Έλα να ρίξουμε τις ευθύνες στις εκλείψεις, στη ζέστη του καλοκαιριού, στην έμμηνο ρήση, κοινώς στις ορμόνες..
Έλα να αποποιηθούμε των ευθυνών μας, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Τότε για κάθε φασαρία και ζαβολιά που οργανώναμε είχαμε τον κηδεμόνα να μας προστατεύει. Γλιτώναμε τιμωρίες, σβήναμε απουσίες..
- Δεν θα το ξανακάνω κυρία!
Έλα να πάρουμε το σφουγγάρι και να καθαρίσουμε το ποινικό μητρώο, λες και είναι μαυροπίνακας.. θα το ήθελες;
Αποτάσσεσαι τις ευθύνες; Αποτάσσομαι..
Λυπάμαι..
Τίποτα από όσα αναφέρω παραπάνω δεν έχει πραγματική ισχύ. Η ευθύνη των πράξεών σου καρφιτσώνεται πάνω σου και δεν έχεις διαφυγή. Τι κι αν οι ορμόνες σου χτυπάνε κόκκινο και φουντώνουν σαν ερεθισμένος υδράργυρός. Τι κι αν γέμισες το σώμα σου με ουσίες ζάλης και μέθης.
Δικαιολογίες είναι αυτές, του εσφαλμένου.
Σαν άλλη στρουθοκάμηλος χώνεις το κεφάλι στην άμμο, με τη παιδιάστικη σκέψη ότι κατάφερες να κρυφτείς. Το πελώριο σώμα σου εξέχει κατά πολύ, στο λέω εγώ που το κοιτάζω.
Και τώρα δηλαδή το βλέπω ολοκάθαρα…
Κι αν η αρετή της συγχώρεσης είναι ικανή να επουλώσει κάθε πληγή ή γρατζουνιά, μην απατάσαι…
Για να φτάσεις εκεί επιστράτευσε τον νου σου, την λογική σου, την πιο βαθιά σου συνείδηση. Την πιο καθαρή συναίσθηση. Ώστε να επωμιστείς το βάρος της ευθύνης ολότελα, να έχεις γνώση των πράξεων. Μην προσπαθήσεις να στρουθοκαμηλίσεις, δεν ωφελεί.
Ακολουθεί προσωπική τοποθέτηση αμφιβόλου σημασίας και βαρύτητας.
Αν ήμουν μέρος του λόγου, θα ήμουν αρχικά προσδιορισμός. Είναι η διαδικασία της τοποθέτησης, της έρευνας, της προσπάθειας να βρεις την βάση για να προσδιορίσεις το κάθε τι, ορθά, σύμφωνα με την υποκειμενικότητά σου. Έπειτα θα γινόμουν ένα ρήμα, πολλά ρήματα: «ονειρεύομαι, αφήνω, αφήνομαι, δίνω, δίνομαι, γνωρίζω, κατανοώ, συναισθάνομαι, συμπορεύομαι, ΠΡΑΤΤΩ»
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011
Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011
Εάν έπρεπε να ζήσω ξανά την ζωή μου
Θα τολμούσα να κάνω περισσότερα λάθη την επόμενη φορά.Θα ήμουν πιο χαλαρή. Θα ήμουν πιο ανέμελη απ' ότι ήμουν σε αυτό το ταξίδι. Θα έπαιρνα λιγότερα πράγματα στα σοβαρά. Θα ριψοκινδύνευα περισσότερο. Θα έκανα περισσότερα ταξίδια. Θα σκαρφάλωνα σε βουνά και θα κολυμπούσα σε ποτάμια.Θα έτρωγα περισσότερο παγωτό και λιγότερα φασόλια. Ίσως να είχα περισσότερα πραγματικά προβλήματα, αλλά θα είχα λιγότερα φανταστικά.
Βλέπετε είμαι από τους ανθρώπους που ζουν λογικά και με σύνεση ώρα με την ώρα και μέρα με τη μέρα. Α, είχα και τις καλές μου στιγμές και αν έπρεπε να τα ξανακάνω όλα θα είχα περισσότερες τέτοιες στιγμές. Μάλιστα θα προσπαθούσα να μην είχα τίποτα άλλο. Μόνο στιγμές, τη μία μετά την άλλη, αντί να ζω τόσα χρόνια ανησυχώντας για το αύριο. Ήμουν από τους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν ποτέ πουθενά χωρίς θερμόμετρο, ένα μπουκάλι ζεστό νερό, αδιάβροχο και ομπρέλα. Αν έπρεπε να το ξανακάνω θα ταξίδευα με λιγότερο εξοπλισμό.
