Current Obsession : Alicia Keys

Μια τον βρίσκω, δυό τον χάνω

Συμμαζεύτηκα σήμερα και ξύπνησα μαζί με τον κόσμο. Μαζί με τον κόσμο που κοιμάται νωρίς, ξυπνάει νωρίς και πετάει τα σκουπίδια του κάθε μέρα με ευλάβεια - η μεγάλη σακούλα στον μπλέ κάδο, η μικρή με τις πορτοκαλόφλουδες στον πράσινο-.

Ξεκίνησα για να βρώ την θάλασσα...δηλαδή σκέφτηκα, μιας που ξύπνησες πάνε κάπου που στις 8 το πρωί δεν έχεις πάει ποτέ και πήγα.
Περπατώντας ξέχασα για λίγο τον προορισμό και αφέθηκα στους εκ των έξω ερεθισμούς σαν τυφλός που ψάχνει φώς...Σαν κάποιος που έχει καιρό να παρατηρήσει την φυσιολογικότητα της πρωινής καθημερινότητας.

Ο κύριος eurobank, που με το κοστούμι του κάθε πρωί σταματάει το γυαλισμένο αμάξι του κάτω από το διαμέρισμα της μητέρας του. Δένει την σακούλα με τα τάπερ στο σχοινί...εκείνη το τραβάει ενόσω σκέφτεται με τι θα τα γεμίσει πάλι. Ο κύριος eurobank θα περάσει το μεσημέρι γυρνώντας από την δουλειά και το σχοινί θα κατεβάσει γεμάτα ταπεράκια με ζεστό φαγητό ελληνίδας μάνας.

Τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο. Πάντα περπατούν αντίθετα από' μένα...κι είναι σαν να έρχονται σχεδόν κατά πάνω μου, κι είναι σαν να πρέπει να λογοδοτήσω για τον προορισμό μου. Όχι, δεν πάω σχολείο, δυστυχώς. Πάω να βρω την θάλασσα.

Τα κορίτσια του Βασιλόπουλου, με την σιδερωμένη στολή τους, ακουμπούν στα καρότσια που άλλοτε θα γεμίσουν και άλλοτε θα αδειάσουν και κάνουν το πρωινό τους τσιγάρο.

Πετυχαίνω την ώρα που τα μαγαζιά ανοίγουν.Ο υπάλληλος της Miele, κάθεται στο γκισέ με σβησμένα τα φώτα και σβησμένα τα μάτια. Τα φώτα ανοίγουν και τα μάτια αναγκάζονται.

Ο ανθοπώλης! Περιμένει αυτή την ημέρα όλο τον χρόνο, σοβαρά! Να τον έβλεπες με το βυσσινί του το σακάκι, την κόκκινη γραβάτα του και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά να στολίζει την βιτρίνα του Βαλεντίνου! Δηλαδή ήταν σαν να ξύπνησε το πρωί και είπε σήμερα θα ντυθώ...έεερωτας!

Κι ένα σωρό κόσμος που βγάζει τον σκύλο του, πρωινή βόλτα!
Είναι από τις στιγμές που σκέφτεσαι...χαλάλι να μου κατουρήσει τα χαλιά και τις φλοκάτες... αρκεί να τον έχω μαζί μου το πρωί, να πηγαίνουμε στο πάρκο, να φοράω το κόκκινο το φουσκωτό μου το μπουφάν. Τα χέρια μου παγώνουν αλλά πιάνω τα κουκουνάρια και του τα πετάω με όλη μου την δύναμη. Κι αυτός χαρούμενος τρέχει να τα πιάσει και πιστός όπως πάντα μου τα φέρνει ξανά.

Περνάω τα στενά κι έχω φτάσει σχεδόν στη Μαρτίου. Η θάλασσα είναι εκεί, την βλέπω σε κάθε στενό να με βάζει στον πειρασμό να στρίψω και να πλησιάσω. Αυτός ο κόσμος με έχει κουράσει και τον έχω κουράσει κι εγώ... Τον προτιμώ συνήθως τα βράδια που κοιμάται και τον αποφεύγω τα πρωινά που κορνάρει στην Όλγας. Σήμερα όμως οι κόρνες ακούγονται σαν εφέ στο τραγούδι των fundracar.

