Κράτησε τα όμορφα μπουκαλάκια του κρασιού για διακοσμητικά στο σπίτι,κανε μαύρη διαφήμιση σε γνωστή εταιρία καφέ για να ντύσεις το κακτάκι σου και τσουπ, θα ανθίσει!
Κόλλα τα παπούτσια σου στην μολυβοθήκη και τα μολύβια σου στην παπουτσοθήκη...!
Αν είσαι control freak σαν κι εμένα, φτιάξε ένα αυτοσχέδιο journal με αποκόμματα απο περιοδικά...(όπως βλέπεις Σάββατο και Κυριακή δεν έχει η εβδομάδα...είναι "μη μέρες")
Τριαντάφυλλο στο αυτί και τσαχπινιά στο μάτι, η τσέπη άδεια από λεφτά μα η καρδιά γεμάτη...
the tree of love...
Μην προσπαθήσεις να κάτσεις, απευθύνεται σε κώλους συγκεκριμένων διαστάσεων!
no bullet can stop us now,we neither beg nor we won't bow, we're jammin'...
Μέρος 2ο "Street fashion from Sydney captured by the Ipanema girl...vol 3"
Είναι αστείο ή μάλλον θα το αποκαλούσα τραγική ειρωνεία ! Άμα μου έλεγες πριν από ένα χρόνο ακριβώς οτι θα φύγεις μακρυά από αυτήν την πόλη θα σ' αποκαλούσα τρελό! Πρίν 5 μήνες παρακαλούσα να φύγω μακρυά της όχι οτι δεν την αγαπούσα απλώς ένιωθα το συναίσθημα που λίγο πολύ όλοι έχουν νιώσει στη ζωή τους όταν ρουτινιάζουν ή κοινώς βιώνουν μια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση και νιώθουν οτι δεν τους χωράει ο τόπος. Από την άλλη λίγο η ανυπόφορη ζέστη, λίγο η στενότητα στα οικονομικά της παρέας και το κακό timing έκανε το καλοκαίρι να μοιάζει ασυγκίνητο και στάσιμο σ'αυτη την πολη. Μόνο που άργησα να καταλάβω οτι δεν μου έφταιγε αυτή η πόλη , με τον εαυτό μου τα είχα , για αυτό και επιδίωξα μια αλλαγή στη ζωή μου. .Δεν μετανιώνω για αυτό, ήταν μια συνειδητή απόφαση.
Σε μερικές ώρες θα βλέπω την Θεσσαλονίκη μου από ψηλά , θα διασχίζω το Αιγαίο , μια καινούρια ζωή τουλάχιστον για 4 χρόνια ξεκίνα για μένα μ ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, πράγμα που με φοβιζει και ταυτόχρονα με συναρπάζει!Το καλό είναι ότι δεν φεύγω άδεια αλλα γεμάτη αναμνήσεις και εμπειρίες που μου πρόσφερε αυτή η πολη και όχι απαραίτητα όμορφες εμπειρίες. Χαίρομαι γι αυτό γιατί μέσα από όλα αυτά που βίωσα ζώντας στη όμορφη και ανήσυχη Θεσσαλονίκη είχα την ευκαιρία να ωριμάσω, να μάθω ποιο είναι το λάθος και το σωστό και συνεχώς να γνωρίζω καινούριες καταστάσεις.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις βόλτες πάνω κάτω στην Προξένου Κορομηλά και την Ιπποδρομιου και να περιπλανιέμαι στα στενάκια της , τα fast food της Κούσκουρα που μ έχουν σώσει από στιγμές ''λιμοκτονίασης'', τα καφέ της Ζεύξιδος(που μεταξύ μας τις δεξιές πλευρές του bar εγώ τις έχω χτίσει!!), τις άπειρες σούρες που έχω κάνει σε διάφορα σκοτεινά,γκλαμουράτα,φασαριώζικα και φουτουριστικα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης(μην περιμένετε να σας ποια....δεν θα γίνω τελείως ρόμπα), , τα festival της και τις συναυλίες που είχα την χαρά να δω. Μπορώ να πω ένα δισεκατομμύριο από αναμνήσεις που αποτυπώθηκαν στον εγκέφαλο μου, ειδικά για την κατηγορία φαγητό μπορώ να δώσω ολόκληρη λίστα(τύφλα να έχουν οι γαστρονόμοι).