Εάν έπρεπε να ξαναζήσω την ζωή μου θα άρχιζα ξυπόλυτη νωρίτερα την άνοιξη και θα έμενα έτσι αργότερα το φθινόπωρο. Θα πήγαινα σε περισσότερους χορούς. Θα έκανα περισσότερες βόλτες στο πάρκο.Θα έκοβα περισσότερες μαργαρίτες.
(Γυναίκα, 85 ετών, Burnside, 1979)
Βλέπετε είμαι από τους ανθρώπους που ζουν λογικά και με σύνεση ώρα με την ώρα και μέρα με τη μέρα. Α, είχα και τις καλές μου στιγμές και αν έπρεπε να τα ξανακάνω όλα θα είχα περισσότερες τέτοιες στιγμές. Μάλιστα θα προσπαθούσα να μην είχα τίποτα άλλο. Μόνο στιγμές, τη μία μετά την άλλη, αντί να ζω τόσα χρόνια ανησυχώντας για το αύριο. Ήμουν από τους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν ποτέ πουθενά χωρίς θερμόμετρο, ένα μπουκάλι ζεστό νερό, αδιάβροχο και ομπρέλα. Αν έπρεπε να το ξανακάνω θα ταξίδευα με λιγότερο εξοπλισμό.
Εάν έπρεπε να ξαναζήσω την ζωή μου θα άρχιζα ξυπόλυτη νωρίτερα την άνοιξη και θα έμενα έτσι αργότερα το φθινόπωρο. Θα πήγαινα σε περισσότερους χορούς. Θα έκανα περισσότερες βόλτες στο πάρκο.Θα έκοβα περισσότερες μαργαρίτες.
(Γυναίκα, 85 ετών, Burnside, 1979)
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011
Ας μιλήσουμε για αμάξια...
Το αμάξι αχρείαστο να 'ναι αλλά χρειάζεται. Πρώτον για την μεταφορά επίπλων, κυρίως όταν μετακομίζεις μια ζωή ολόκληρη μπορείς (;) να την χωρέσεις στα 4 καθίσματα όπως χώρεσε πρωτύτερα στους 4 τοίχους.Δεύτερον για την μεταφορά πτωμάτων- μαυρίζω λιγάκι το χιούμορ μου (;) γι 'αυτό θα στα πω στα εγγλέζικα. Let' s say u 've murdered your butler (although you don't have a butler) cause u specifically asked the tea to be served at 5 o 'clock (νταν) and the τea was served at 5 o'clock (ντιν νταν), μέχρι εδώ καλά... αλλά είχες και τα νεύρα σου και του την σβούριξες. Δεν μασάς! Έχεις SUV υβριδικό που σκαρφαλώνει τα βουνά και χωράει και πτώματα. Είναι τυχαίο που όλοι σου οι γείτονες έχουν αμάξια που μοιάζουν με νεκροφόρες; Μαύρο και μακρύ το θέλουν όλοι(το αμάξι τους).
Το αμάξι το θες για να πηγαίνεις στη δουλειά ρε, καταλαβαίνω.Δουλειά όμως έχεις;
Το αμάξι το θες για να μεταφέρεις τάπερ.Γιατί μια μέρα μπήκα στο αστικό με ένα τάπερ φασολάκια, δεν είχε να κάτσω και στάθηκα όρθια δίπλα σε μια κυρία που φορούσε μπεζ σουέτ παπούτσι. Μια σταγόνα (λάδι)κύλησε από το μάτι (τάπερ) μου και μπορείς να φανταστείς την συνέχεια.
Το αμάξι το θες για να πηγαίνεις στη δουλειά ρε, καταλαβαίνω.Δουλειά όμως έχεις;
Το αμάξι το θες για να μεταφέρεις τάπερ.Γιατί μια μέρα μπήκα στο αστικό με ένα τάπερ φασολάκια, δεν είχε να κάτσω και στάθηκα όρθια δίπλα σε μια κυρία που φορούσε μπεζ σουέτ παπούτσι. Μια σταγόνα (λάδι)κύλησε από το μάτι (τάπερ) μου και μπορείς να φανταστείς την συνέχεια.