Κι εκεί που περπατάω, παρατηρώντας την μικρή επανάσταση μερικών μαθητών που θα περάσουν το φανάρι με κόκκινο... βρίσκω ταβάνι. Ταβάνι χαμηλό που μου κρύβει τον ουρανό κι αν ήμουν λίγους πόντους ψηλότερη θα μου έκρυβε και το κεφάλι.
Σ' αυτόν τον κόσμο ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθεί ένα ταβάνι να σου κρύψει τον ουρανό και να σε φέρει λίγο πιο κοντά στην πιθανότητα να χτυπήσεις. Να πονέσεις...να κάνεις καρούμπαλο βρε αδερφέ.

Σκέφτομαι, "ένα ακόμη τραγούδι και θα στρίψω". Ωραίο και το ταξίδι αλλά δεν πρέπει να ξεχάσω τον προορισμό. Όταν λέω "ξεκίνησα να βρω την θάλασσα" εννοώ προφανώς αυτή την μπαζωμένη υποψία θάλασσας στην νέα παραλία. Ο "κόσμος" είναι πάλι εδώ, με τα αντιανεμικά του, τα ποδήλατα, τα σκουφιά, τα γάντια. Η ώρα είναι σχεδόν 8.30, ο αέρας κρύος και αλμυρός, βάζω την κουκούλα μου και περπατάω πιο γρήγορα. Με αγχώνουν αυτοί που τρέχουν. Μου την βγαίνουν από δεξιά, τους βλέπω να με πλησιάζουν, να ιδρώνουν, να μετράνε τα βήματα και τα λεπτά... πάντα σε αναλογία τα δύο τελευταία.

Εγώ έχω στόχο το Μέγαρο. Θέλω να φτάσω εκεί που τελειώνει η ανάπλαση. Και θα φτάσω εκεί με βήμα αργό... άντε και λίγο πιο γρήγορο όταν η θερμοκρασία πέφτει επικίνδυνα...
Την θάλασσα την βρήκα, έστω αυτή την μπαζωμένη.

I want to fly away

Φέτος δεν θα είμαι κυνική

Δεν ήθελα να το παραδεχτώ, καιρό τώρα. Ήθελα να πιστεύω στο άτομο, στις ικανότητες του, στο πνεύμα, στην πολιτική, σε οτιδήποτε εκτός από τον έρωτα. Φέτος θα ξεκινήσω με την αναπόφευκτη παραδοχή, πως ο έρωτας κινεί γη και ουρανό, θέτει τον καθένα σε σταθερή τροχιά γύρω από τα θέλω και τα πρέπει του. Ο έρωτας.

Μια καλή μου φίλη, αγαπάει ένα αγόρι. Το αγόρι αυτό βρίσκεται μακριά. Τους χωρίζει η θάλασσα αλλά τους ενώνουν τόσα πολλά. Μια θάλασσα μπορεί να το κάνει λίγο πιο δύσκολο, έτσι δεν είναι; Αλλά και η στεριά δεν πάει πίσω. Ακόμη κι ένα τετραγωνικό μέτρο στεριάς είναι αρκετό να σε χωρίζει. Η φίλη μου δεν μάσησε. Εκεί που η θάλασσα σήκωσε κύματα πελώρια... εκείνη πήρε το αεροπλάνο, και πήγε. Μπορεί να ήθελε να ζήσει λίγο το σκηνικό "κάνω την μεγάλη θυσία για σένα" ή μπορεί απλώς να ήθελε να αναμετρηθεί με το ένα τετραγωνικό μέτρο στεριάς που φαίνεται πως παλεύεται πιο εύκολα. Τα φαινόμενα απατούν, τα αγόρια που αγαπούν, όχι. Και την αγαπάει.

Τα πράγματα από κοντά δεν ήταν πιο εύκολα. Ήταν όμως πιο πραγματικά. Πραγματικά συναισθήματα, πραγματικά δάκρυα. Όταν πλησίαζε ο καιρός να φύγει, του έλεγε "Κάνε κάτι να με κρατήσεις εδώ". Το έπαιζε άνετος , μέσα του ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει και πολλά και αυτό του ράγιζε την καρδιά. Είναι αυτή η άτιμη η πραγματικότητα που σου θέτει κάποιους όρους. Δεν μπορείς να ζεις σαν πρωταγωνιστής του Παπακαλιάτη.

