάτια, σε κάποιους καθηγητές Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο όμως όταν άκουγαν την ιστορία του οικογενειακού του φορτίου άρχιζαν τις ίδιες επιστημονικοφανείς συμβουλές, όπως αναφέρει. Άρχισε να πιστεύει πως μόνο ένα θαύμα, όπως αυτά του Ιησού θα μπορούσε να τον θεραπεύσει. Αναπάντεχα όμως εκείνο το διάστημα άρχισε να χάνει όλο και περισσότερο την διάθεση του για ζωή και την ενέργεια του. Μαζί χάθηκε και η πίστη του.Αναζήτησε θεραπεία σε ένα ευαγγελικό νοσοκομείο, όπου του χορηγούσαν όλο και περισσότερα ψυχοφάρμακα. Στην συνέχεια λόγω της περιοδικότητας της κατάστασης του διαγνώσθηκε με μανιοκατάθλιψη. 

“ Τα είχαμε καταφέρει όλοι μαζί! Οι θεολόγοι, ο ψυχίατρος και ο ασταθής νεαρός ενήλικος που ήμουν : ο χρόνιος ψυχιατρικός ασθενής είχε έρθει στον κόσμο, αλλά δυστυχώς εγώ δεν είχα βρει τον εαυτό μου.” γράφει. 

Μετά από δυο απόπειρες αυτοκτονίας και την συνειδητοποίηση πως η εκκλησία και η θεολογία τον είχαν καταστήσει ανίκανο να βοηθήσει τον εαυτό του, στράφηκε στον διαλογισμό και αποφάσισε να σταματήσει τα ψυχοφάρμακα. Στο μονοπάτι του διαλογισμού περιγράφει πως βίωσε κάποιες μεταφυσικές εμπειρίες που του έδωσαν εν μέρει κάποιες απαντήσεις αλλά κυρίως ελπίδα. Μέσα από αυτά τα οράματα,όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ήρθαν υπέροχες εμπειρίες αγάπης και μετάνοιας για τα λάθη του παρελθόντος. Ωστόσο η πραγματική ζωή, του επιφύλαξε άλλες δύο κρίσεις κατάθλιψής στην διάρκεια των οποίων κανένα από τα προηγούμενα στηρίγματά του δεν φάνηκε ικανό να τον βοηθήσει. Τότε ήταν που ο αδελφός του, έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο και τον ενθάρρυνε να βγει από την αυτοκαταστροφή στην οποία βούλιαζε. 

Το τελευταίο μονοπάτι της ίασης, ο Ulrich το διένυσε τρέχοντας, κυριολεκτικά. Ξεκίνησε να κάνει τζόκινγκ και με μότο “Τρέχω για την ζωή μου” ανακάλυψε το νέο του αντικαταθλιπτικό “φάρμακο”. Μετά από 4 χρόνια τα είχε καταφέρει έχοντας μάθει να αποδέχεται τα όρια και τις αδυναμίες του. 

Το βιβλίο “Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα” αποτελεί ένα σύνολο διηγήσεων-εξομολογήσεων από ανθρώπους που βίωσαν σοβαρές ψυχιατρικές εμπειρίες και έδωσαν μάχη με διαφορετικών ειδών εξαρτήσεις. Καθένας τους τράβηξε τον δικό του δύσκολο, προσωπικό και επίπονο δρόμο. Στις ιστορίες που παρατίθενται υπάρχουν πολλές διαφορές όμως και πολλές ομοιότητες. Ίσως αξίζει κανείς να σταθεί σε αυτές τις ομοιότητες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στήριγμα στον αγώνα και άλλων ανθρώπων. Όλοι τους δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στον τρόπο που κανείς πρέπει να προσεγγίσει την θεραπεία του, κυρίως μέσα από προσωπικές αποφάσεις, συνειδητοποίηση και αυτονομία. Φαίνεται πως κανείς δεν έχει να προτείνει έτοιμες λύσεις, αλλά όλοι τους χρησιμοποίησαν την ίδια την επίπονη διαδικασία που απαιτεί να βρεις τον δικό σου προσωπικό δρόμο. Όσο όμως κι αν η εξάρτηση είναι μια διαδικασία ατομική, όλες οι ιστορίες αναφέρουν ιδιαίτερα πόσο σημαντική στάθηκε την κρίσιμη στιγμή η ύπαρξη ενός υποστηρικτικού πλέγματος, από την οικογένεια, φίλους, ειδικούς και συμπάσχοντες. Τέλος, οι πρωταγωνιστές του βιβλίου φαίνεται πως συμφωνούν σε ακόμη ένα πράγμα, τα ψυχοφάρμακα είναι ο τρόπος να καλύψεις τα προβλήματα που σε οδήγησαν στην ψυχική αρρώστια. Αυτή η “τρέλα” είναι σχεδόν το κίνητρο να αλλάξεις την ζωή σου και να γίνεις ευτυχισμένος και τα φάρμακα το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε κάνουν να χάσεις αυτό το κίνητρο.

* Παραθέτω ενδεικτικά και περιληπτικά δύο από τις ιστορίες που φιλοξενούνται στο βιβλίο:

 Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα

Εμπειρίες επιτυχημένης διακοπής νευροληπτικών, αντικαταθλιπτικών, λιθίου και άλλων ρυθμιστικών της διάθεσης, Ritalin και αγχολυτικών

Psychopharmaka absetzen: Erfolgreiches Absetzen von Neuroleptika, Antidepressiva, Phasenprophylaktika, Ritalin und Tranquilizern

Συγγραφέας: Συλλογικό έργο, Bellion Regina, Bock Carola, Boevink Wilma,Chmela Michael, Cohen Oryx, Gold Ilse,Golden Bert, Gombos Gabor, Jensen Carl Bach, Jesperson Maths, John Klaus,Johnson Bob ψυχίατρος, Kalin Manuela,Kempker Kerstin, Koehne Leo P.,Lehmann Peter, Lindner Ulrich, Milne Fiona Dale, Nettle Mary, Pini Pino,Richter Roland A., Rufer Marc, Setter Lynne, Urban Martin, Webb David,Zehentbauer Josef, Πλατανίτης Δημήτρης

Μεταφραστής: Εμμανουηλίδου Άννα

Εκδότης: Νησίδες

Προσωρινά (;) + Αγαπημένα

Τραγουδάκι mini καλοκαιρινός ύμνος που θα το ακούς πρωί τον ερχόμενο Οκτώβριο και θα ονειρεύεσαι βράδυ και νοσταλγικά το καλοκαίρι που πέρασε. Θα είσαι κι εσύ ένα απο αυτά τα κορίτσια που δείχνουν λίγο μέση και φοράνε τα στρογγυλά vintage γυαλιά της μαμάς από την εποχή που ακόμη ήταν φοιτήτρια και πίστευε πως θα αλλάξει τον κόσμο.

Θα ψάχνεις τρόπο να έισαι και να μην είσαι μαζί. Να, κάπως σαν την Rooney, αποστειρωμένη και sexy την ίδια στιγμή. 

Περιμένω την στιγμή, στο κίοσκι της γιαγιάς μου να κάτσουμε να παίξουμε μπιρίμπα.
Περιμένω την στιγμή να ρθει η αδερφή μου να μου πει πως δεν πάτωσε στις Πανελλήνιες.
Περιμένω την στιγμή να βάλω την φούστα που έφτιαξα και να κάνω μερικές γύρες γύρω από τον εαυτό μου και την ίδια στιγμή, να είμαι και να μην είμαι.