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Τουρισμός (Τουρτουρισμός)
Ξέρω σου μπήκαν ιδέες, που θα κάνεις τον τουρίστα και φέτο. Γιατί ο καιρός ανοίγει...(λέμε τώρα), ήρθε και ο Απρίλιος και άρχισαμε να ταξιδεύουμε πραγματικά και φαντασιακά. Στο 'χουν πει κι άλλοι σίγουρα- που το χουν δοκιμάσει και ξέρουν- “Κάνε τον τουρίστα στην πόλη σου”. Είναι μια καλή αρχή για να απολαύσεις λίγο τουρισμό πριν το πραγματικό ταξίδι, και ένα καλό τέλος αν ξεμείνεις απο λεφτά! Μόλις περάσει ο “τουρτουρισμός” -παράγωγο του ρήματος τουρτουρίζω- θα ξεχυθείς by the white tower και θα περιμένεις μια καλοκαιρινη βροχερή μέρα να σου θυμίσει τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι.
Το έχεις βάλει στόχο τώρα που “το μέλλον έιναι έξω” να πηγαίνεις κι εσυ μια φορά το χρόνο εκεί έξω, να κλέβεις λίγο απο το μέλλον τους να το φέρνεις εδώ, να κάνεις τις συγκρίσεις σου και να γκρινιάζεις γιατί πάντα στο ίδιο καταλήγεις. Καταβάθος δεν θα ήθελες, δεν θα μπορούσες και το ξέρεις να ζήσεις μια ζωή εκεί. Καλύτερα τουρισμός παρα “τουρτουρισμος”. Και πάλι παραπονό δεν έχω, μας έκανε καλές μέρες εκεί στας Ευρώπας. Στο Βερολίνο έιχα ζήσει το -15 , είχε φοβηθεί το μάτι μου και πήρα μαζί στολή του σκι (που λέει ο λόγος) αλλά δεν μου χρειάστηκε! Την διαφορά έκαναν κυρίως οι άνθρωποι που ήταν ζεστοί, φιλόξενοι και έδωσαν διαφορετική πνοή στο ταξίδι μας! Έτσι λοιπόν αν με ρώτήσεις τι πρέπει να δείς στο Βερολίνο θα σου πω : Singerstrasse 110 και ο νωόν νοείτο... Α! Και να φας “σούσια βρώμικα” στο Mikoto!
Επόμενος σταθμός Lund, Sweden. Επιγραμματικά : Σουρεάλ συγκατοίκηση, Χιτσκοκικά τοπία, Erasmus Party με απώλειες (προσωρινές ευτυχώς), Μέτρημα σουηδικών κορονών ανα 5 λεπτά -μήπως με κλέψανε;- Επιβλητικός ναός που κάνει και τους αντίχριστους να διάβάσουν την βίβλο και το Ariman, ένα όμορφο self service καφέ που μας εκλεψε την καρδιά.
Κοπεγχάγη! Είναι αυτό που λένε “η καλή μέρα απο το πρωί φαίνεται”. Φτάνεις και ψάχνεις το hostel που έκλεισες την προηγούμενη μέρα με την ελπίδα οτι θα σε βοηθήσει λιγάκι η τύχη και όλα θα πάνε καλά.Στάθηκες όμως πραγματικά πολυ τυχερός και έγινε τελικά αυτή η τυχαία επιλογή καταλύματος μια από τις ωραιότερες ταξιδιωτικές αναμνήσεις! Αν πας Κοπεγχάγη you must “Sleep in heaven”. Μπορώ να σου πω κι άλλα πολλά, αλλά έιναι και που βαριέμαι και που σίγουρα θα πας αν όχι του χρόνου, του παραχρόνου, υπόσχεσαι; ε; Γιατί πρέπει να πας!
Για το τέλος, άφησα το καλύτερο! “Merci Sofia!” έιπε και ξανα είπε ο Manu Chao τονίζοντας πάντα στο “φι”, σαν να τραγουδούσε για την φίλη του την Σοφία! “Merci Sofia” λοιπόν για τα απίστευτα και πάμφθηνα φαγήτα και γλυκά, τους κεφάτους ανθρώπους, το λούμπεν και ψυχεδελικό Art Hostel που μας φιλοξένησε και μας έμαθε να τρώμε πρωινό σε τραπέζι που κρέμεται απο το ταβάνι και να πλένουμε και τα πιάτα μετα!
Όπως κατάλαβες αν πάρεις ταξιδιωτικές συμβουλές απο μένα θα γυρνάς απο εστιατόριο σε καφέ και τούμπαλιν! Εδώωω ο καλόοοος τουρίστας!