Όμως όλες αυτές οι αναμνήσεις δεν θα υπήρχαν και δεν θα είχαν αξία αν δεν περιβάλλονταν και από άλλους ανθρώπους. Όχι απαραίτητα φίλους κολλητούς αλλά από ανθρώπους που ήταν φίλοι μου, είτε γνωστοί, είτε γκόμενοι, είτε φίλοι φίλων, είτε συμμαθητές είτε είτε....Απλά άνθρωποι που μοιραστήκαμε πράγματα και ζήσαμε κάνοντας κάτι μαζί, μπορεί να ήταν ένα κουτσομπολιό πάνω στο καφέ ή και ένας έρωτας....
ΘΕΛΩ να πω σ όλους έσας που θα συνεχίσετε να διαμένετε στη Θεσσαλονίκη να την εκμεταλλευτείτε στο έπακρο, μην χάσετε ούτε μέρα να βιώσετε όλα αυτά τα χρώματα και αρώματα που έχει να σας προσφέρει σε κάθε γωνιά της. ΘΕΛΩ επίσης να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις τεράστιες αναμνήσεις στους ανθρώπους που κάποτε μοιραστήκαμε αυτήν πόλη και ας έχουμε πλέον απλά ένα τυπικό γεια..!! Όσο για κείνους που συνεχίζουν να είναι συνοδοιπόροι στη ζωή μου, να ζούνε έντονα (ακόμα και μ άσχημο τρόπο...όλα στο πρόγραμμα είναι, αρκεί να μην σε παίρνει από κάτω) και να με κρατάνε ενήμερη.
Όταν είσαι μικρός, γράφεις με μολύβι στις εκθέσεις, στα διαγωνίσματα, παντού. Ζωγραφίζεις με μολύβι, και σχεδιάζεις το μέλλον σου με μολύβι έχοντας την σβήστρα πάντα στο χέρι, για να διορθώνεις τυχόν λάθη σου. Όμως δεν κάνεις λάθη ακριβώς επειδή ξέρεις ότι σβήνονται. Είναι αυτή η αίσθηση πως ό,τι κι αν γίνει διορθώνεται και πως όλα περνούν από τα χέρια σου που τελικά σε κάνει πιο σίγουρο για τις επιλογές σου.
Όταν μεγαλώνεις σε υποχρεώνουν να γράφεις με στυλό, στις εκθέσεις, στα διαγωνίσματα, παντού. Δεν μπορείς να ζωγραφίσεις με στυλό και συνεπώς δεν μπορείς να σχεδιάσεις το μέλλον. Το διορθωτικό είναι καρκινογόνο και μυρίζει άσχημα, κι ενώ ξέρεις πως δεν σε παίρνει να κάνεις λάθη, γράφεις τα ρήματα με όμικρον και βάζεις λάθος τόνους.
Είναι το άγχος του να πρέπει να είσαι τέλειος, είναι πως ξέρεις πως δεν μπορείς να γεμίσεις την σελίδα με διορθωτικό, γι αυτό κάνεις τόσα λάθη. Είναι που σου ζήτησαν να γράψεις με στυλό κάτι που μόνο με μολύβι γράφεται.
Το καλοκαίρι γλιστράει σαν παγωτάκι που λιώνει στο χωνάκι σου και δεν πρόλαβες να το γλείψεις...και παραπονιέσαι για αυτή την τελευταία σταγόνα,ενώ παλιολιγούρα έχεις φάει ήδη δύο μπάλες σοκολάτα φράουλα...