"Συγνώμη που δεν έκανα τίποτα για να σε κρατήσω, συγνώμη για όλα τα άσχημα και δύσκολα" είπε.
"Σ'ευχαριστώ"

Current Obsession : Shannyn Sossamon

Τα διεστραμμένα cartoon

 από την τζούλς

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την γλυκιά ανάμνηση της χαμένη αθωότητας, αλλά πρέπει.

Όλοι μας σαν μικρά ζιζάνια σηκωνόμασταν από τα άγρια χαράματα κάθε Σάββατο να δούμε παιδικά και σ΄όλους μας έβαζαν οι αγαπημένοι γονείς κασέτες όταν ήθελε να ησυχάσει το κεφάλι τους. Τότε τα αθώα μας μυαλά δεν αντιλαμβάνονταν το υπονοούμενα που κρύβουν τα κινούμενα σχέδια, τώρα όμως που μεγαλώσαμε και πονηρευτήκαμε καταλάβαμε ότι δεν είναι και τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Ας πάρουμε τους Tom & Jerry για αρχή. Η ιστορία τους ξεκινάει κάπου στο 1947 με μια δύσμοιρη γάτα που μπορεί να φάει του κόσμου τα φαγητά, έχει απωθημένο το ποντίκι και έτσι τα βάσανα ξεκινάνε. Ανελέητο ξύλο στις οθόνες και σκηνές σαν μεσαιωνικά βασανιστήρια, κατά τ' άλλα αθώο και ξεκαρδιστικό κινούμενο σχέδιο. Τώρα να μην επεκταθούμε και στα ρατσιστικά στερεότυπα με την έγχρωμη μαμή ( εμπνευσμένο από την μαμή της ταινίας '' όσα παίρνει ο άνεμος'') της οποίας δεν αξιώθηκαν να δείξουν καν το πρόσωπο της παρά μόνο σ΄ένα επεισόδιο. Στο ίδιο πλαίσιο ωμής βίας κινείται και το Sylvester & Tweety που είναι σειρά της looney tunes( το λέει και τ΄ όνομα ότι κάτι δεν πάει καλά). Αχ! Παρεξηγημένες γατούλες! Μην πιάσουμε και τις άλλες σειρές της looney tunes... Eιδικά αυτόν τον θρασύτατο λαγό που ήταν τόσο μεγάλος λες και ήταν γενετικά τροποποιημένος- με την κλασσική έκφραση ''whats up doc? '' Ακόμα με στοιχειώνει. Μετά σου λένε ότι το play station εθίζει στη βία.

Πάμε σ άλλη χώρα τώρα. Το Kabamaru, το γιαπωνέζικο cartoon- anime του 1982 ,αν και εμείς εδώ το είδαμε λίγο αργότερα. Αυτός ο τζόβενος ο Σιτζούνε με τα κατάμαυρα μακρυά του μαλλιά και την φραντζούλα -που άνετα θα μπορούσε να είναι κοπέλα στη συμμορία της Sailo Moon  - και αρρωσταίνει σαν ασθενική κορασίδα. Δείτε τα αδέρφια του! Τα αδέρφια λεγότανε Κανάμε και Φουντάμπα -άντρες δεν τους έλεγες, τρανσέξουαλ ίσως- , το μακιγιάζ τους τέλειο κορίτσια και η γκαρνταρόμπα τους δεν παίζονταν. Μη περιμένετε να μιλήσω για το Dragon Ball μια εικόνα 1042 λέξεις, άνθρωποι και ζώα μια μορφή.

Πάμε Ευρώπη, στα αγαπημένα Στρουμφάκια από το Βέλγιο. Αρχικά βγήκαν σε κόμικ το 1958 και μετά σε carton. Τίγκα στα πολιτικά υπονοούμενα, δε θα πω πολλά απλά θα παραθέσω. Μπλε πλασματάκια πανομοιότυπης αισθητικής που ξεχωρίζουν παραμόνο για τον χαρακτήρα τους έκτος από το σοφό Μπαρμπα-Στρούμφ με την κόκκινη περιβολή που ήταν και αρχηγός της κοινότητας.