Το έχεις βάλει στόχο τώρα που “το μέλλον έιναι έξω” να πηγαίνεις κι εσυ μια φορά το χρόνο εκεί έξω, να κλέβεις λίγο απο το μέλλον τους να το φέρνεις εδώ, να κάνεις τις συγκρίσεις σου και να γκρινιάζεις γιατί πάντα στο ίδιο καταλήγεις. Καταβάθος δεν θα ήθελες, δεν θα μπορούσες και το ξέρεις να ζήσεις μια ζωή εκεί. Καλύτερα τουρισμός παρα “τουρτουρισμος”. Και πάλι παραπονό δεν έχω, μας έκανε καλές μέρες εκεί στας Ευρώπας. Στο Βερολίνο έιχα ζήσει το -15 , είχε φοβηθεί το μάτι μου και πήρα μαζί στολή του σκι (που λέει ο λόγος) αλλά δεν μου χρειάστηκε! Την διαφορά έκαναν κυρίως οι άνθρωποι που ήταν ζεστοί, φιλόξενοι και έδωσαν διαφορετική πνοή στο ταξίδι μας! Έτσι λοιπόν αν με ρώτήσεις τι πρέπει να δείς στο Βερολίνο θα σου πω : Singerstrasse 110 και ο νωόν νοείτο... Α! Και να φας “σούσια βρώμικα” στο Mikoto!
Επόμενος σταθμός Lund, Sweden. Επιγραμματικά : Σουρεάλ συγκατοίκηση, Χιτσκοκικά τοπία, Erasmus Party με απώλειες (προσωρινές ευτυχώς), Μέτρημα σουηδικών κορονών ανα 5 λεπτά -μήπως με κλέψανε;- Επιβλητικός ναός που κάνει και τους αντίχριστους να διάβάσουν την βίβλο και το Ariman, ένα όμορφο self service καφέ που μας εκλεψε την καρδιά.
Κοπεγχάγη! Είναι αυτό που λένε “η καλή μέρα απο το πρωί φαίνεται”. Φτάνεις και ψάχνεις το hostel που έκλεισες την προηγούμενη μέρα με την ελπίδα οτι θα σε βοηθήσει λιγάκι η τύχη και όλα θα πάνε καλά.Στάθηκες όμως πραγματικά πολυ τυχερός και έγινε τελικά αυτή η τυχαία επιλογή καταλύματος μια από τις ωραιότερες ταξιδιωτικές αναμνήσεις! Αν πας Κοπεγχάγη you must “Sleep in heaven”. Μπορώ να σου πω κι άλλα πολλά, αλλά έιναι και που βαριέμαι και που σίγουρα θα πας αν όχι του χρόνου, του παραχρόνου, υπόσχεσαι; ε; Γιατί πρέπει να πας!
Για το τέλος, άφησα το καλύτερο! “Merci Sofia!” έιπε και ξανα είπε ο Manu Chao τονίζοντας πάντα στο “φι”, σαν να τραγουδούσε για την φίλη του την Σοφία! “Merci Sofia” λοιπόν για τα απίστευτα και πάμφθηνα φαγήτα και γλυκά, τους κεφάτους ανθρώπους, το λούμπεν και ψυχεδελικό Art Hostel που μας φιλοξένησε και μας έμαθε να τρώμε πρωινό σε τραπέζι που κρέμεται απο το ταβάνι και να πλένουμε και τα πιάτα μετα!
Όπως κατάλαβες αν πάρεις ταξιδιωτικές συμβουλές απο μένα θα γυρνάς απο εστιατόριο σε καφέ και τούμπαλιν! Εδώωω ο καλόοοος τουρίστας!
Πέμπτη 21 Απριλίου 2011
Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011
Ημερολόγιο Ψυχοθεραπείας
Η Kay Santillo αφηγείται την εμπειρία της στην Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου
Σήμερα συνάντησα έναν γνωστικο-συμπεριφορικό θεραπευτή με σκοπό να με βοηθήσει με τα αυξανόμενα επίπεδα άγχους μου.(να τα αντιμετωπίσω δηλαδή, όχι να τα αυξήσω). Προσπάθησα η εμπειρία μου ως προπτυχιακή φοιτήτρια ψυχολογίας να μην με προκαταβάλει αρνητικά θυμούμενη τα ποντίκια του Skinner ή πληκτικές διαλέξεις που περιέγραφαν παράξενα και ενοχλητικά παραδείγματα ερεθίσματος-αντίδρασης. Παρόλα αυτά ο κύριος Ρ.Κ. ήταν αρκετά ανθρώπινος -όπως άλλωστε είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι- και περάσαμε σχεδόν μία ώρα συζητώντας για την φύση του άγχους μου και για το ποτε εμφανιζονται συνήθως οι “ακατάλληλες” αγχωτικές μου αντιδράσεις.