Wake me up when September ends λένε οι Greenday και δεν ξέρω αν αναφέρονται στην ίδια αφόρητη μελαγχολία που αισθάνομαι κι εγώ... Συν τοις άλλοις καιρό τώρα, τοποθετούσα τις υποχρεώσεις μου την μια πάνω στην άλλη σαν κομμάτια Jenga φτιάχνοντας έναν όχι και τόσο σταθερό πύργο με αποτέλεσμα να μην ξέρω τώρα ποιο κομμάτι πρέπει να τραβήξω για να μην διαλυθεί ο πύργος μου. Και είναι πολύ πιθανό ξέρεις μπροστά στο ρίσκο της διάλυσης να μην τραβήξεις κανένα κομμάτι... Το θέμα είναι σε αυτή τη φάση να μην υπερεκτιμάς τις δυνατότητες σου. “Θα περάσω και τα 6 μαθήματα που χρωστάω”, “Θα βγάλω δίπλωμα μέσα στο μήνα” “Θα βρω επιτέλους μια δουλειά” “Θα βάψω το δωμάτιο μου” “Θα, Θα...” Βρε παιδί μου, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εν μια νυκτί θα κάνεις όσα δεν έκανες τόσες όμορφες νύχτες που περάσανε...;; Είναι καλό να έχουμε στόχους αλλα να είναι και κάπως ρεαλιστικοί ε;; Μάλλον στην εκπλήρωση των στόχων μας βοηθάει να έχουμε κάποιες σταθερές στην ζωή. Κάποιον να αγαπάμε, κάποιον να μισούμε, κάποιον να ξεσπάμε κ.ο.κ. Ευτυχώς εγώ καιρό τώρα από τους ανθρώπους γύρω μου δεν έχω παράπονο... και νομίζω ούτε αυτοί κατα βάθος έχουν παράπονο απο μένα...ασ'τους να λένε... Έτσι λοιπόν μάλλον αυτός ο Σεπτέμβριος θα περάσει χωρίς να το καταλάβω όσο εγώ θα ασχολούμαι με αγαπημένες σταθερές που επέστρεψαν, άλλες που φεύγουν, άλλες που θα κάνουν προσωρινή επίσκεψη και θα φύγουν πάλι... και άλλες που ήταν και θα έιναι εδώ – βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, γιατί έχω μάθει πια πως η ζωή είναι γεμάτη “γεωγραφικές ανατροπές” και αυτό που καθιστά κάποιον σταθερό παραγοντα εξαρτάται απο συναισθήματα και όχι απο συντεταγμένες-. Εν όσο άνθρωποι πάνε κι έρχονται, εγώ μπορεί να περάσω και κανένα μάθημα ή και να μάθω να οδηγώ, ή και να βγάλω μερικά λεφτά, ή και να αλλάξω το χρώμα των τοίχων μου...
Υ.Γ : Λατρέυω να βάζω “πρέπει¨ στην λίστα μου, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν θα κάνω ούτε τα μισά...
Παλαιόχωρα, Χανιά The water's edge, το καφέ δίπλα στη θάλασσα ή αλλιώς το καφέ της Barbie αφού όλα εδώ είναι διακοσμημένα με ροζ λουλουδάκια, τα παντζούρια είναι βαμμένα ρόζ, οι γλαστρούλες ζωγταφισμένες σε ροζ αποχρώσεις και έτσι όλα θυμίζουν ένα μικρό κουκλόσπιτο! Πάμε για ένα καφεδάκι στη Barbie;
Λουλουδάτα και εμπριμέ φουστάκια πάνω από άλλοτε γυμνά ή μαυροφορεμένα πόδια, περιπλανιούνται στο κοσμοπολίτικο Σύδνεϋ πάνω σε μπαλαρίνες για τις πρακτικές και peep toe πέδιλα για τις πιο τολμηρές. Ανδρόγυνα σακάκια φλερτάρουν με χρώματα και print ενώ οι ψηλές βάτες ολοκληρώνουν πιο edgy σύνολα που επιθυμούν να ξεχωρίσουν. Κορίτσια στον ήλιο με λουλούδια και φτερά στα μαλλιά, φορούν φλογερά κόκκινα και μπορντό κραγιόν και λένε όχι στα πολλά και βαριά κοσμήματα. Οι κομψές παρουσίες στο Σύδνεϋ περιπλανιούνται στους μεγάλους δρόμους αδημονώντας να χρωματίσουν τον γκρίζο ακόμη χειμερινό ουρανό. Τοπικός χρυσός κανόνας: όλα τα ρούχα είναι για όλες τις ώρες, όχι για να τα τρώνε οι ντουλάπες!
Μπορεί να νομίσεις ότι εδώ θα διαβάσεις πράγματα που δεν μας αρέσουν, που δεν μας νοιάζουν. Πως πρόκειται για έναν ακόμα ιστότοπο που "κραζει" τα κακώς κέιμενα και χλευάζει τα "ασήμαντα". Η χρήση της φράσης "Δεν μου καίγεται καρφί" άλλωστε εκεί παραπέμπει. Τα πράγματα εδώ όμως είναι διαφορετικά. Η φράση αυτή χρησιμοποείται ειρωνικά και μεταφορικά(επί 2). "Δεν μου καίγεται καρφί" εδώ σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η επιλογή του τίτλου βασίζεται στην αποψη ότι "Ό,τι αγνοούμε είναι τελικά αυτό που θα έπρεπε να είχαμε προσέξει".