 Ζουν κάπου απομονωμένα στο δάσος σε μια αυτοοργανωμένη κοινωνία χωρίς χρήματα. Ανάμεσα τους υπάρχει μόνο ένα θηλυκό , η Στρουμφίτα, που στάλθηκε αρχικά ως κατάσκοπος του κακού Δρακουμέλ, μελαχρινή και άσχημη αλλά με την βοήθεια του Μπάρμπα-Στρουμφ γίνεται ένα καλό Στρούμφ με πλούσια ξανθά μαλλιά – όχι καθόλου σεξιστικό- ... α ρε Μέριλιν μας κατέστρεψες. Στην αντίπερα όχθη -του κακού-, ο μάγος Δρακουμέλ -στο κόμικ λέγονταν Garmagel- που χρειάζεται τα Στρουμφάκια για ένα μαγικό φίλτρο ώστε να φτιάξει χρυσό εννοείται μόνο για πάρτη του -o wannabe καπιτάλας της υπόθεσης- και η γάτα του η Ψιψινέλ. Το αυθεντικό της όνομα ήταν Azrael όπου στην ισλαμική θρησκεία είναι τ' όνομα του αρχάγγελου του θανάτου. Αυτή ποθεί να γευτεί την στρουμφοσάρκα και παράλληλα τρώει ξύλο όταν αποτυγχάνουν τα σχέδια του Δρακουμέλ . Γενικά με τις γάτες έχουμε ένα θέμα, όπου βια και κακό... να σου η γάτα.

1969 και μαζί με τα 70ς να σου και ο Scooby-Doo. Μια παρέα παιδιών ντετέκτιβ που εξιχνιάζουν μεταφυσικά φαινόμενα και φοράνε ρούχα της εποχής ,παντελόνια καμπάνες ,κοντές χαριτωμένες φουστίτσες και έντονου χρώματος καλτσόν και μέχρι να γεράσουμε κι εμείς αυτά θα φοράνε. Για την μεταφορά τους χρησιμοποιούν ένα βανάκι σε διακόσμηση τύπου παιδιά των λουλουδιών. Όλα καλά μέχρι εδώ όμως αυτός ο χίπης της υπόθεσης ο Shaggy και  ο κολλητός του Scooby-doo με την ακόρεστη τους όρεξη...Λυπηθείτε τους χοντρούς ρε παιδιά ! Άντε ο Scooby είναι σκύλος είναι φυσικό να μην χορταίνει ο Shaggy όμως που τρώει τον αγλέωρα και δεν παχαίνει! Χμμμ 70s ,τα ναρκωτικά δεν είχαν απαγορευτεί ακόμα , ελεύθερο πνεύμα κλπ ... τα συμπεράσματα δικά σας.

Όσο προχωράνε οι δεκαετίες τόσο μεγαλώνει και η διαστροφή. Powerpuff Girls ,ένα αμερικάνικο κινούμενο σχέδιο του 1998 με τρία κοριτσάκια που είχαν τεράστια μάτια μύγας και ανάμεσα τους μια ξανθούλα που είναι και η πιο χαζούλα της παρέας- και τα στερεότυπα καλά κρατούν-. Βοηθάνε το δήμαρχο “καθαρίζοντας” την πόλη από τους εγκληματίες και ο δήμαρχος δεν κουνάει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι παρά μόνο όταν είναι να πάρει τηλέφωνο τα κοριτσάκια , Παράλληλα για όλες τις δουλείες του τρέχει η γραμματέας του ντυμένη στα κόκκινα, με σέξι καμπύλες beyonce, αλλά πρόσωπο ποτέ δεν βλέπουμε, μόνο τις πυρρόξανθες μπούκλες. Τα μικρά κοριτσάκια λέει φτιάχτηκαν από τον Καθηγητή στο υπόγειο του. Και δεν έφτιαχνες την Wonder Woman,  τα ανήλικα κοριτσάκια σε μάραναν ανωμαλιάρη! Τη φιγούρα του Αυτό (Him) την θυμάστε; Σε άντρα πάντως δεν έφερνε! Λέτε από 'κει να εμπνεύστηκε ο mc queen τα παπούτσια;

Γενικά αν τα δούμε ως ενήλικες πια, θα δούμε πως όλα κρύβανε υπονοούμενα και διαστροφή μέσα τους ενώ παράλληλα θέλανε να περάσουν τα στερεότυπα της κάθε εποχής. Ειδικά η βιομηχανία της Disney διαπρέπει σ΄ αυτούς τους τομείς. Παρόλα αυτά δεν παύουμε να τα αγαπάμε και να αναπολούμε αυτό το κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας.