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου
(...)Το δύσκολο ήταν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με έναν άγνωστο και παράξενο άνθρωπο. Όμως το ότι κι εγώ του ήμουν άγνωστη με έκανε να αισθανθώ λίγο-πολύ άνετα -όσο θα μπορούσε βέβαια κάποιος που είναι αγχωτικός-. Ακόμη και το ότι μου ζήτησε να ανέβω σε μια καρέκλα, και να λέω την ώρα φωναχτά, για να αντιμετωπίσω τον φόβο μου να γίνω ρεζίλι, δεν μου φάνηκε και τελείως διεστραμμένο! Μάλιστα όταν ο Ρ.Κ πήδηξε πάνω στην καρέκλα και άρχισε να λέει την ώρα -για να με ενθαρρύνει να συμμετάσχω στην γελοιοποίηση του εαυτού μου- μου πήρε μόνο μερικά δευτερόλεπτα σκέψης- “έχω έναν πραγματικά τρελό εδω!” πρίν βρεθώ να στέκομαι πάνω στην καρέκλα και να πληροφορώ τον Ρ.Κ. πως η ώρα ήταν 12.34 και 20 δευτερόλεπτα(...)
Τρίτη 20 Φεβρουαρίου
Το να ανέβω πάνω σε μια καρέκλα έχει γίνει για 'μένα εξαρτημένη αντίδραση. Ο πατέρας μου μου έδειξε ένα παιχνίδι που είχε συναρμολογήσει,το οποίο βρισκόταν επάνω στο τραπεζι κι εγώ για να το δώ καλά...θεώρησα απαραίτητο να ανέβω επάνω σε μία καρέκλα...
Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου
(...) Τα επίπεδα του άγχους μου άρχισαν να αυξάνονται όταν μου πρότεινε να αντιμετωπίσω το συναίσθημα της ντροπής λίγο λίγο κάθε μέρα φορώντας δημόσια παράταιρες κάλτσες ή ένα σκουλαρίκι μόνο στα αυτιά ή ζητώντας ασυνήθιστα πράγματα απο διάφορα μαγαζιά. Ένιωθα να δειλιάζω στην σκέψη και μόνο όλων αυτών, όταν ο Ρ.Κ μου έιπε πως σε κάποια επόμενη συνάντηση μας θα παρακολουθούσε ενας συνάδελφος του. “Πειράζει;” με ρώτησε κάπως αφοπλιστικά “Όχι” απάντησα κι ένιωσα να βρίσκομαι σε κατάσταση συναγερμού.(....)
Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου
Σήμερα “επιτέθηκα” στην ντροπή φορώντας επίτηδες στο πανεπιστήμιο παράταιρα σκουλαρίκια. Ένιωθα οτι οι άνθρωποι με κοίταζαν, αλλά κανείς δεν είπε λέξη...
Τετάρτη 6 Μαρτίου
Καθώς περπατούσα στο super market φορώντας παράταιρες κάλτσες, ένα μόνο σκουλαρίκι κι ενα αυτοκόλλητο που έγραφε “απίστευτα ελκυστική” σκεφτόμουν τις συνέπειες που είχε στη ζωή μου το πρόγραμμα :“Επίθεση ενάντια στην ντροπή” (μια θεραπεία που σε φέρνει σε αμηχανία). Βασικά είχα μάθει πως να φαίνομαι αλλόκοτη και να μην με νοιάζει καθόλου...
Παρασκευή 19 Απριλίου
Σήμερα ο απατηλός καταληψίας συνάδελφος έιχε υλοποιηθεί, γιατί προς στιγμήν νόμισα πως ήταν καποιο ψυχολογικό τρικ του Ρ.Κ. Λοιπόν η ζωή είναι γεμάτη απο μικρές εκπλήξεις, σκέφτηκα, καθώς ο Ρ.Κ. μου έκανε την συνηθισμένη ερώτηση για το τι είχα αποκομίσει απο την τελευταία μας συνεδρία- μια ερώτηση που πρέπει να χτυπαει συναγερμό στους κλεπτομανείς!-(...)
Παρασκευή 3 Μαϊού
Αφού έδωσα αναφορά για τις συνεχιζόμενες επιτυχίες και τις όχι και τόσο επιτυχίες μου στην πρωτοβουλία για διάλογο και την διατήρηση του, ο Ρ.Κ. κι εγώ συζητήσαμε για τα υποκείμενα θέματα της κοινωνικής φοβίας μου, κι ευχαριστήθηκα με αυτο -με την συζήτηση δηλαδή, όχι με την κοινωνική μου φοβία-. Το ότι σχεδόν τρία χρόνια τώρα έιμαι φοιτήτρια ψυχολογίας έχει προφανως ακονίσει της ικανότητες της κριτικής μου αξιολόγησης. Κρίμα όμως, που, καθώς φαίνεται, μ' έχει μισοτρελάνει κιόλας!
Παρασκευή 21 Ιουνίου
(...) Ένιωσα λίγο δυσαρεστημένη που μία τόσο πολύτιμη και σημαντική εμπειρία έφτασε στο τέλος , αλλά αυτό το τέλος αφορά μόνο ένα επιφανειακό επιπεδο. Σ' ένα βαθύτερο επίπεδο αισθάνομαι ότι τα οφέλη της θεραπείας θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο , ίσως-στην καλύτερη περίπτωση- για πάντα.
Ο Ρ.Κ. με ρώτησε ,νομίζω με κάποια αγωνία,αν η θεραπεία άξιζε τον κόπο. Ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες απο το παρελθόν, όπως πχ. Εγώ ανεβασμένη σε μια καρεκλα να λεω την ώρα, να φοράω δημόσια παράταιρες κάλτσες, και να ανοιγω συζητήσεις με αγνώστους, και μπορούσα ειλικρινα να τον διαβεβαιώσω ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ποιοτικά. Δεν νιώθω πια τόσο ευαίσθητη ή αθεράπευτα ντροπαλή. Αφού όμως του έδωσα το χέρι για να τον χαιρετήσω κι έφυγα, άρχισα να αναρωτιέμαι με αγωνία τι πραγματικά πίστευε ο Ρ.Κ. για μένα...
Για το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά κανε κλικ εδώ
For the original text in english go here
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου
Σήμερα συνάντησα έναν γνωστικο-συμπεριφορικό θεραπευτή με σκοπό να με βοηθήσει με τα αυξανόμενα επίπεδα άγχους μου.(να τα αντιμετωπίσω δηλαδή, όχι να τα αυξήσω). Προσπάθησα η εμπειρία μου ως προπτυχιακή φοιτήτρια ψυχολογίας να μην με προκαταβάλει αρνητικά θυμούμενη τα ποντίκια του Skinner ή πληκτικές διαλέξεις που περιέγραφαν παράξενα και ενοχλητικά παραδείγματα ερεθίσματος-αντίδρασης. Παρόλα αυτά ο κύριος Ρ.Κ. ήταν αρκετά ανθρώπινος -όπως άλλωστε είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι- και περάσαμε σχεδόν μία ώρα συζητώντας για την φύση του άγχους μου και για το ποτε εμφανιζονται συνήθως οι “ακατάλληλες” αγχωτικές μου αντιδράσεις.
Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου
(...)Το δύσκολο ήταν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με έναν άγνωστο και παράξενο άνθρωπο. Όμως το ότι κι εγώ του ήμουν άγνωστη με έκανε να αισθανθώ λίγο-πολύ άνετα -όσο θα μπορούσε βέβαια κάποιος που είναι αγχωτικός-. Ακόμη και το ότι μου ζήτησε να ανέβω σε μια καρέκλα, και να λέω την ώρα φωναχτά, για να αντιμετωπίσω τον φόβο μου να γίνω ρεζίλι, δεν μου φάνηκε και τελείως διεστραμμένο! Μάλιστα όταν ο Ρ.Κ πήδηξε πάνω στην καρέκλα και άρχισε να λέει την ώρα -για να με ενθαρρύνει να συμμετάσχω στην γελοιοποίηση του εαυτού μου- μου πήρε μόνο μερικά δευτερόλεπτα σκέψης- “έχω έναν πραγματικά τρελό εδω!” πρίν βρεθώ να στέκομαι πάνω στην καρέκλα και να πληροφορώ τον Ρ.Κ. πως η ώρα ήταν 12.34 και 20 δευτερόλεπτα(...)
Τρίτη 20 Φεβρουαρίου
Το να ανέβω πάνω σε μια καρέκλα έχει γίνει για 'μένα εξαρτημένη αντίδραση. Ο πατέρας μου μου έδειξε ένα παιχνίδι που είχε συναρμολογήσει,το οποίο βρισκόταν επάνω στο τραπεζι κι εγώ για να το δώ καλά...θεώρησα απαραίτητο να ανέβω επάνω σε μία καρέκλα...
Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου
(...) Τα επίπεδα του άγχους μου άρχισαν να αυξάνονται όταν μου πρότεινε να αντιμετωπίσω το συναίσθημα της ντροπής λίγο λίγο κάθε μέρα φορώντας δημόσια παράταιρες κάλτσες ή ένα σκουλαρίκι μόνο στα αυτιά ή ζητώντας ασυνήθιστα πράγματα απο διάφορα μαγαζιά. Ένιωθα να δειλιάζω στην σκέψη και μόνο όλων αυτών, όταν ο Ρ.Κ μου έιπε πως σε κάποια επόμενη συνάντηση μας θα παρακολουθούσε ενας συνάδελφος του. “Πειράζει;” με ρώτησε κάπως αφοπλιστικά “Όχι” απάντησα κι ένιωσα να βρίσκομαι σε κατάσταση συναγερμού.(....)
Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου
Σήμερα “επιτέθηκα” στην ντροπή φορώντας επίτηδες στο πανεπιστήμιο παράταιρα σκουλαρίκια. Ένιωθα οτι οι άνθρωποι με κοίταζαν, αλλά κανείς δεν είπε λέξη...
Τετάρτη 6 Μαρτίου
Καθώς περπατούσα στο super market φορώντας παράταιρες κάλτσες, ένα μόνο σκουλαρίκι κι ενα αυτοκόλλητο που έγραφε “απίστευτα ελκυστική” σκεφτόμουν τις συνέπειες που είχε στη ζωή μου το πρόγραμμα :“Επίθεση ενάντια στην ντροπή” (μια θεραπεία που σε φέρνει σε αμηχανία). Βασικά είχα μάθει πως να φαίνομαι αλλόκοτη και να μην με νοιάζει καθόλου...
Παρασκευή 19 Απριλίου
Σήμερα ο απατηλός καταληψίας συνάδελφος έιχε υλοποιηθεί, γιατί προς στιγμήν νόμισα πως ήταν καποιο ψυχολογικό τρικ του Ρ.Κ. Λοιπόν η ζωή είναι γεμάτη απο μικρές εκπλήξεις, σκέφτηκα, καθώς ο Ρ.Κ. μου έκανε την συνηθισμένη ερώτηση για το τι είχα αποκομίσει απο την τελευταία μας συνεδρία- μια ερώτηση που πρέπει να χτυπαει συναγερμό στους κλεπτομανείς!-(...)
Παρασκευή 3 Μαϊού
Αφού έδωσα αναφορά για τις συνεχιζόμενες επιτυχίες και τις όχι και τόσο επιτυχίες μου στην πρωτοβουλία για διάλογο και την διατήρηση του, ο Ρ.Κ. κι εγώ συζητήσαμε για τα υποκείμενα θέματα της κοινωνικής φοβίας μου, κι ευχαριστήθηκα με αυτο -με την συζήτηση δηλαδή, όχι με την κοινωνική μου φοβία-. Το ότι σχεδόν τρία χρόνια τώρα έιμαι φοιτήτρια ψυχολογίας έχει προφανως ακονίσει της ικανότητες της κριτικής μου αξιολόγησης. Κρίμα όμως, που, καθώς φαίνεται, μ' έχει μισοτρελάνει κιόλας!
Παρασκευή 21 Ιουνίου
(...) Ένιωσα λίγο δυσαρεστημένη που μία τόσο πολύτιμη και σημαντική εμπειρία έφτασε στο τέλος , αλλά αυτό το τέλος αφορά μόνο ένα επιφανειακό επιπεδο. Σ' ένα βαθύτερο επίπεδο αισθάνομαι ότι τα οφέλη της θεραπείας θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο , ίσως-στην καλύτερη περίπτωση- για πάντα.
Ο Ρ.Κ. με ρώτησε ,νομίζω με κάποια αγωνία,αν η θεραπεία άξιζε τον κόπο. Ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες απο το παρελθόν, όπως πχ. Εγώ ανεβασμένη σε μια καρεκλα να λεω την ώρα, να φοράω δημόσια παράταιρες κάλτσες, και να ανοιγω συζητήσεις με αγνώστους, και μπορούσα ειλικρινα να τον διαβεβαιώσω ότι η ζωή μου είχε αλλάξει ποιοτικά. Δεν νιώθω πια τόσο ευαίσθητη ή αθεράπευτα ντροπαλή. Αφού όμως του έδωσα το χέρι για να τον χαιρετήσω κι έφυγα, άρχισα να αναρωτιέμαι με αγωνία τι πραγματικά πίστευε ο Ρ.Κ. για μένα...