Τα 9+1 τραγούδια που τα ακούς πρωί και σου φτιάχνουν την διάθεση

Νούμερο 1



Το τραγούδι των Gorillaz ξεκινάει με σατανικό γέλιο που υπόσχεται πολλά. Το λέει βέβαια και ο τίτλος- FEEL GOOD-. Λίγο η αυθυποβολή, λίγο ο ήχος του παραδείσου στο 1.10, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Ε οκ ναι στον παράδεισο παίζει Gorillaz...

Νούμερο 2



Όταν κάποιος σου τραγουδάει σε ρυθμό ντίσκο στίχους που μέσες άκρες , πάνω κάτω, μεταφορικά και κυριολεκτικά λένε "άκου μωρό μου, η επιθυμία σου διαταγή"....τον φαντάζεσαι με δερμάτινο jacket να χορεύει αλά michael jackson και η μέρα σου δεν θέλει και πολλά ακόμη για να πάει καλά.

Νούμερο 3



Και όπως καταλαβαίνεις έχω ένα θέμα με τους άντρες που τραγουδάνε ντίσκο-ποπ  και ειδικά με αυτούς που είναι και χορευτικά τζιμάνια όπως ο Jamiroquai. 

Νούμερο 4



Katy on a mission. Κοριτσίστικη reggae κι άσε την Rihanna να ψαρεύει ρέγγες.

Νούμερο 5



Εντάξει , μου 'χεί καεί ο εγκέφαλος να το ακούω συνέχεια και ποιος  να του τό λεγε του Gotye ότι το τραγουδάκι του θα είχε τύχη εμπορικού λαϊκό- ποπ άσματος στα ελληνικά αυτιά. Όμως, δεν παύει να είναι το must τραγούδι ξυπνητήρι που περιμένεις στο κρεβάτι σου μέχρι το 1.32,  όπου πετάγεσαι με δύναμη, φέυγουν παπλώματα, μαξιλάρια, ντιβανοσκεπάσματα- οκ- και τραγουδάς 

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Νούμερο 6

Είναι και κάποιες μελαγχολικές ψυχές που δεν τους φτάνει ένας γοργός ρυθμός και ένας αισιόδοξος στίχος. Μια τέτοια ψυχή ξυπνάει και μαζί μου κάτι πρωινά που θέλω να αναπολήσω περασμένα καλοκαίρια πίνοντας ζεστό καφέ και σιγοτραγουδώντας Koop Koop...

* αισιόδοξα μελαγχολικό;

Νούμερο 7 (από την a-m)

 Βουάγιαζζζ  Βουάγιαζζζ... και ταξιδεύεις σε δευτερόλεπτα στον χωροχρόνο! Λιγουλάκι πίσω, στα 80s με την βοήθεια κόμης και ένδυσης της τραγουδίστριας, λίγο μπροστά, μέσω εναίσθησης, σε κάποιο ονειρεμένο σου ταξίδι. Που μπορεί ακόμα να μην έχεις κάνει, αλλά να, τώρα νιώθεις σαν να είσαι εκεί.

Νούμερο 8



Μην με ρωτάς. Είναι πρώτον γοητευτικός άντρας που τραγουδάει ντίσκο-ποπ - γνωστή η αδυναμία μου πια-. Είναι δεύτερον τραγούδι δεμένο με βιώματα σκυλίσια και καλοκαιρινά, τότε που κάναμε dog-sitting με την φίλη μου την a-m για να πάει το ζεύγος Ανδρεαδάκη διακοπές! Α ρε!

Νούμερο 9



Κυριακή μεσημέρι. Ταινία στην τηλεόραση.

+1...η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει. και ας ελπίσουμε πως θα είναι πρώι και θα ήμαστε ξύπνιοι