Για το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά κανε κλικ εδώ
For the original text in english go here
Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011
4.29 am
Νιώθεις μόνος;
Κάλεσε τώρα, μη διστάζεις! 6977777777
Κάλεσε όποιον πιστεύεις ότι μπορεί να μετριάσει την μοναξιά σου ..ακόμα και τα κορίτσια από πάνω. Όχι;
Τι ντρέπεσαι; Τι φοβάσαι; Στοιχηματίζω πως σου άρεσε η ιδέα.
Πάρε φίλους, πάρε ΤΟΝ φίλο, πάρε εκείνη, την όποια..
Τα κορίτσια, για να επανέλθω στην ουσία, δεν υπόσχονται θαύματα. Είναι τοπική αναισθησία, που δρα ως αναλγητικό σε αναβράζουσα μορφή.
Τώρα. Πάρε (με) τώρα.
Άμεση ικανοποίηση των ενστίκτων μέσω της φαντασιακής οδού.
Σε περιμένω .
Ακούς; Εκείνες πάντα σε περιμένουν, όχι πως το ενδιαφέρον τους είναι ακλόνητο, όμως είναι εκεί.. σταθερά και με βάρδιες, μήπως παραστεί ανάγκη.
Ύστερα βέβαια θα περάσει η ζάλη και το φάρμακο, ως είθισται, αφήνει παρενέργειες. Δηλαδή, υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να νοσήσεις βαρύτερα, να αισθάνεσαι απελπισμένος ως ένα μόνο, αβοήθητο και μίζερο πλάσμα που καταφεύγει απεγνωσμένα σε βοήθεια ..χρώματος ροζ παλ.
Μα τι έχει το ροζ;
Μην τρομάζεις γιατί μπορείς πάντα να κοιμηθείς για να προλάβεις αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος όλα τα γιατρεύει.
Αν πάλι δεν κατάφερα να σε δελεάσω επαρκώς και ακόμη δεν έχεις ποιον να πάρεις, σε ποιον να τρέξεις ..μπορείς να κάνεις επίκληση στα Ύψιστα. Δεν πειράζει που δεν είσαι θρήσκος, πειράζει που νοιώθεις μικρός και μόνος.
Κάλεσε τώρα, μη διστάζεις! 6977777777
Κάλεσε όποιον πιστεύεις ότι μπορεί να μετριάσει την μοναξιά σου ..ακόμα και τα κορίτσια από πάνω. Όχι;
Τι ντρέπεσαι; Τι φοβάσαι; Στοιχηματίζω πως σου άρεσε η ιδέα.
Πάρε φίλους, πάρε ΤΟΝ φίλο, πάρε εκείνη, την όποια..
Τα κορίτσια, για να επανέλθω στην ουσία, δεν υπόσχονται θαύματα. Είναι τοπική αναισθησία, που δρα ως αναλγητικό σε αναβράζουσα μορφή.
Τώρα. Πάρε (με) τώρα.
Άμεση ικανοποίηση των ενστίκτων μέσω της φαντασιακής οδού.
Σε περιμένω .
Ακούς; Εκείνες πάντα σε περιμένουν, όχι πως το ενδιαφέρον τους είναι ακλόνητο, όμως είναι εκεί.. σταθερά και με βάρδιες, μήπως παραστεί ανάγκη.
Ύστερα βέβαια θα περάσει η ζάλη και το φάρμακο, ως είθισται, αφήνει παρενέργειες. Δηλαδή, υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να νοσήσεις βαρύτερα, να αισθάνεσαι απελπισμένος ως ένα μόνο, αβοήθητο και μίζερο πλάσμα που καταφεύγει απεγνωσμένα σε βοήθεια ..χρώματος ροζ παλ.
Μα τι έχει το ροζ;
Μην τρομάζεις γιατί μπορείς πάντα να κοιμηθείς για να προλάβεις αυτές τις σκέψεις. Ο ύπνος όλα τα γιατρεύει.
Αν πάλι δεν κατάφερα να σε δελεάσω επαρκώς και ακόμη δεν έχεις ποιον να πάρεις, σε ποιον να τρέξεις ..μπορείς να κάνεις επίκληση στα Ύψιστα. Δεν πειράζει που δεν είσαι θρήσκος, πειράζει που νοιώθεις μικρός και μόνος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)